
Standart dışı zamanlarda yapılan seyahatler sıra dışı anları doğurur. Dünyanın bilmediği bir virüsle mücadelesinin filizlendiği 2020 yılının mart ayında kıtalararası seyahat etmek yeterince iddialıyken, bir de bu seyahati Japonya’ya yapmak çıtasını biraz daha yukarı koymuştu. Asya’dan başlayarak yayılan Covid-19 virüsünün ilk dalgası henüz Japonya sınırlarına yeni giriyordu ve turistler yavaştan ülkeden ellerini eteklerini çekiyordu. Planlarını bozmayı sevmeyen bir insan olarak sadece virüsü değil havada asılı duran korku dalgasını karşıma alarak bu seyahati gerçekleştirmeye karar vermiştim. Endüstriyel kodlarla isimlendirilen maskeler, dezenfektanlar, fısfıslı ufak kolonya şişeleri bir anda yol arkadaşım olmuştu. Yeni bir seyahat düzeni kuruluyordu.
Osaka ve Hiroşima sonrası rotamı Kyoto’ya çevirdim. Ülkede dikkatimi çeken ilk şey kalabalığıyla ünlü sokakların tenhalığıydı. Sadece turist kalabalığı değildi ortalıktan yok olan. Zaten ürkek ve temkinli bir millet olan Japonlar da evlerinde kalmayı tercih ediyordu. Henüz evden çalışma furyası başlamadığı için evden işe, işten eve doğru sosyal hayatsız bir rutinde düzeni sağlıyorlardı. Ülkeye ilk defa gelen için biri için eksiklik olarak nitelendirilebilecek durum ikinci Japonya ziyaretim olduğu için avantaja dönüşmüştü. Lokantalarda yer için beklemiyor, uzun sıralara maruz kalmıyor, sakin trenlerde yolculuk ediyor ve normalde boş göremeyeceğim yerleri huzurla dolaşıyordum.







