Korku ve umut arasında sıkışmak: Kara aynamız neden çatladı?

Yayın hayatına 2011 yılında başlayan İngiliz antoloji dizisi Black Mirror, yaklaşık iki yıllık bir aranın ardından 10 Nisan’da yedinci sezonuyla geri dönerek yeniden izleyicisiyle buluştu. İlk sezonlarında büyük övgülerle karşılaşan, fakat özellikle Channel 4’dan Netflix’e transfer olduğu 2016 yılından sonraki sezonlarda karmaşık eleştiriler alan dizi, bu sezon da gelişen teknolojilerin insan doğası üzerindeki potansiyel etkilerini mercek altına alıyor. Adında sürekli bakmakta olduğumuz ekranlara gönderme yapan Black Mirror, kurduğu distopya ile adeta teknofobinin kültürel sembollerinden biri hâline gelmiş durumda.

Cristin Milioti, Harriet Walter, Emma Corrin, Awkwafina ve Will Poulter gibi popüler isimlerin yer aldığı yeni sezon, özellikle “Sıradan İnsanlar” ve "Bête Noire" adlı ilk ve ikinci bölümüyle insanın teknolojiye ilişkin umut ve korkularını derinlemesine işliyor. Bu bölümler, yalnızca distopik bir geleceği değil, bu geleceği şekillendiren duygusal ve psikolojik çelişkileri de odağına alıyor. Zira tüm bu karanlık senaryoların kökeninde umut ve korku arasında sıkışan modern insanın teknolojiyi nasıl algıladığına dair çok temel bir çatışma yatıyor.