Longyearbyen’de yeni gün doğuyor. Aslında batar gibi yapan ve yalnızca ufkun biraz altına inen güneş sayesinde havanın pek kararmadığı gece, bir tül perde gibi ortalıktan kalkıyor. Karla kaplı dağlar önce gri-mor arasına sonra sarıya, sonra beyaza dönüyor.Kahvaltı ederken otelin duvarında asılı olan kutup ayısı postu dikkatimi çekiyor. Svalbard’da neredeyse her doldurulmuş veya postu kullanılan ayıların yanında ölüm tarihi ve vurulma nedeni yazıyor. Kimisi uyarı atışlarına rağmen insanlara yaklaşmaya devam ettiği için, kimisi kanser gibi acılı hastalıklara yakalandığı için vurulmuş. Son yıllarda bu sayı oldukça azalsa da bir ayı vurma durumunda ciddi bir soruşturma ve gereklilik araştırması yapılıyor. Postun yanına gidiyorum ve hep merak ettiğim bir şey kontrol ediyorum. Dev pençeleri elime alıp büyüklüklerini kontrol ediyorum. Neredeyse kafam genişliğinde pençelerden buz üstündeki o kusursuz yürüyüşü destekleyen uzun tırnaklar çıkıyor. Sanki ayıyla tokalaşır gibiyiz.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875359412.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤝<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Uğur ile güne Svalbard Müzesi'nde başlamayı planlıyoruz. Longyearbyen’i uçtan uca geçen ve toplamda 10 dakika yürünen ana caddeden geçiyoruz. Yan sokaklardan bir yerlere yetişmeye çalışanların çıkarttığı kar motoru sesleri var. Sabah trafiği dünyanın her yerinde olan kaçınılmaz bir gerçek&nbsp;diye düşünüyorum. Yürüyüşün sonunda müzeye varıyoruz. Müze girişinde banklar ve açık raflar var. Çoğu mekanda olduğu gibi burada da ayakkabılar çıkıyor. Kömür ocaklarında çalışanların mekanlara girerken ayakkabı çıkartmasıyla başlayan bu gelenek Svalbard’da hâlâ devam ediyor. Otellerden müzelere, neredeyse her mekanda ayakkabı çıkartıyorsunuz.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875772550.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Longyearbyen<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Müze oldukça geniş alana kurulmuş bir mekân, içeride Svalbard ile ilgili neredeyse her şey var. Ancak girişte ilgimi bölgeye gelen ilk insanların kullandıkları kıyafetler çekiyor. Kuzey kutup dairesinin tepesinde yer alan, neredeyse çoğunlukla donmuş denizle çevrili bu ada grubuna yüzlerce yıl önce varan ilk insanlar -50’lere varan hava sıcaklılarından nasıl korunmuşlardı diye incelemeye başlıyorum. Yün kıyafetler, kürkler, kat kat giyilen ceketler ve kilolarca ağırlığı olan kalın botlarla burada keşif yapan insanlara saygım tekrar arşa çıkıyor. Bizler en ileri teknik kıyafetlerle, botlarla bile yer yer soğuğa karşı direnç gösteremezken geçmişteki insanların kısıtlı imkan ve teknolojiyle yaptıklarını aklım almıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875482850.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Svalbard Müzesi'nde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Müzenin önemli bir kısmı da hayvanlara ayrılmış durumda. Sadece kara canlıları değil deniz canlıları da Svalbard için önemli bir unsur. Bunun en başında balina avcılığı&nbsp;geliyor. Şu anda yasak olsa da bölge zamanında önemli bir balina avcılığı merkeziymiş. Norveç Krallığı’nın Güney Avrupa’ya sattığı balina yağı ile aydınlanan şehirler modern dünyanın yeni fikirlerinin doğduğu noktalar olmuş. Müzede Svalbard’a dair ne varsa inceliyorum. Açıkçası bu kadar ücra bir noktaya yerleşen insanlığın adaptasyon gücüne büyük bir saygı duyuyorum. Hiçbir fazlası olmayan, hatta bir çok canlıya göre çok daha kırılgan olan insan türünün dünyada tutunabilmesinin en temel nedeninin adaptasyon oluşu her defasında beni şaşırtıyor. Öte yandan yaklaşık 100-150 yıl önce para kazanmak adına ülkelerinden kopup bu buzlu dünyadaki madenlerde hayat kuran insanların çaresizliklerini düşünüyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875758157.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kar motorları<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bu düşünceler içerisinde müze gezisini tamamladıktan sonra Uğurla dışarı çıkıyoruz. Hava -20 derece olsa da güneş bulutsuz mavi gökyüzünde asılı duruyor. Pek bir ısıtma fonksiyonu olmasa da en azından tepemizde olduğunu bilmek güzel. Biraz şehrin dışına doğru yürümeye başlıyoruz.Solumuzda Longyearbyen’in kurulduğu ufak körfezin devamı uzanıyor ancak donduğu için karşı tarafa insanlar kar motorlarıyla geçiyorlar. Sağımızda bir köpek çiftliği var. Kar motorlarının yaygınlaşmasıyla kullanımı azalsa da köpek kızakları hâlâ önemli bir ulaşım unsuru Svalbard’da.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875822842.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Köpek kızakları<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yaklaşık yarım saat sonunda şehrin sınırını gösteren kutup ayısı tabelasının önüne geliyoruz. Bu noktadan sonrasına silahsız geçmememiz gerekiyor. Tabelanın üstünde Norveççe “Svalbard’ın her yerinde var.” gibi bir uyarı yazıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1664875888649.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Burası onların toprakları, bizler sadece misafiriz. Ancak dünyanın en yıkıcı misafiriyiz. Evlerine yerleştiğimiz tüm canlıları yavaşça evlerinden edip bir de soylarını tüketen garip bir misafir türü. Uğurla şimdi kutup ayısı gelse ne yaparız sorusuna komik cevaplar verirken geri dönüşe geçiyoruz. Dünya üzerinde yaşayan en büyük ayı türünden kaçmak adına Zihni Sinir Proceleri üretirken yol bitiyor ve az da olsa insanlar arasına, Longyearbyen’e dönüyoruz.

Ruta hayatını genelde yolda geçiren ve not tutmak yerine fotoğraf çeken bir adamın seyir defteri.

Seyahat anıları üzerine bir yayın. 

Ruta

🛷 Longyearbyen’de doğan bir gün

Karşımızda dikilen tepeyi arkamızdan atlı kovalıyor gibi tırmanıyoruz. Acelemizin nedenini bilmiyoruz. Günün batmasına daha var. Hava yağışsız ve şubat ayında olduğumuzu düşününce gayet açık. Üstelik yer, mevsim şartlarına göre kuru bile sayılabilir. Ancak galiba hepimiz karşılaşacağımız manzarayı merak etmekten birbirimizi gaza getiriyor, koşturuyoruz. Derdimiz Van Gölü’ne tepeden bakan Altınsaç Kilisesi’ne&nbsp;varmak.Araba bir noktaya kadar geliyor. Önce Süleyman ardından Afif tüm denemelerine rağmen çamurlu zemini geçemiyorlar ve arabayı yerçekiminin etkisiyle biraz daha geriye alıp uygun bir yere bırakıyoruz. Ardından da kiliseye tırmandığımız tazı yarışı başlıyor. Arada dinlenmek için arkamıza dönüp, yukarı doğru her adımımızla güzelleşen manzarayı izliyoruz.Aslında varmaya çalıştığımız yer Altınsaç Kilisesi olarak geçse de asıl ismi Aziz Tomas Manastırı. İnsan gölün görkemli manzarasını gördükçe manastır inşa etmek için ne kadar doğru bir yer seçildiğini anlıyor. Yapıya yaklaştıkça heyecanımız yerini hayal kırıklığına bırakıyor. Bakımsızlıktan ve defineci yağmasından paramparça olmuş bir eserle karşılaşıyoruz. İçerisinde ineklerin uyuduğu, definecilerin delik deşik ettiği 1000 yıllık duvarlar adeta son güçleriyle ayakta kalmaya çalışıyorlar. Karşımızda Anadolu’nun İslami olmayan mirasına sahip çıkamayışımızın başka bir canlı örneği duruyor.Kafamıza çökmesinden korkarak içeri girip bir umutla içeride ne olduğuna bakmak istiyoruz. İçeride yatan inekler pek umursamadan hafifçe kafalarını çevirip bize bakıyorlar. Tavanda sıva namına bir şey kalmamış, duvarların çoğu içeride yakılan ateşten dolayı is tutmuş. Yüzlerce yıl beraber yaşadığımız komşularımızın ibadethanelerini bu hoyratlıkla yok etmemiz içimizi acıtıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658820873026.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Aziz Tomas Manastırı ve Van Gölü 📸: Kerimcan<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Aziz Tomas Manastırı uzaktan daha güzel. Uzaklaştıkça insan hasarı daha az görünüyor. Genel manzara adeta yaranın üstüne yapıştırılan bir bant gibi kusurları örtüyor, yara hiç yokmuş gibi davranmamızı sağlıyor. Güneş batarken Yaşar Kemal’in&nbsp;"Dünyada hiçbir göl, hiçbir deniz, hiçbir su Van Gölü’nün maviliğinde olamaz. Masmavi… deli eden bir mavilik” diye anlattığı gölün mavisi iyice koyulaşıyor. Gök şubat ayında ne kadar dönebilirse o kadar kızıla dönüyor. Binlerce yıldır yaptığı gibi Aziz Tomas Manastırı güneşi uğurluyor - daha ne kadar süre uğurlayabileceğini bilmeden... Güneş batar batmaz hava ayaza dönüyor. Geldiğimiz gibi hızlı adımlarla arabaya iniyoruz. Kısa süreli ayaz arabayı yukarı çıkartmayan çamuru bile sertleştirmiş. Doğunun havası bize cömertlik göstererek mevsim normallerine dönüyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658820890330.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤳 Kerimcan, Aziz Tomas Manastırı ve Van Gölü'nün maviliği<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Van'ın merkezine dönüyoruz. Biraz ısınma, biraz dinlenme. Bu kadar tarihi bir kentin merkezinin bu kadar ruhsuz oluşu; Urartuların eski başkenti, güneşin kenti Tuşpa’nın mirası üstünde oturan bu kentin geçmişinden kopukluğu canımı sıkıyor. Akşam hafif bir yemek, sonra birkaç saatlik uyku molası veriyoruz.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">🌌 Samanyolu Avı</h2>Gece acı acı çalan alarmla en kalın kıyafetlerimizi giyip, Afif ile buluşup yeniden arabaya atlıyoruz. Gündüz fotoğraf çekmek için eline telefonunu bile almayan Süleyman’ın mesaisi başlıyor ve Van kırsalında Samanyolu avına çıkıyoruz. Süleyman yaptığı araştırmalardan sonra en iyi görüntüyü Van-Hakkari yolundaki Zernek Barajı&nbsp;civarında elde edeceğine kanaat getiriyor. Birkaç farklı noktayı denedikten sonra yerimizi buluyoruz ve zaman yolculuğumuz başlıyor.Yıldızları izlemenin en güzel yanı insana dünyevi dertlerinin hafifliğini hatırlatması. İzlediğimiz çoğu yıldızın aslında artık evrende olmadığını düşününce bizim kafaya taktığımız şeylerin ufaklığını anlıyorum. Astro fotoğrafın insana görsel haz dışında sağladığı rahatlamalardan biri de budur diye düşünüyorum. Gece yıldız çekmek zor iş, hele soğukta daha da zor. Kısa sürede soğuk hava ve esen sert rüzgar yüzünden pes edip arabaya geçiyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658820793246.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Zernek Barajı'ndan Samanyolu'na 📸:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suleymanvisuals/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Süleyman Akgüneş</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suleymanvisuals" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Süleyman</a> dışarıda büyük bir tutkuyla tripodun başında farklı ayarlarla en iyi Samanyolu görüntüsünü yakalamaya çalışıyor. Dünyanın tutkularının peşinde giden insanların yüzü suyu hürmetine döndüğünü düşünüyorum. O insanlar ki hayatlarını, zamanlarını, enerjilerini en önemlisi zihinlerini feda edip karşılıksız şekilde dünyaya ilgilendikleri o “şeyi” sunuyorlar. Sonra o gelişip bambaşka “şeylere” eviriliyor. Tutkulu bir insanı önünde hiçbir setin duramadığı güçlü bir sele benzetiyorum. O güç birçok insana dünyayı değiştirebileceği inancını veren his belki de.Arabada sıkılınca Süleyman’a yarenlik etmek için dışarı çıkıyoruz. Bu esnada tepemizde adeta yıldızlardan bir yorgan var. İçimden Van Gölü’ne övgüler düzen Yaşar Kemal'in neden bu semaya da satırlar adamadığını düşünüyorum. Süleyman mutlu. Tertemiz bir gök altında sevdiği şeyi yapıyor. Zernek Barajı’nın durgun sularını izlerken arkamda bir deklanşör sesi duyuyorum. O anda binlerce yıl önce sönen binlerce yıldızla aynı kareye girdiğimi anlıyorum. Zamanda yolculuk yapmanın belki de tek yolunu buluyoruz: Doğu Anadolu’nun soğuk bir köşesinde binlerce yıllık zaman dilimini tek karede toplamak.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658820510003.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kerimcan'ın zaman yolculuğu 📸:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suleymanvisuals/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Süleyman Akgüneş</a>

Yok olan Aziz Tomas Manastırı, Van Gölü'nün nefis manzarası, Zernek Barajı'nda Samanyolu avı

🌠 Van'da Zaman Yolculuğu

Henüz Fatih unvanını almamış olan 2. Mehmet’in döktürdüğü dev toplar Konstantinopolis’in kalın duvarlarını döverken sur içinde Emmanouíl Phokás kara kara ne yapacağını düşünüyordu. Doğu Roma İmparatorluğu tarihin tozlu sayfalarına karıştıktan sonra tası tarağı toparlayıp Kefalonya’ya yerleşmeye karar verdi. Çocukları burada büyüdü, ailesi genişledi ve Ioánnis adında bir torunu oldu.&nbsp;Gün geldi, denizciliğin tüm meziyetlerini küçük yaşta öğrenen bu toruna Akdeniz yetmez oldu. Uzak deryaları keşfetmek için dönemin en büyük iki deniz gücünden biri olan İspanya’nın himayesine girdi,&nbsp;Juan de Fuca adını aldı ve hızla yükselerek kendi filosuna sahip oldu. Atlas, Hint yetmedi, Pasifik Okyanusu’na kadar gitti. Gün geldi bir adaya ayak bastı. O ada yüzyıllar sonra Vancouver Adaları, ayak bastığı ve mürettebatıyla uzun bir keşfe çıktığı yürüyüş hattı ise Juan de Fuca olarak anılmaya başlandı.Onur ve Renata’nın Kanada’da tanıştığımız günden beri "Yürümemiz lazım" dediği Juan de Fuca yolu için çantaları hazırlarken aklımdan bu hikâye geçiyor. Yüzyıllar önce kökü İstanbul’a dayanan bir Rum gemicinin İspanyol himayesinde gittiği yerlerde yürüme fikrini düşünüyorum. Diğer yandan da evin zeminine dizdiğimiz onlarca parça eşyayı nasıl çantalara yerleştireceğimizin telaşındayız.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230190873.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">47 km’lik Juan de Fuca ağırlıklı olarak ormandan geçen, arada sahile bağlanan bir yol. Bazı kısımları gelgit nedeniyle gün içinde kapansa da baharda yürüyeceğimiz için toprak kayması gibi bir risk bulunmuyor. Ancak baharın getirdiği başka bir risk var. Tüm kış süren güzellik uykularından uyanmış kara ayılar ve çok nadir olsa da dağ aslanları, yani pumalar. Bu nedenle tüm kamp malzemelerinin yanında bir de ayı spreyi taşıyoruz. Gerçi ayı gelse ya altımıza edeceğiz ya da kalpten mortu çekeceğiz ancak biz yine de önlemimizi alıyoruz. “Ayının çaresi sprey, pumanın ise dövüşmek” diye uyarıyor Onur hazırlanırken.Hazırlığın en önemli kısımlarından biri de yemek alışverişi. Konserve veya normal paketli gıdaları taşımak çok ağır olacağı için bu tip yürüyüşler için özel hazırlanmış ve çok az miktardaki sıcak suyla pişebilen kuru gıdaları tercih ediyoruz. Kanada’da bu tip yürüyüşler yapmanın en güzel tarafı ise su kaynaklarının bolluğu. Çok su hesabı yapmaya gerek kalmadan, ufak bir su filtresiyle tüm kaynaklardan temiz su elde etmek mümkün.Sabah çantaları doldurup, arabaya atlayıp Juan de Fuca’nın başlangıç noktası olan China Plajı’na doğru yol alıyoruz. Yolda dev bir süpermarketten kuruyemiş almak için durduğumuzda ben içi çedarlı sosislere karşı koyamayıp Renata ve Onur’u ben taşırım diye ikna ederek bir paket alıyorum. 2 saatin sonunda öğleden sonra China Plajı’na arabayı park ediyoruz. İlk gün Bear Plajı’na kadar 9 km’lik, orta zorlukta bir parkurumuz var. Ormana dalıyor, yürüyüşe başlıyoruz. Artık 29 km’ye kadar parkurdan çıkış yok.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230223310.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Önce Mystic Plajı’na varıyoruz ki bu ilk iki km’yi bitirdiğimize işaret ediyor. Hava kararmadan Bear Plajı’na varmak için hızlanıyoruz. Onur’la ikimiz her gördüğümüz ışık huzmesi veya her manzarada durup fotoğraf çekmek istesek de Renata oymak başı rolünü üstlenip kırık Türkçesiyle “Hadi, hadi!”&nbsp;diye bizi yine yola devam ettiriyor. İne çıka, hafif çamurlu zeminde, arada kayarak kilometreleri aşıyoruz. Molalarda yanımızdaki enerji jellerinden güç alıyoruz. Akşam gün batmadan önce Bear Plajı indiğimiz yamacın sonunda beliriyor. Onur daha önce Juan de Fuca’yı yürümüş olmasına rağmen en az bizim kadar heyecanlı. İlk günü sakatlık yaşamadan, düşmeden veya ayılarla karşılaşmadan bitiriyoruz.Sahile varınca ilk işimiz çadırları kuracak alanları belirlemek oluyor. Gelgiti de hesaplayarak çadırları kuruyoruz. Ardından o akşam yiyeceklerimizi ayırıp diğer yiyecekleri uzaktaki yüksek bir ağaç dalına asıyoruz. Normalde Kanada Milli Parklarında bu yiyecekler için ayıların açamayacağı kilitli dolaplar var ama aramaya üşenince işi doğal yollarla hallediyoruz.Sıra ateş yakmaya geliyor. Onur bu işle ilgilenirken ben odun toplamaya çıkıyorum. Muhteşem bir gün batıyor. Ateşi yakıp odunları istifleyince gün batımını izlemeye başlıyoruz. O anda gün boyu zaman zaman sövülen yorgunluk, inilip çıkılan yokuşların zorluğu, ayak takılan, sendeleten ağaç kökleri, üzerlerinden atlanılan yere düşmüş kütükler sadece güzel anılara dönüşüyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230302771.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Günü batırınca karınlarımızdan gelen gurultulara teslim olarak yemek hazırlamaya başlıyoruz. Çöplere taktığımız sosisler ateşte kızarmaya başlıyor, yanına da makarna yapıyoruz. Onur'la yola çıkmadan 3,5 saat harcayarak hazırladığımız mp3 listesi fonda çalıyor. Renata’ya sevdiğimiz Türkçe şarkıların tercümelerini yapıp eğleniyoruz. Ateşin büyüsü ve avcı toplayıcı toplumların neden ateşe taptıklarını böyle zamanlarda tekrar tekrar anlıyorum. Adeta gözümü alamıyorum. İlk gün yorgunluğundan ve ertesi gün rotanın en kazık parkurunu yürüyeceğimiz için erken yatıyoruz.Sabah erkenden uyanıyoruz. Yulaflı ve kurutulmuş sosisli kahvaltı sonrası Onur bize bir sürpriz yapıp çantasındaki cezveyi ve Türk kahvesini çıkartıyor. "Madem en zoru bugün, o hâlde Pasifik’in ıssız bir sahilinde Türk kahvesi içmeden yürümeye başlamamalıyız" diyerek cezveyi ateşe koyuyoruz. Ardından çadırları toplayıp, su stoklarımızı yenileyip yola koyuluyoruz.İkinci gün hedefimiz, 13 km’lik mesafedeki China Plajı'na varmak. Önümüzde tırmanışı ve inişi bol bir etap var. Planımız 9 saatte burayı tamamlamak. Sabah serinliğiyle nispeten kolay geçen ilk kısım öğlen sıcağının basmasıyla giderek zorlaşıyor. Tırmanılan yamaçlar dikleşiyor, çantalar ağırlaşıyor. Üstelik parkur giderek çamurlu bir hal alıyor. Zaman zaman bileğe kadar çamura giriyoruz. Güneş iyice tepeye çıkmışken bir gölgelik kuytu bulup öğle yemeği molası veriyoruz.Alınan karbonhidratlar ve enerji jelibonları ekibi tekrar ayağa kaldırıyor. Çamurlu yollardan yürümeye devam ediyoruz. Kısa bir süre için Onur’la Renata dinlenirken önden tek başıma yürümeye başlıyorum. Orman adeta beni içine alıyor. Muhteşem bir senfoni içerisinde hafifleyip, kayboluyorum. Kuş sesleri, ormanın yüceliği, boşluklardan sızan güneş ışıkları sanki beni taşımaya başlıyor. Bir anda sırtımdaki çanta, sabahtan beri yürüdüğüm kilometreler, üzerimdeki ter önemini kaybediyorlar. Sanki yürümüyorum da bir nehirde akıp, usulca sürükleniyorum.Bir süre sonra Onur’la Renata beni suratımdaki gülümsemeyle yakalıyorlar. Yola tekrar beraber devam ediyoruz. Son kilometreler hepimizi oldukça zorluyor. Bu nedenle müziğe başvuruyoruz. Sonunda güneşli China Plajı görünüyor ve arka planda <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=Fk0V_GGa2XM" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Pink Floyd</a> çalıyor. Plaja vardığımızda hiç bitmeyecek gibi hissettiğimiz günün tamamlanmasıyla suratlarımıza gevrek bir sırıtış yerleşiyor. Anlıyoruz ki bitmeyen yol yok. Hepsinin bir sonu var. Yeter ki sen yolundan ayrılmadan yürü. Neredeyse sırtımızla bir olan çantaları ilk bulduğumuz yere bırakıp bir süre anlamsızca plajda dolaşıyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230259401.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ardından kamp yeri bulup, çadırları kuruyoruz. Tahminimizden önce, yaklaşık 8 saatte plaja vardığımız için güneşin batmasına daha vakit var. Bu nedenle acele etmeden çadırları kurup, ateş için odun topluyoruz. Bu sefer de yemekleri uzaktaki büyük bir kayanın tepesine koyuyoruz. Buz gibi Pasifik sularına ayaklarımızı sokup rahatlattıktan sonra ateşi yakıyoruz. Güneş hızla batıyor. Yemeği hazırlıyoruz.Yürüyüşün lüks hizmeti olarak yemek üzerine Türk kahvelerini içtikten sonra ateşi kuvvetlendiriyoruz. Çünkü o akşam Hıdrellez. Renata’ya Hıdrellez’den, şaman kültürünün günlük hayattaki etkilerinden bahsediyoruz. Öte yandan ben bu akşam için sakladığım ufak mataramı çantadan çıkartıyorum. Binlerce kilometre ötede bıraktığımız ve yıldız olup bizi tepeden izleyen sevdiklerimiz için kadeh kaldırıp, Hızır’a dileklerimizi sunuyoruz. Tepemizde arz-ı endam eden gök kubbeye bakıp evrendeki küçüklüğümüzü anımsıyoruz. Yatmadan ateşin üzerinden atlayıp ateşi söndürüyoruz. Çadıra girmeden son defa yıldızlara bakıyorum ve ağzımdan Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dizeleri çıkıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Ne içindeyim zamanın,Ne de büsbütün dışında;Yekpâre, geniş bir ânınParçalanmaz akışında.</blockquote>

Vancouver Adaları'ndaki Juan de Fuca Yolu'nda uzun bir yürüyüş

🥾 Juan de Fuca Yolunda Hıdrellez Ateşi

Sabahın 3’ü. Guatemala kırsalında karanlık bir ormana dalıp yürümeye başlıyoruz. Patika siyah, ince volkanik kumla kaplı.Önde rehber, arkasında Burak ve en arkada ben varım. Onların adımlarını takip ediyorum. Kısa sürede botum kum taneleriyle doluyor. Durup temizlemenin bir manası yok, 5 dakika sonra aynı şey olacak.O kadar sis var ki kafa fenerimi yakınca sanki karşımda beyaz bir duvar var. Zaman zaman "Gözümde bir perde mi var?" diye düşünüyorum. 2 metre görüş mesafesiyle yaklaşık 1,5 saat tırmanıyoruz. 3 gün öncesine kadar varlığından bile haberdar olmadığım Pacaya Volkanı’yla tanışma hikayemi düşünüyorum. Her şey 15 dakikada bir patlayan Fuego Volkanı’nı görmek için&nbsp;Acentenango Volkanı’na&nbsp;çıktığım gece başladı. Gece boyunca alev püsküren Fuego’yu izleyip aşağı inince bir afişle karşılaşıyorum. Akan lav fotoğrafını görünce çarpılıyorum. "Burası neresi?" sorumun cevabı Pacaya oluyor. Tırmanış nedeniyle hâlâ bacaklarım sızlarken&nbsp;"Başka bir volkan Pacaya’ya gitsem mi?" sorusu kafamın içinde dolaşmaya başlıyor. Yatakta, lokantada, Antigua sokaklarında hep aynı ikilemdeyim. Değer mi, yoksa zaten en güzelini gördüğüm için boş mu vereyim?<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1657267246011.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fuego Volkanı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">En sonunda kararımı verip ertesi sabah gün doğumunda lav akışıyla meşhur Pacaya yoluna koyuluyorum. Son dönemde hareketlilik olmadığı için lav akışının pek olmayacağını söylüyorlar. Ancak bu havadis merak dürtüsü gıdıklanmış bir harikuladelikler avcısına pek bir etki oluşturmuyor. En fazla daha da çok ağrıyacak bacaklarıma, acıyacak dizlerime biraz söverim diyorum. Son yarım saat zemin kumdan kayaya dönüyor. Sivri ve kara kayalar arasından sekerek nereye gittiğimizi bilmeden rehberin arkasından ilerliyoruz. Uzaktan sanki ıssız bir gezegende karşılaşmışız gibi görünen fenerli başka bir ekip görünüyor. Uzay gemilerini yanlış yere indirmişler ve sanki buluşma yerine yoğun sis içinde tek sıra yürüyorlar. Gerçeküstü bir filmin içinde, ıssız ve düşman bir gezegende hayatta kalmaya çalışan uzay kovboylarıyız adeta.Siste kayaların üstünde biraz daha hareket edip bir noktada duruyoruz. Zaten durmazsak kafamızı gözümüzü yarma riskimiz her adımda daha çok artıyor. Kayalar sivri, hava karanlık, sisten dolayı fenerler 1 adım önümüzü zor aydınlatıyor ve hâlâ afyonumuz patlamamış.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1657267312740.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Marşmelovlu sakal ve bıyıklarıyla Kerimcan<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Rehberimiz çantasından bir paket marşmelov çıkartıyor. Çubuklara saplayıp üzerinde durduğumuz kayayla yandaki kayanın arasındaki yarığa sokuyor. 1 dakika sonra kızarmış şekerlemeyi yemeye başlıyoruz. Erimiş şekerleme sakalıma, bıyığıma bulaşıyor. Onları temizlemeye çalışıyorum. Açıkçası "Bu macera giderek manasız bir maceraya dönüyor,"&nbsp;diye geçiriyorum aklımdan. Etrafımızı saran sis, karanlık gökyüzü kaya arasında pişen şekerleme ve uyku sersemliği birleşince çevrede yaşananları pek idrak edemiyorum.Rehber bir süre sonra yarığa bir tencere yerleştirip su kaynatmaya başlıyor. Çevremizde akan koyu turuncu renkte lavların kaynağını arıyorum. Ancak sadece birkaç metre yanımızda siyah kayalar var. Yarığa elimi sokuyorum, fırın gibi sıcak. Rehberimiz gülerek “Çevremizde arama, hemen altımızda” diyor. Biraz ilerideki küçük oyuğu gösteriyor. Delikten altımızdan akan lavı görebiliyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1657267407639.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Delikten görünen lav, Pacaya Volkanı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Üstünde zıplayıp sonra da oturup dinlendiğimiz kayalar ise aslında çok taze donmuş lavlar. Dünyanın içinden kaynayan o bölgenin hemen üstünde dinlenmeye devam ediyoruz. Günün ilk ışıkları dünyaya ulaşırken elimde ateşsiz demlenmiş bir kahve var. Sis ve uykum hafifçe açılıyor, çevremin farkına varıyorum... Gördüğüm gerçek olamaz!Aktif bir volkanın tepesinde, altı hala sıcak, üstü bir hafta önce soğumuş lavların üzerinde oturuyorum. Kahvem bitiyor. Sisin ardından yükselen güneşe bakıp derin bir nefes alıyorum. Çevrede yürümek istiyorum. Rehberimiz her adımdan önce mutlaka yeri hafifçe basarak kontrol etmemizi istiyor. Kimse volkandan tek ayakla dönme riskini almak istemediği için ceylan gibi ürkek adımlarla kara kayaların üstünde dolaşmaya başlıyoruz. Arada bulduğumuz deliklerden aşağı bakıyor, akan lavları izliyoruz. Meditatif bir gücü var lavların. İlk insanların ateşe taptığı gibi, lavlar derinlere daldırıp izletiyor kendini. O eski tanrının atası var aslında karşımızda. Dünyayı oluşturan, hayatı başlatan ateşin ta kendisi.Güneşin doğmasından sonra hemen altında bulunduğumuz volkanın kraterinden gürültüler gelmeye başlıyor. 2 gece önce 15 dakikada bir Fuego’dan gelen gümbürtüleri dinledikten sonra bunu çok umursamıyoruz. Ancak kısa süre sonra sesler şiddetlenmeye ve birkaç yüz metre yakınımıza ufak parçalar düşmeye başlıyor. Rehberimiz hızlıca toparlanmamızı ve topuklamamızı söylüyor. Bir süre sonra naifçe kontrol ederek adımladığımız kayalar üstünde ufak bir atletizm yarışı başlıyor. Bu esnada kraterdeki hareketlilik giderek artıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1657267480939.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Pacaya'nın zemini<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Kısa süre sonra güvenli bir alana geliyoruz. Herkes bir nefes alıyor. İçinden kayaların ve lav parçalarının fırladığı Pacaya’yı izliyoruz biraz. Hepimizdeki hafif gerginlik yerini keyfe bırakıyor. Çevreme bakıyorum. Mutluyum ve yaşadığım şeye sindirmeye çalışıyorum. İleride adeta anıt gibi dikilen tek bir ağaç var. Onun yanına gidip gölgesinde dinleniyorum.Bir Jules Verne kitabının kahramanı gibi hissettirdiği için dünyaya teşekkür ediyorum.

Guetamala kırsalında karanlık bir ormandan Pacaya Volkanı'na seyahat

☕ Lavların demlediği kahve: Pacaya Volkanı

Günlerdir yaptığımız gibi 8-9 arası tüm ekip kahvaltı ediyoruz. Bu esnada sevgili gemimiz Freya buzları kırarak ilerlemekte. Bahar güneşi çoktan doğmuş, mesaisine başlamış. Kışın çalışmadığı vakitleri telafi etmek istercesine mesaiye en erken o başlıyor, en geç de o bitiriyor.Günlerdir olduğu gibi yine kırık buzlar üstünde deniz ayılarıyla karşılaşıyoruz. Güneşlenip arada buzun üstünde arz-ı endam ediyorlar. Arada öyle olmasalar bile bezgin bir eda ile buzdan kendilerini suya bırakıyorlar. Su dışında hantal, hımbıl ve pek hareketsiz görünen bu devler sualtında adeta birer balerine dönüşüyorlar. Su yüzeyine yakın yaptıkları manevralarla ile adeta bize tüm hünerlerini sergiliyorlar. Sudan çıktıkları anda ise o bezgin tavırla burunlarından verdikleri nefes bir selamlaşma ritüeli gibi.Deniz ayıları kafalarını suyun üstünde tutup buzlu bıyıklarıyla çevreye bakınıyorlar. Bir noktada birbirimize o kadar alışıyoruz ki onlar bizim ilgimizi umursamadan Freya’nın dibine kadar sokuluyorlar. Bizler ise kendilerini fotoğrafladıktan sonra günlük rutin sohbetlerimize dönüyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655798379156.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤳Deniz ayısı ile selfie🤳&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Freya’da son günümüz olduğu için hafif bir burukluk var hepimizde. Bazılarımız ise gergin. Çünkü bir arktik ziyaretçisinin en büyük sınavlarından birine gireceğiz. Göğsümüze bağlı bir halatla ve sadece mayolarla güverteden buzlu kutup suyuna atlayacağız. Halat ise geçireceğimiz olası bir baygınlıkta bizi gemiye çekmek için kullanılacak.Benim dışımda 2-3 kişi daha buna gönüllü oluyor. Yaklaşık -2/-3 derecelik deniz&nbsp;suyu hiç cazip görünmüyor. İşte bu ritüelin getirdiği hafif de bir gerginlikle dolanıyorum. Deniz ayılarını fotoğraflarken gemi arkadaşlarımın çoğu güvertedeler. Hava diğer günlere göre görece daha sıcak, -15 civarında seyrediyor, rüzgâr zayıf. Bu sayede son günümüzde çok daha rahat fotoğraf çekebiliyoruz.Ön taraf şampiyonlar ligi ilk torbası gibi… Marcus dünyanın birçok önemli yayıncı grubuna çevre haberleri yapan, dünyaca ünlü bir foto muhabiri, Arturo birçok hayvanın Wikipedia fotoğraflarını çeken önemli bir vahşi yaşam fotoğrafçısı, Karim ise sualtında balina fotoğraflarıyla ünlü, rehberlerimiz Fred ve Melisa ise yıllardır kutup ayılarıyla çalışan ve Svalbard’da yaşayan insanlar.&nbsp;Onlarla vakit geçirmek adeta bir fotoğraf okulunda ders almak gibi. Yanlarında havalı teknik kıyafetleri ve kibirli duruşuyla bir türlü istediği fotoğrafı çekemeyişinden sürekli şikâyet eden Lars var. Onlarla beraber büyük sermayenin satın almasından sonra yatırılan çokça paraya ve yıldız oyuncu transferlerine rağmen başarılı olamayan futbol kulüpleri gibi duruyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655800101950.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">📷 Longyearben'in dışındaki tepede fotoğrafçılar<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Deniz ayılarını yeterince fotoğrafladıktan sonra yeniden yola koyuluyoruz. Aramızda sürekli başka balina görür müyüz, yeni bir kutup ayısı ile karşılaşır mıyız gibi sorular var. Bu tutkulu insanlar asla çektikleriyle yetinmeyip hep daha fazlasını istiyorlar. İnsanlığı da her konuda daha ileri taşıyan şey de bu aç tutku değil mi zaten?<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Gerilim yükseliyor...</h2>Benim aklımda ise bu buz gibi suya nasıl atlayacağım var. Kalabalık bir masada gaza gelip yaparım ederim diye atıp tuttuğum için geri vites de yapamıyorum. On gündür güler yüzü ve pozitif enerjisiyle aramızda dolaşan Karim’de bir gariplik seziyorum. Çok durgun bir hâlde. Kısa süre sonra herkesin arasından kayboluyor.Yaklaşık yarım saat sonra kamara arkadaşı yanımıza gelerek adeta bomba etkisi yaratan haberi veriyor. Karim’in şüphe üzerine yaptığı hızlı testi pozitif... Bir anda gemide bir&nbsp;Covid-19 rüzgârı esiyor. Karim ile sık vakit geçirenler kendilerini kamaralarında izole ediyorlar. Kalan hızlı testleri ise mürettebat için kullanıyoruz. Aşçımızın da pozitif çıkışıyla hemen karaya dönme kararı alıyoruz. Programımızı birkaç saat erken bitirerek limana hareket ediyoruz.Bu esnada mürettebattan pozitif olmayan bir grup öğle yemeğini hazırlıyor. Sürekli beraber yediğimiz yemeği kamaralarımızda ayrı ayrı yiyoruz. Herkeste hafif bir gerginlik var. Gerginliğin en büyük nedeni ekibin uçaklarla eve dönecek olması. Ben ise içten içe suya atlama ritüelinin iptal olmasına seviniyorum. Hızla limana dönerken baş güverteye gidip Freya’nın buzları kırışını son defa izliyorum. Bu karanlık kuzey denizlerinde bize ev olan bu küçük gemide yaşadığım gerçek üstü zamanlar bir bir aklımdan geçiyor.Limana vardığımızda bizi hızlı testler bekliyor. Kamaralara geçip biliminsanı ciddiyetiyle burnumuzun derinliklerinden çubuklarla örnekleri topluyoruz. Bizim kamaradaki sonuçlar temiz çıkıyor. Ancak geminin yarısı pozitif. Her öğün beraber yemek yediğimiz, öğlenleri kapalı bir salonda fotoğraf atölyeleri yaptığımız bu insanlar hastayken bizim negatif olmamız ilginç geliyor.Bizi kurtaranın, geminin tecrübeli birinci kaptanıyla yaptığımız akşam sohbetleri olduğunu anlıyoruz. Grubun bir kısmı yemekhanede her gece içki içerken, profesyonel vahşi yaşam fotoğrafçıları salonda her gün çektiklerini incelerken, bir grup her akşam saunada günü değerlendirirken biz nevalemizi alıp köprüüstüne çıkıyor, 48 yıldır denizde olan kaptanın nöbeti bitene kadar onun dünyanın çeşitli limanlarında yaşadığı maceraları, olaylı deniz seferlerini dinliyorduk. Bizi muhtemelen bu muhabbetler kurtarmıştı.Negatif olduğumuz ve Longyearbyen limanına erken vardığımız için yapacak şey aramaya başlıyoruz. Geminin negatif kadrosundan Marco ile konuşurken kutup tilkilerinin yerini bildiğini öğreniyorum. Hemen küçük bir organizasyon ile araba kiralayıp fotoğraflarını çekmeye karar veriyoruz. Ekip 8 kişi olunca bir minibüs kiralıyoruz ve yola koyuluyoruz. Şehrin dışında bir tepelik bölgeye geliyoruz. Normalde silah taşımamız gereken bir bölgedeyiz. Bir kutup ayısı saldırısı durumunda kimin geride bırakacağımız konusunda şakalar yapıyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655799819173.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🦊Longyearben'in dışında tepede kutup tilkisi.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tilkinin yemek daveti</h2>Arabayı bırakıp kısmen buzlu tepeyi tırmanıyoruz. Yamaçta ölü bir ren geyiği var. Yaklaştıkça en az bir haftalık olduğu anlaşılan geyik cesedini kemiren tilkiyi görüyoruz. Sessiz ve usulca yaklaşıyoruz. Ekipte bulunan tecrübeli vahşi yaşam fotoğrafçıları grubu büyük bir tecrübe ile yönetiyorlar. İronik olarak, avcılar ve vahşi yaşam fotoğrafçıları doğada bir canlıya yaklaşmayı en iyi bilen iki grup olarak avların peşinde koşuyorlar. Hepimiz birer nokta belirleyip orada pusuya yatmış birer komando gibi kameralarımı hazırlıyoruz. Bu esnada sevimli küçük tilki çevremizde dolanmaya başlıyor.&nbsp;Tilki kısa sürede hepimize alışıp yemeğe geri dönüyor. Birkaç metre mesafede o geyikten kalan son parçaları kemirirken biz de büyük bir hayranlıkla bu kamuflaj uzmanı arkadaşı hayranlıkla izliyoruz. O kadar güzel ki ne yattığımız buzlu zemin, ne -20 derecelik sıcaklık ne de sıcaklığı sürekli düşüren rüzgârı umursamıyoruz. Saatlerimizi tilkiyi çekmeye harcadıktan sonra gemiye dönmeye karar veriyoruz.Dönüş yolunda Karim’in hastalığının ve erken dönüşümüzün tilkiyle karşılaşmamıza olanak verdiğini anlıyorum. Aslında elimizden kaçan bir fırsat, başka bir fırsata yer açıyor.

Gemideki son günlerinde ekibin planları hızla değişiyor.

Freya'da son gün

Kuzey yazının en garip kısmı, saat kavramının kaybı. Hava neredeyse hep aydınlık olduğu için gece 23.30'la sabah 6 arasından çok büyük bir fark olmuyor. Aydınlıkta yatıp aydınlıkta kalkmak insanı sersemleştiriyor bir noktadan sonra. “Eeee gündüz yattık gündüz kalktık, bu nasıl iş arkadaş?” dedirtiyor. Böyle bir Norveç sabahında otelde uyanıp ilk iş saatime bakıyorum. Normalde kalkmam gerekenden daha erken uyanmışım.&nbsp;Zorlayarak “Hadi biraz daha uyu,” diyorum kendime. Zaten karanlığa güdümlü uykuyu gece kaçırıyorum, niyetim bari gündüz yakalamak. Arada dalınan tilki uykularıyla normal bir kalkış saatine varıyorum. Kahvaltı ederken gözüm balık bölümüne takılıyor. Yemek, kültür, coğrafya ilişkisi üzerine bir kitap yazdıracak bir manzara var karşımda. Tüplü havyarlar, çeşitli kavanozlarda farklı baharatlarla marine edilmiş balıklar, somon füme ve balık yağı açık büfe kahvaltının en güzel yerinde arzıendam ediyorlar. Gülümsüyorum.&nbsp;Dünyanın farklı yerlerinde farklı otellerdeki kahvaltıları düşünüyorum:&nbsp;Güney Amerika’da empanada, bazen tapioca; Güneydoğu Asya’da et veya tavuk sulu erişteli bir çorba; Japonya’da tuzlu balık, turşu… "Yemek güzel şey, okuyabilene çok şey anlatıyor,"&nbsp;diye geçiriyorum içimden.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655234925791.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🗻 Preikestolen<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Stavanger’e geliş nedeni: Preikestolen</h2>Hızlı bir kahvaltı sonrası yola düşüyoruz. Direksiyonda Uğur var. Navigasyona Norveç’in petrol kenti Stavanger’e geliş nedenimizi yazıyoruz: Preikestolen. 1 saatten az bir yol var önümüzde. Fazla medeni ülkede araba kullanmak, gergin bir süreç. Bizim gibi kaotik trafikten gelen insanlar için "Hata yapmamalıyım," baskısı oluşturuyor.&nbsp;Bir yola çıkacaksak defalarca sağa sola bakıyoruz; 90 yaşında gibi araba kullanıyoruz; boş da olsa her yaya geçidinde son dakika biri geçer ihtimaliyle duracak kadar yavaşlıyoruz. Sonra da bu hâlimize bakıp gülüyoruz. "Trafikte medeniyet zehirlenmesi" teşhisi koyuyoruz kendimize. Şehirden ayrılırken bir tünele giriyoruz. Bu Norveç yolları için çok sıradan bir durum.&nbsp;Tünelli yollar:&nbsp;Batı kıyısı tamamen girintili çıkıntılı ülkede fiyortlar sayesinde yolculuklara bolca tünel, köprü veya feribot eşlik ediyor. Ancak bu tünelin özelliği, bitmek bilmemesi. Önce yokuş aşağı inmeye başlıyoruz. Ortamdan dolayı uykumuz geliyor. Saçma şakalarla birbirimizi uyanık tutmaya çalışıyoruz. Bir noktadan sonra ışıklar değişiyor. Yokuş yukarı çıkmaya başlıyoruz. Yaklaşık 20 dakika sonunda bu eğlencesiz yolculuk sona eriyor. İnternetten kontrol edince dünyanın en uzun ve en derin su altı karayolu tünelinden geçtiğimi öğreniyorum. Yolun getirdiği iç sıkıntısı dünyanın bir başka “en”ini görmekten dolayı hafifliyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655234998406.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">✳️ Preikestolen'den aşağıya bakış<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yolun geri kalanı: Tünelden sonra evler azalıyor ve yol, orman içinde devam ediyor. Navigasyonun son noktası olan otoparka arabayı park ederken çevremizdeki karavanlar dikkat çekiyor. Sanki Avrupa kıtasının tüm karavancı yaşlılarını Norveç’te toplanmışlar. Eskisinden en yenisine, çeşit çeşit boy boy karavanlar var. Çantamıza yiyecek bir şeyler koyup yürümeye başlıyoruz. Sabah tembelliği işe yaramış görünüyor; patikanın kalabalıklığı görece azalmış. Norveç’in en turistik ziyaret noktalarından Preikestolen’e doğru yürüyen insanlara ekleniyoruz. Hafif bir eğimle orman içinden ilerliyoruz. Sağlı sollu akan sularda termosları dolduruyoruz. Ülke o kadar temiz, doğa o kadar saf ki suyu içerken “Acaba kirli midir? Motoru bozar mıyım?” gibi hislere hiç kapılmıyor insan. Yürüyüşün başında sağımızda bir göl görüyoruz. Biz dönüp izlerken kimse, özellikle Norveçliler, ilgilenmeden yanımızdan yürüyerek geçiyor. "Nasıl bir doğaya doymuşluktur," diye düşünüyorum.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Preikestolen'e doğru: nükseden yükseklik korkusu</h2>Yürüyüşe devam ediyoruz. Dün alanlarda hızlanıp bayırlarda söyleniyoruz. Yer yer kaya çıkışları var. Burada trafik sıkışıyor. İnsan konvoyu olarak Preikestolen’e ulaşmaya çalışıyoruz. Bir saati aşkın bir yürüyüşün sonunda fiyordun üst kısmına çıkıyoruz. Uzaktan bile manzara oldukça görkemli. Ancak daha yolumuz bitmedi.&nbsp;Orman bitiyor ve kayalar üstünden istediğimiz noktaya doğru yol alıyoruz. İnsanların bir kısmı dönüş yolunda: kibarca selamlaşarak yola devam ediyoruz. Kısa süre sonra fiyordun kenarına geliyoruz. Uzaktan Preikestolen görünüyor. Ancak bir balkon gibi 600 metrelik fiyort üzerinde uzanan bu kayaya çıkmak için geçilmesi gereken ince ve kenarı uçurum kısa bir yolumuz var.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655235193656.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🥾 Yükseklik korkusuna sebep<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Benim benliğimin içine ittiğim yükseklik korkum, yineden devreye giriyor. Ancak bu sefer kendisine yenilmek istemiyorum. Kendimi zorlayarak uçurumun kenarına kadar yürüyorum. Güvenli bir mesafe bırakıp aşağı bakıyorum. Sadece intihara niyetli birini mutlu edecek bir manzara var. Ellerim titriyor ancak bir yandan her şeyin bu kadar kenarında olmanın getirdiği garip bir hazzı yaşıyorum.&nbsp;Uçurum kenarından yürüyerek Preikestolen’e varıyoruz. En köşede fotoğraf çektirmek isteyenlerin oluşturduğu sıraya giriyorum. Önümde 3-5 kişi hızlıca eriyor. Önce ürkek adımlarla ilerliyorum. Aşağı bakıyorum.&nbsp;Daha sonra çantamı bırakıp oturuyorum. Popomun üstünde ilerleyerek köşeye geliyorum. Ayaklarımı sarkıtıp altımda uzanan dev manzarayı izlemeye başlıyorum. Tabanlarımdan denize kadar olan yüzlerce metrelik mesafe artık gerginlikten ziyade keyfe dönüşüyor. İnsan risk aldığı kadar mutlu oluyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1655235037692.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🕊 1001 milletten gelenler<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Martı olmak:&nbsp;Dev kayanın bir o köşesi bir bu köşesi derken yemek vakti geliyor. Dev kayanın uzandığı dağla arasında oluşan dev çatlağa oturuyoruz. 1001 milletten bu manzara için gelenleri izleyerek bir şeyler atıştırıyoruz. O esnada Ferhan Şensoy’un bir şiiri aklıma geliyor. Tüm korkularıma rağmen martı olmayı seviyorum:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Ben binerim gemiye, Biletçiden habersiz. Ben yolculuk ustasıyım, Her geminin tayfasıyım, Benim dünyam kuş bakışı, Ben geminin martısıyım.</blockquote>— Ferhan Şensoy

Uzun tünellerden geçip, ormanlar aşıp ve kayalara tırmanıp dev bir kayanın üstüne çıkıyoruz; korkularla yüzleşip manzaranın keyfini çıkartıyoruz.

Korkularla yüzleşmek: Norveç seyahati

Sonsuz baharın şehri olarak betimlenen Medellin’de geçirdiğim günlerin sonuna gelince yaptığım işlerden biri Pablo Escobar'la ilgili turları araştırmaya başlamak oluyor. Şehir, 1990'lı yıllarda Escobar'la özdeşleşip dünyanın en tehlikeli yeri olarak görülürken 2000’li yıllarda geçirdiği dönüşümle Güney Amerika’nın en hızlı yükselen iş merkezlerinden biri hâline gelmiş.&nbsp;Bir anda dünyada yeniden popülerleşen, âdeta bir anti-kahramana dönüştürülen bu adamın hikâyesini Kolombiyalılardan dinlemek istiyorum. Öğrendiğim kadarıyla çoğu turda dünyadan geçen en büyük psikopatlardan birini eğlenceli, hatta överek anlatmaktan geri durmuyorlar. Özellikle malum şahsın hayatını anlatan Narcos dizisinden sonra oluşan Escobar hayranlarının bu etkiyi yarattığı söyleniyor.Bu turların içinde Pablo’nun yazlığında paintball oynatandan, abisiyle tanıştırıp imza aldırana kadar her türlü manasızlık söz konusu. Hosteldekilere bu konudan dert yanarken bana şahane bir öneriyle geliyorlar: 59 yaşında, o günlere tanıklık etmiş ve İngilizce konuşabilen bir taksi şoföründen bahsediyorlar. Hemen arayıp ertesi gün için sözleşiyoruz. Noe'yle böyle tanışıyorum.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Noe'yle Escobar dönemini birinci elden deneyimlemek</h2>Ertesi sabah Noe bizi hostelden alıyor. Taksiye biner binmez kibarca bu turda sadece yaşananları anlattığını, Pablo Escobar'la ilgili kendisinden asla iyi bir şey duymayacağımızı ve böyle bir beklentiye girmememizi istiyor. Aynı frekansta olduğumuzu anlayınca huzurla yola koyuluyoruz.İlk durak:&nbsp;Pablo’nun ofis olarak kullandığı bina.&nbsp;Burası Pablo’nun baş düşmanlarından Cali Karteli tarafından boşaltıldıktan sonra bombalanmış. Bu nedenle yakın zamanda otel olacak binanın ön cephesi tamamen yenileniyor. Pablo’nun ilginç huylarından biri, gayrimenkullerine isim vermesi. Bu binanın adı, Dallas. Nedeni dönemi popüler dizisi ve aynı zamanda Pablo’nun dizinin baş kötüsü J.R.’a özenmesi.İkinci durak:&nbsp;Ardından Pablo Escobar’ın hapishaneden kaçıp Kolombiya’ya en kanlı günlerini yaşattığı dönemin sembol yerlerinden birinden geçiyoruz. Burası bir karakol, ancak hemen yanında bir anaokulu var. Tam bu anaokulunun yanına bırakılan bomba yüklü aracın infilak etmesi üzerine onlarca sivil hayatını kaybetmiş. Neyse ki okuldaki çocuklar ufak yaralarla kurtulmuşlar.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1654599095092.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">📸&nbsp;Fotoğraf: The New Yorker<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Üçüncü durak: Sonrasındaysa Pablo’nun narkotik parasını aklama ve sınıf atlama çabalarından ilkini ziyaret ediyoruz. Zamanında 4-5 iş adamı bir ortaklık kurup Medellin’in en büyük AVM'sini inşa etmeye karar veriyorlar. Bunun haberini alan Pablo, bu ortaklığa dâhil olmak istiyor. Ancak iş adamları hem saygınlıklarını reddetmeden bu teklifi reddediyorlar. Bunun üzerine egosu dağları aşan Pablo Escobar, bu AVM'nin karşısına daha da büyüğünü inşa ettiriyor. Noe anlattıkça Pablo’nun nasıl bir psikopat olduğunu katmerli bir şekilde öğreniyoruz.&nbsp;Dördüncü durak:&nbsp;Daha sonra ufak bir açık hava şapelini ziyaret ediyoruz. Burası Pablo’nun tüm çekirdek ekibinin girecekleri çatışmalar veya baskınlar öncesi gelip Tanrı’dan kurşunlara karşı koruma talep ettikleri bir kutsal alanmış. Her geldiklerinde adak olarak mermiler ve silahlar bırakırlarmış. Halk, tüm bu kartel üyeleri buraya sık sık gelmeye başlayınca şapeli terk etmiş. Şehir yatışana kadar sivil halktan kimse buraya gidip dua etmiyormuş. Şimdiyse eski günlerine geri dönmüş.Beşinci durak:&nbsp;Noe’nin turunda bir sonraki durak Monako oluyor. Burası Escobar’ın kaçak hayatından önceki son evi. Ufak uçaklardan oluşan kokain filosunu kontrol ettiği, onlarca lüks arabasını sakladığı, tüm çekirdek kadrosunu barındırdığı alanı kendi krallığı olarak gördüğü için adını da Monako koymuş. Pablo öldürüldükten sonra polis teşkilatının el koyduğu ev, günümüzde atıl olarak duruyor.Ara durak:&nbsp;Arabaya binmeden evvel Noe bize bir tepeyi işaret ediyor. Pablo’nun devletle anlaşıp hapse girmeyi kabul edince kendi için yaptırdığı hapishanenin bulunduğu tepe burası. Hapisanesinin adı, kilise. Böylece JR’dan, krallığa giden yolun kendini Tanrı'yla özdeştirmeyle tamamlandığını söylüyor. Dünyanın o dönem en zengin adamı, kendini Tanrı olarak konumlandırmakta beis görmeyen biri.Altıncı durak:&nbsp;Sondan bir önceki durağımıza Pablo’nun büyüdüğü mahalleden geçerek gidiyoruz. Burası tarihin en büyük suçlularından birini yetiştirecek bir yerden ziyade orta sınıf, eli yüzü düzgün bir mahalle. Ancak Pablo özellikle öğretmen annesinin sorumsuzlukları ve egoistçe desteğinden dolayı suçla erken tanışıp hızla bu dünyada ilerliyor.&nbsp;Yedinci durak: Mahaleyi turladıktan sonra Pablo’nun mezarına gidiyoruz. Kuzeni ve çetesinden üyelerle beraber yatan Escobar’ın mezarına hâlâ ziyarete gelip çiçek bırakan bir sürü insan olduğunu öğrenmek içimi ürpertiyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/2/1654597748981.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">💐 Escobar’ın mezarı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Sekizinci durak: Mezarlık ziyaretinden sonraysa bu deliliğin bittiği yere, yani Pablo Escobar’ın vurulduğu çatıyı görmeye gidiyoruz. Narcos dizisinin yapımcıları bu çatıyı dizi finali için kullanmak isteseler de mülk sahibinin istediği uçuk rakam nedeniyle vazgeçmişler. Bu nedenle 100 metre ilerideki benzer görünümlü çatı kullanılmış. Noe bize bu çatıyı da gösteriyor.Hostele dönüş yolundaysa Noe, Escobar’ın bazı arkadaşlarının hayatlarını nasıl mahvettiğini, kendisine de kokain laboratuvarlarında çalışma teklifi geldiğini ve reddettiğini anlatıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Medellin’de Pablo Escobar’ın yarattığı terör ortamından etkilenmeyen bir aile yoktur.</blockquote>Bizi hostele bırakırken bir yandan Noe’nin anlattıklarını tekrar düşünüyorum: Anlatılanları sadece bir dizi senaryosu olarak görüp kimi aptalların bir caniyi nasıl yüceltebildiklerini.

Sonsuz baharın kentine hiç bitmeyen bir fırtınayı getiren adam Escobar ve onun üzerinden bir Medellin turu yapıyoruz.

Escobar'ın peşinde: Medellin turu

2007 Ağustos’u. Fransa’nın Le Puy-en-Velay şehrinin yakınında, dört haneli bir köyde tarihi bir çeşmeyi restore ederken geçen yaz tatili günleri. Çimento kararak, taş taşıyarak ve 10 kişilik ekibe arada yemek yaparak geçen üç haftanın özellikle sonlarında tek motivasyon kaynağım proje sonunda yapacağım Interrail seyahati.Projenin son günlerinde ekibin çoğunu oluşturan Japonya ve Rusya'dan gelenler, ekip lideri Eduard'la tartışıp kampı terk ediyor. Son haftanın büyük kısmını 10 kişilik restorasyonda 4 kişi çalışarak bitiriyoruz. İş biter bitmez Lyon’a uzuyorum.&nbsp;Akşamüstü şehrin en büyük garı Part-Dieu’ye varıyorum; hızla seyahate başlamak için Interrail biletini almaya gidiyorum. Niyetim Lyon’dan hızlıca Güney İtalya’ya doğru yol almak. Geceyi de trende geçirip hem zamandan hem bütçeden kâra geçeceğim. Uluslararası biletlerin satıldığı gişenin önündeki uzun kuyruğa giriyorum. Elimdeki pasaportların, dokümanların ve paraların her detayını öğrenecek kadar sırada kaldıktan sonra gişe memuru hanımefendiye derdimi anlatmaya başlıyorum. Hareketlerinin yavaşlığı ve kendine güvensizliğinden acemi olduğunu anladığım gişe memuresi, tam işlemlerimi yapıp biletleri hazırlamaya başlayacakken bir anda fikir değiştirip yerinden kalkıp içerideki ofise gidiyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Pahalıya mâl olan inat</h2>Kısa bir bekleyiş ardından geri gelmesiyle biletlerimi alacağımı sanıyorum. Ancak bana dönüp AB vatandaşı olmayanların Fransa’dan Interrail bileti alamayacağını söylüyor. Kendisiyle derin bir tartışmaya giriyoruz. Kurallardan çok emin olduğumu, istenilen Avrupa ülkesinde bilet alabileceğimi, üstelik bu biletle istediğim yere seyahat edebileceğimi anlatıyorum.&nbsp;Yönetici beyefendi gelip bana aynı şeyleri söylüyor. Burada on saniyede okuduğunuz tartışma manasız bir şekilde yaklaşık olarak yarım saat sürüyor. En sonunda kendilerinden Fransa'nın demir yolları SNCF’in Paris’teki genel merkezini aramalarını talep ediyorum. Bu talebim sonunda akıllarına açıp internetten kuralları okumak geliyor ve bana biletleri satıyorlar. Ancak bu gereksiz inat, bana çok pahalıya mâl oluyor: İtalya’ya geçeceğim treni kaçırıyorum. Lyon’dan bir aktarmayla İtalya sınırındaki Modane kasabasına gitmek ve oradan sabah ilk trenle İtalya’ya geçmek dışında şansım kalmıyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tekrar yolda: Alpler'in eteğine kurulmuş kasabaya doğru</h2>Trene atlayıp Modane’a doğru yola koyuluyorum. Alpler'in eteğine kurulmuş kasabaya vardığımda tren istasyonunda sabaha kadar 5-6 saat beklemeyi planlıyorum. Böylece ekonomik olarak dar olan bütçemi ekstra bir konaklama ücretinden kurtarabileceğim.&nbsp;Modane’a vardığımda havayı kararmış buluyorum. Ufak bir dağ kasabasının tren istasyonunda gece rahatça yayılacak bir köşe bulup yarım saati doldurmuşken istasyonda kılıksız tipler belirmeye başlıyor. Geçici olduğunu düşünsem de koca bekleme salonunda kıyın kıyın yakınlaşmaya başlıyorlar. O noktada eşyaları toplayıp kendimi dışarı atmaya karar veriyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1653386285427.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🌿 Doğanın renkleri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İstasyondan çıkınca hemen karşıda iki otel karşıma çıkıyor; bütçeyi zorlayıp birinde kalmaya karar veriyorum. Girdiğimim iki otel de bütçemin çok üstünde fiyatlar veriyor. Böyle olunca&nbsp;“Aman be,”&nbsp;deyip istasyona gidip tekrar bekleme salonunu kontrol ediyorum.&nbsp;İstasyon, kapı duvar: Geri dönüşümde muhteşem bir sürpriz beni bekliyor:&nbsp;istasyon, kapı duvar. Sevgili memurlar kapıları kitleyip gitmişler. İstasyonun önündeki banklardan birine yorgun ve mutsuz şekilde sırtımda koca çantayla oturuyorum. Biraz da hayal kırıklığı var: "Tüm kış okuldan kalan vakitlerde çalışarak biriktirdiğim parayla yapacağım seyahatin böyle olmasını hayal etmemiştim," diye düşünüyorum.&nbsp;Gece ilerledikçe Alplerdeki Modane’ın soğuğu kendini hafiften hissettirmeye başlıyor; ben de yazlık kıyafetlerle hazırlıksız yakalanıyorum. Üç haftanın yorgunluğu, Lyon Garı'ndaki gerginlik, trenleri başkası yüzünden kaçırmak ve şimdi de Alpler'de sokakta kalmak... "Daha neler gelecek başıma?"&nbsp;diye kendi kendimi kemiriyorum.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İstasyonda kurulan arkadaşlık: fazla çadır</h2>Tam bu esnada yaşıtım üç kişilik bir grup yanımdaki banklara oturuyor. Sırtlarında koca çantalarla istasyonu göstererek İtalyanca birbirlerine laf anlatıyorlar. Birkaç dakika sonra beni fark ediyorlar. Uzaktan üçünü de boydan boya süzerek yaptığım güvenlik analizinde sonuçlar olumlu çıkınca doğrudan yanlarına gidip konuya giriyorum. İtalya’ya gideceğimi, bekleme salonuna gelen tipleri anlatıyorum. Sabaha kadar bekleyecek yerimin olmadığını, onların ne yapacaklarını soruyorum.&nbsp;5 haftadır Avrupa ve İrlanda’yı gezdiklerini, Torino’daki evlerine döndüklerini aynı tiplerden çekinip istasyondan çıktıklarını anlatıyorlar. "Biraz ileride bir alan var, çadır kuracağız sabaha kadar," diye sözlerini bitiriyorlar. "Sizin adınıza çadırlarınız olmasına sevindim," deyip tam muhabbeti kapatıyorken bir anda adının sonradan Enrico olacağını öğrendiğim ekip üyesi "Fazla çadırımız var, bize katılmak ister misin?" diye soruyor. O anda makûs talihimin döndüğü anlayıp ağzımdaki otuz iki dişi gösteren bir sırıtmayla hemen tekliflerini kabul ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1653386231197.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🛒&nbsp;Yolda karşılaşılanlar<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Karton bardak altlığı koleksiyoneriyle Alpler'de</h2>Kamp yapacağımız alana giderken kasabada karşımıza ufak bir bar çıkıyor. Geceyi kurtaran daveti yapan İtalyan ekibe bira ısmarlamaya karar veriyorum ve bara dalıyoruz. Neyse ki bira ucuz. Biralarla beraber gelen karton bardak altlığını ben çok ıslatmadan çantaya atınca sonradan ekibin fahri animatörü olduğunu öğrendiğim Armando&nbsp;"Sen de mi koleksiyonersin?" sorusunu soruyor. Karton bardak altlığı koleksiyoneri biriyle Alpler'deki bir dağ köyünde karşılaşmanın absürdlüğünü henüz sindirememişken çantasından tüm seyahati boyunca topladığı bardak altlıklarını çıkartıyor.&nbsp;Özellikle Belçika’dan toparladığı şahane parçalar beni benden alıyor. Ben de çantamdan Le Puy-en-Velay’da pub işleten komşumuzun bana hediye ettiği bardak altlıklarını çıkarıyorum. Ardından keyifli bir takasa başlıyoruz. Koleksiyonumun hâlâ en değerli bazı parçalarını bana hediye ediyor.&nbsp;Biraları içip seyahat hikâyelerimizi paylaştıktan sonra çadırları kurmak üzere dışarı çıkıyoruz.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yeniden yolda: Milano'ya doğru</h2>Çadırları kurduktan sonra üç erkek ikişer saatten nöbet tutma kararını alıyoruz. Enrico ve Armando kibarlık edip rahatça dinlenebilmem için en son nöbeti bana bırakıyorlar. Gece vukuatsız tamamlanıyor ve sabah çadırları toplayıp tren istasyonuna hep beraber yürüyoruz. Trene atlıyoruz ve Torino’ya doğru hareket ediyoruz. O esnada Sara, çantasından koca bir torba çıkartıyor. Kaşla göz arası fırına gidip o da hepimize kahvaltılık almış. Yol boyu taze çörek ve kruvasanları mideye indiriyoruz.&nbsp;Sara, yolda ziyaret edeceğim İtalyan şehirlerine dair şahane yemek önerileri veriyor. Türkiye ve İtalya'dan insanların bir araya gelmesi sonucu muhabbet ister istemez bir şekilde yemeğe bağlanıyor. Torino’ya geldiğimde onlar trenden iniyor, ben Milano’ya devam ediyorum.&nbsp;O zamandan bu zamana arada hâlâ odamın duvarında asılı bardak altlıklarına takılıyor gözüm. Her insanın başkasının Hızır’ı olduğunu düşünüyorum. Başın sıkışınca elbet yetişen biri çıkıyor yollarda. "İyi ki Lyon’da bir buçuk saat kaybetmişim de bu insanlarla tanışmışım," diyorum. Dünyanın her şeye rağmen iyi bir yer, insanların da güvenilir olduğunu hatırlatıyorlar bana duvarımdaki bardak altlıkları.

İnat sonucu kaçırılan tren; hayal kırıklıkları; "Gaspa uğrar mıyım?" korkusuyla başlayan gecenin yeni edinilen arkadaşların çadırlarında bitmesi ve Alpler’de ansızın karşılaşılan bir karton bardak altlığı koleksiyoneri.

Yoldaki arkadaşlıklar: Alpler'in eteğine doğru

2006 yılı — rüzgârda oradan oraya sürüklenen bir yaprak gibi geçirdiğim 6 haftalık Interrail yolculuğunun yorgunluğu, Oktoberfest’in son gününde hunharca içilen biralarla birleşince neredeyse tüm tren yolculuğunu uyuyarak geçiriyorum. Ekim ayının gece serinliğinde Berlin’e iniyorum. Tren garı Hauptbahnhof’dan hostele gitmek için otobüse kendimi zor atıyorum.&nbsp;Hostel resepsiyonunda önümde bir kız sakince işlemlerini yaptırıyor. Normalde aceleci olan ben, yorgunluktan mı, gidilecek yeni bir şehrin kalmamasından mı, bilmiyorum, sakince kızın işlemini bitirmesini bekliyorum. Sıra gelince pasaportumu uzatıyorum ve kaydımı yaptırıp odaya çıkıyorum.Girdiğim gibi güdümlü füze gibi yatağıma yöneliyorum Bu nedenle resepsiyonda önümde kayıt yaptıran kızla aynı odada kaldığımızı sonradan fark ediyorum — 6 haftadır neredeyse her gün onlarca insanla yaptığım için refleks hâline gelmiş yüzeysel hostel tanışma sorularına başlıyoruz karşılıklı. "Adın ne, nerelisin, nereden geliyorsun, ne kadar kalacaksın?" diye uzayıp giden bir silsile bu.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir oda arkadaşı: Katrin</h2>Katrin bir Alman. Ülkenin batısında adını hatırlamadığım bir şehirde sosyoloji okumuş. Yüksek lisans yapmak için geldiği Berlin’deki ilk günüymüş. Okula başlamak için birkaç hafta geç kalmış ve ev bulmaya fırsatı olmamış. Ayaküstü karşılıklı hikâyelerimizi dinledikten sonra ben yorgunluktan, Katrin de ertesi gün erkenden okula gideceğinden ranzalarımıza çekiliyoruz.Sabah uyandığımda saat 10’a geliyor ve oda boş. Hostelin altında bulunan kafeye inip hızlıca bir kahvaltı ediyorum. Vakit kaybetmeden ikinci kez ziyaret etmek için bana Interrail rotamı değiştirtecek ve seyahatimi uzatacak kadar sevdiğim şehrin sokaklarına düşmek istiyorum. Odaya gidip yanıma aldığım günlük eşyaları düzenlerken kameramın olmadığını fark ediyorum — büyük sırt çantamı tamamen boşaltmama, odanın altını üstüne getirmeme rağmen bulamıyorum.&nbsp;Kameranın kendisinden çok içinde 6 haftanın tüm anılarının olduğu kartı kaybetmenin paniğini yaşıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652786204927.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">📸&nbsp;Berlin manzaraları<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir soru işareti: Kayıp kamera</h2>Hızlıca kafamdan filmi geri saymaya başlıyorum. En son kamerayı nerede kullandım, nerede düşürmüş veya çaldırmış olabilirim hatırlamaya çalışıyorum. Aklıma gelen ilk ihtimal tren oluyor. Hemen üzerime bir şeyler geçirip sokağa çıkıyorum. İstikamet, Hauptbahnhof. Dev gara girer girmez danışma masasındaki adama olayı anlatıyorum. Kafam nasıl kamerayı bulmaya odaklandıysa sağındaki solundaki çiziğe kadar detay veriyorum.&nbsp;Görevli, tüm soğukkanlılığıyla bir form uzatıp bilgilerimi, olayın yaşandığı tahmini zamanı, tren bilgilerini ve kamera detaylarını yazmamı istiyor. Formu teslim ettiğimdeyse o dönem seyahatlerimde cep telefonu kullanmadığım için ertesi gün gelip bilgi alabileceğimi söylüyor.Umutsuzca dışarı çıkıyorum. 6 hafta boyunca Avrupa’nın en riskli sokakları, en izbe barları, en dağılınmış sarhoşlukları dahil her yerden kazasız belasız kurtulan kamera, Almanya’da bir hızlı tren yolculuğunda uçup gidiyor. Kendime o kadar sinirleniyorum ki bir boşluk bulup kendimi tokatlamak istiyorum. Keyifsiz bir şekilde tüm gün kendime söverek Berlin sokaklarını arşınlıyorum. Akşam hostele gelip erkenden cenin pozisyonunda yatıp uyuyorum.&nbsp;Ertesi gün bir umut sabahın köründe danışma masasının önündeki sıradayım. Her soru soran, masanın önünde saatlerini geçiriyor gibi geliyor. Zamanın göreceliliği üzerine yüksek lisans tezi olabilecek anlar yaşıyorum. Sonunda sıra bana geliyor. Görevliye durumu anlatıyorum. Doldurduğum formla ilgili belgeyi buluyor. Birkaç yere telefon ettikten sonra kafayı kaldırıp bana en istemediğim cevabı veriyor ve öleceğini bildiği hastanın başında bekleyen yakını gibi geçirdiğim bir gün ve bir gece sonunda haberi alınca gözlerim doluyor. Garın önünde bir banka çöküp hüngür hüngür ağlıyorum.&nbsp;Aklıma Oktoberfest’in çıkışında kendi kendime söylediğim “Ulan şu kartı kameradan çıkartsam mı? Başına bir şey gelirse Almanya’nın ortasında ağlarım,” lafı geliyor. Kendime okkalı küfürler etmeye devam ediyorum. Almanya, acı vatan oluyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652786244930.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🌧&nbsp;Yağmurlu bir günden Berlin<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir teselli gezisi: Kreuzberg'de dürüm-ayran</h2>Kendimi toparlayıp yüzümü yıkayıp teselli aramak için kendimi sokaklara vuruyorum. Acımı dindirmek için gördüğüm ilk bara girip&nbsp;“Hey, barmen! Bana en sert içkini hazırla,”&nbsp;demek istiyorum ama planladığımdan uzun süren Interrail maceramda kalan mikroskobik bütçe ancak Kreuzberg’de dürüm-ayrana izin veriyor.&nbsp;Neyse ki çay, ikram. Karnımı doyurduktan sonra İstanbul’da kamerasını ödünç aldığım arkadaşımı arayıp haberi utanarak veriyorum. Kameranın emanet olması gibi unutulan bir de detay var.&nbsp;Sokaklarda havayı karartıp marketten en ucuzundan 2 bira alıp hostele varıyorum. Hostelin önündeki masada mahalle muhtarı edasında, gelene geçene bakıp bira içerken Katrin geliyor.&nbsp;"Ne yaptın, ne ettin?"&nbsp;diye konuşmaya başlıyoruz. Başıma gelenleri anlatıyorum. Gülüyor ve okula geç gelme nedeni olan 3 aylık Brezilya seyahatinin dönüşünde kamerasını içindeki hafıza kartıyla kaybettiğini anlatıyor. Amazon köylerinden, büyük şehirlere geçen, onlarca insanla tanıştığı 3 ayın tüm görüntülerini kaybetmekten bahsediyor. Açıkçası itiraf etmeliyim: Kıyaslayınca acım biraz hafifliyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652786297694.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🚂&nbsp;Yolculuk esnasında<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İki kamerazede: Ağlama dindiren muhabbet</h2>İki kamerazede, eldeki az sayıda bira bitince henüz hipster istilasına uğramamış, mutenalaştırılmamış, işgal evleriyle dolu Prenzlauer Berg sokaklarında bar aramaya başlıyoruz. Uygun bir bar bulup hemen çöküyoruz. Kameralarla başlayan muhabbet koyulaşıyor.&nbsp;Katrin, Brezilya’ya gitmeden önce uzun zaman beraber olduğu Türk erkek arkadaşını anlatıp Türklere has anlayamadığı bazı hareketleri bana açıklattırıyor. Sonrasında sırf eski erkek arkadaşı yüzünden Almanya’daki göçmenlerin entegrasyonuyla ilgili yüksek lisans yapmaya karar verdiğini anlatıyor.&nbsp;Almanların entegrasyon politikalarındaki hataları ve doğruları tartışıyoruz. Oradan laf dönüp dolaşıp Fatih Akın ve filmlerine geliyor. Ukalaca uzmanlık alanlarımdan biri olduğu için tüm filmografisinden örnekler vererek Almanya’daki Türk toplumunu konuşmaya başlıyoruz. Kısa ve Acısız’ın göçmen dünyasını tasvirinden başlıyoruz. Duvara Karşı’nın nasıl muazzam bir eser olduğu konusunda hemfikir olduktan sonra muhabbet Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul’a geliyor.&nbsp;Eski manitasıyla tüm Akdeniz ve Ege hattını gezdiğini, hatta Eskişehir’i bile gördüğünü ama İstanbul’u filmden sonra görmek için can attığını anlatıyor. Filmdeki müzisyenlerden bildiklerimi anlatıyorum.Muhabbet ederken hostelde çalışan/yaşayan ve o akşam ahbap olduğum bir elemana rastlıyoruz. O da bize katılıyor.&nbsp;Barın kapanma saati geldiğinde 3 silahşörler olarak hostele yollanıyoruz. Muhabbet o kadar güzel ki o gün garın önünde hönküre hönküre ağlayan adam ben değilim sanki.&nbsp;O gece kafama kazınıyor: İyi insanların birbirinin sıkıntılarını hafifletmek için aynı yerde doğmaya, aynı dili konuşmaya ihtiyaç duymuyor. İnsanlığın ortak dili başka.

Kaybedilen kameralar, Berlin’in işgal evleriyle süslü kentsel dönüşümünden önceki hâli ve bir hostel hikâyesi.

2006’da bir Interrail günü: Berlin

Sabahları asla uykumu alamadığım, sıcak ve rutubetli hava nedeniyle uyandığım Buenos Aires’te biraz serin bir köşe bulurum umuduyla kendimi sokağa atıyorum. Kaldığım Palermo semtinin gölgeli sokaklarında kuytu bir köşe arayışındayım. Günlerdir arşınladığım semtte belki keşfetmediğim bir kahve, bar bulur; köşesine çöker, hem biraz çalışır hem de Arjantinlileri izlerim diye hayal kuruyorum. 2 adım atıp terlemeye başlayınca "güzel havalar" anlamına gelen Buenos Aires’te havanın yazları o kadar da güzel olmadığını birilerinin Arjantinlilere anlatması gerektiğine karar veriyorum.Her sabah gittiğim büfede Güney Amerika'nın poğaçası sayılabilecek empanada'mı yerken şehre ilk gelişim aklıma düşüyor. Bu şehri neden bu kadar seviyorum? Daha ilk dakikadan itibaren başıma gelen talihsizliklere bakınca aslında yerlilerin kısaltmasıyla Baires, benim için uğursuz bile sayılabilir. Ancak yer yer 20-30 yıl öncesinde zamanın durduğu izlenimi veren bu kent, her kaldığım gün bana iyi hissettiriyor ve kıtada en sevdiğim şehir hâline geliyordu.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180592144.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">✏️ Baires sokaklarında Borges'in çocukluğunu geçirdiği evin duvarı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Buenos Aires, neden bu kadar sevilir?</h2>Şehre 1900'lerin başında âdeta yağan İtalyan göçmenlerin taşıdığı Akdenizlilik mi, nostaljik dünyası mı, yoksa içerisindeki dostlarım mı bana bu hissi yaşatıyordu? Sokakta yavaş hareket eden, sabahları geç uyanan, öğleden sonraları kahvelerde gazete okuyup şaraplarını yudumlayan, müzikalleri tiyatroları kaçırmayan, akşam 9’dan önce yemek yemeyen kentli yaşlıların yerinde olacağım emeklilik hayalleri kurduruyor bana bu şehir.&nbsp;Kafamdan yıldırım gibi geçen düşünceler sonrası Borges gibi bir dehaya ilham veren sokaklarda kayboluşlarımı ve sürüklenişlerimi anımsıyorum. Bir günümü onun izinde harcayışım, çocukluğunun geçtiği evi birkaç sokak ötede keşfedişim, sokakta bir sağa bir sola yürüyüp onunla aynı yerlere adım atmaya çalışmam canlanıyor gözümde. Ardından başlayan yağmurla beraber şehrin geniş Libertador Caddesi'ndeki görkemli binalar arasından yürüyüp Millî Kütüphane'ye varıyorum.&nbsp;Hem yağmurdan kaçmak hem de Borges’in zamanında müdürlüğünü yaptığı kütüphaneye girip onun havasını içime çekmek istiyorum. Kapıdan girer girmez görevlinin meraklı bakışları üstüme dönüyor. Benim bozuk İspanyolcam onun bozuk İngilizcesiyle bütün oluyor. Anlaşıyoruz.&nbsp;Kafamı çevirdiğimde âdeta bir piyangoyla karşılaşıyorum: Borges’in el yazısıyla yazdığı metinler sergileniyor sergi salonunda. Hemen asansöre atıyorum kendimi, sergi salonuna giriyorum. Biraz ıslak biraz terli.&nbsp;Klima gürül gürül çalışıyor, üşüyorum.&nbsp;Camekânlara yaklaşıyorum: İspanyolca yazılmış uzun, A4 sayfaları. Gözüm metinlerde değil. Metinlerin hemen altında yer alan o tanıdık imzayı görünce heyecanlanıyorum. Sanki yıllardır belgesellerde izlediğim çok ender bir canlıyı canlı görür gibiyim. Labirentlerinde kaybolduğum, pampalarında dolandığım Borges, sanki karşımda.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180724352.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kerimcan, Borges'in evinin önünde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Borges'in çocukluğunu geçirdiği evi artık yok mu?</h2>Bu müthiş günü&nbsp;empanada'mı yerken sanki tekrar yaşıyorum. İçimi sıcağa rağmen bir heyecan kaplıyor. Son lokmalarımı bitirip yeniden bu rotanın başına, Borges’in çocukluğunu geçirdiği eve gitmeye karar veriyorum. Palermo sokaklarında yürürken hedefine odaklanmış bir aslan gibi çevremdeki hiçbir şeyi umursamadan tek noktaya hızlıca hareket ediyorum. Tam 2 yıl önce vardığım sokağa varıyorum. Sokak aynı, adres aynı.&nbsp;2 katlı kırmızı tuğlayla yapılmış eski evin olması gerektiği noktadan 3-4 defa bir aşağı bir yukarı yürüyorum. Ancak çok iyi tanıdığım ev, görünürlerde yok. "Acaba paralel sokağa mı geldim?" diye düşünürken sokağın adının Borges olduğu aklıma geliyor. "Herhâlde bir hata var," deyip eve dönüyorum.Birkaç saat sonra konu tekrar kafama takılıyor. Bilgisayarı açıp Google’dan sokağı ve numarayı kontrol etmeye başlıyorum. Yaklaşık 15 dakika sonra ziyaretimden kısa süre sonra binanın yıkıldığını ve yerine modern bir apartman yapıldığını görünce gözlerime inanamıyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180262641.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🕵️‍♂️ Google araması sonrası<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Şehirle kurduğum bağın parçalarından birini kaybetmiş gibiyim. Satırlarında beni dünyadan koparıp başka yerlere götüren adamın hayata başladığı noktalardan birinin artık olmayışı içimi yakıyor. Dünyadaki yok ediciliğin karşıma en sevdiğim şehirlerden birinde çıkmasını hazmedemiyorum belki. İstanbul’da yaşadığım o hızlı dönüşümün dünyanın öbür ucunda tekrarlaması sinirimi bozuyor. Farklılık umutlarımın yok oluşuna hazır değilim belki de.&nbsp;Seyahatlerini anlattığı Atlas’ın başında yazdığı enfes paragrafla beni âdeta kamçılayan bu adamın mirasına sahip çıkılmayışını düşünüp içleniyorum. Evden çıkıp her zaman içine girince iyi hissettiğim dünyanın en güzel kitapçısı El Ateneo Grand Splendid’e gitmeye karar veriyorum. Borges’in dev bir kütüphaneden oluşan cennet tasvirine benzeyen El Ataneo’nun raflarında dolanıp birkaç kitap topluyorum. Ardından tiyatro eskiden sahnesi olarak kullanılmış kahvenin ahşap iskemlelerinden birine oturuyorum.&nbsp;Güney Amerika’nın en güneyini, Patagonya’yı anlatan kitaplara dalıp sinirimi yatıştırmaya çalışıyorum. Her şeye rağmen keşfetmenin güzelliği aklıma takılıyor. İnsan hep güzeli değil, yanlışı da keşfettikçe ilerliyor. "Belki de Borges, bugün bunu fark etmemi sağladı," diyorum içimden — Borges'in Atlas’ta yazdığı satırlar aklıma düşüyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Bilinmeyeni keşfetmek, yalnızca Sinbad'a, Kızıl Erik'e ya da Kopernik'e vergi değil. Her insan bir kaşiftir. Her insan, acıyı, tuzluyu, eğikliği, düzlüğü, sertliği, gökkuşağının yedi rengini, alfabenin yirmiden fazla harfini keşfetmekle başlar işe; ardından yüzleri, haritaları, hayvanları, yıldızları keşfeder. Sonunda ya kuşkuya erişir ya da inanca; ama her defasında hemen hiç şaşmayan tek bir sonuca, gerçekte ne kadar cahil olduğu sonucuna varır.</blockquote>

Yok edilicilik; empanada'lar; umutsuzluk ve keşfetmeye dair alınan ilhamlar üzerine kısa bir günün hikâyesi.

📚 Bir Buenos Aires sabahı

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Kamyonlar kavun taşır ve ben Boyuna onu düşünürdüm, Niksar'da evimizdeyken Küçük bir serçe kadar hürdüm.</blockquote>— Cahit KülebiTangur tungur sallanan minibüste nereye gittiğime dair bir fikrim olmadan ilerliyorum. Aslında nereye gittiğime dair bir fikrim var elbet ama ne yapacağıma dair bir fikrim yok.&nbsp;Tokat’a gitme fikri hayatıma girdiği andan itibaren kafamda Cahit Külebi’nin bir Yaşar Kurt şarkısında duyduğum dörtlüğü dönüyor.&nbsp;Öğle saatlerinde vardığım Tokat’ta ilk işim, eski sokaklara dalmak oluyor. Haritada gördüğüm ve "Burayı mutlaka görmeliyim,"&nbsp;dediğim Roma’dan kalan Sık Dişini Helası’nı arıyorum. Bu esnada Tokat merkezde kalan son tarih kırıntılarıyla karşılaşıyorum — son yıllarda Anadolu şehirlerinin kimliksizleşmesinden fazlasıyla payını almış bir şehir var karşımda. Binlerce yıllık tarihi sadece kalesine ve şehirde kalan birkaç esere yükleyen, her yere aynı binaları diken bir standartlaştırma hangi şehre gitsem orada. Kalan tarihî birkaç evin kaderinde gerçek yaşamdan ziyade gözlemeci, kahve veya lokanta olmak var. Helayı buluyorum, tadilat var. En azından yıkılmamış diye kendi kendime seviniyorum.&nbsp;Hava sıcak. Gölgeleri kollayarak dar sokaklarda yürüyorum. Kentsel dönüşüme dayanabilmiş eski mahallede pencere demirlerine asılmış biberlerin kokusu sokağa yayılıyor. Hafifçe esen rüzgâr, kapı girişlerindeki tüllerin eteklerini havalandırıyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650969704614.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.14" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🌶 Pencere demirlerine asılmış biberler<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Kaleye doğru yürümeye başlıyorum. Şehirleri tepeden görmenin dayanılmaz bir keyfi var. İnsanı muzaffer bir komutan edasına sokmaktan ziyade nerede ne var, şehir nasıl gelişmiş ve çevresindeki coğrafyayla ilişkisi nasıl onları anlıyor insan. Bir de yüksekte olmanın getirdiği ferahlık hissi var elbette — bilmediğin, tanıdığın kimsenin olmadığı bir şehre geldiğinde içinde beliren o hissi biraz bastıran.Şehir merkezinin kabasını aldıktan sonra Tokat’a gitmişken görme listelerinin zirvesindeki Ballıca Mağarası’na doğru rotayı çeviriyorum. Bindiğim takside Tokat’ın sorunları, kırsaldan kente göç ve "Buralar eskiden dutluktu," tadında sohbetler eşliğinde şehirden çıkıyoruz.&nbsp;Mağara, beklediğimden daha büyük ve görkemli. Anadolu coğrafyasında seyahat etmenin en heyecan verici kısımlarından biri de sürekli keşfedecek bir şeyin önüme çıkması. Az bilinen bir kale; farkına varılmayan bir vadi; adı sanı bilinmeyen bir manastır veya köyle karşılaşmak hâlâ mümkün.&nbsp;2 milyon cüce yarasanın evi Ballıca’da 1,5 saat geçiriyorum. Açıkçası yaz ortası Tokat’a gitmemin de bu sürede büyük etkisi var. İnsan, yerin yaklaşık yüz metre altında biraz serinliyor.&nbsp;Dışarıda bekleyen taksicinin çayının bitmesiyle şehre dönmek için yola düşüyoruz.&nbsp;Güneş batmak üzere — tepeden Yeşilırmak’ın bereketli sularıyla beslenen vadiye bakıyorum. Altın rengine dönüşen güneşle beraber muazzam bir hâle bürünmüş. Taksiyi durdurup insanı heyecanlandıran bir yeşil ton skalasıyla ufka kadar giden meyve bahçelerine ve bağlara bakıyorum. Taksici bir sigara yakıp gururla “Bizim buralar güzeldir,” diyor. Bahçeleri bozulacak diye Tokat’tan demir yolu geçirmeyen eski insanlara içimden teşekkür ediyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650969938401.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🚬 “Bizim buralar güzeldir,” dedirten manzara<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ertesi gün Twitter'dan tanımadığım birinden gelen bir mesajla karşılaşıyorum. Normalde bu tür mesajları geç görüp insanlarla tanışma fırsatını kaçırırım. Ancak Tokat’ta yaşayan genç bir akademisyenin mesajı ilgimi çekiyor. Kendisiyle görüşmek için plan yapıyoruz. Zaten diğer adı mecburiyet olan Cumhuriyet Caddesi’ni arşınlamak dışında çok da cazip bir planım yok.&nbsp;Çağatay Hoca'yla buluşur buluşmaz muhabbet koyulaşıyor. Sorularıma dolu dolu cevaplar veren bir sosyal bilimci var karşımda. Vavien filminden, Tokat’ın geçmişinden, kent kültüründen bahsediyoruz. Sohbet esnasında Almus Gölü’ne gitmeye karar veriyoruz ve arabaya atlayıp virajlı yollardan küçük kasabaya varıyoruz. Birkaç esnafı dolaşıp sohbetlere katılıyoruz. Çağatay sayesinde Tokat maceram derinleşiyor. Şehrin dokusunun geçirdiği hızlı dönüşümün insanlara o kadar yansımadığını görüp seviniyorum.&nbsp;Almus’un kıyısında salaş bir lokantaya oturuyoruz. Rüzgâr efil efil esiyor, buz gibi bir bira söylüyorum. Gölde tutulmuş balıklar geliyor. Su kenarında geçirilen tüm keyifli yaz öğlenleri gibi insana asla ölmeyecekmiş gibi hissettiren bir hava var. Külebi’nin dediği gibi kendimi “küçük ve hür bir serçe” gibi hissediyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650970731976.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🌳 Tokat'ın renkleri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Sohbet dönüp dolaşıp aynı yere geliyor: kullanılmayan potansiyeller ve değerlendirilmeyen fırsatlar.&nbsp;Her Anadolu şehrindeki klasik senaryo burada da geçerli: verilen bir-iki yanlış kararla tüm ivmesi terse dönen kentler. Erozyon sadece toprakta olmuyor. Toplumlarda da yaşanınca kalan sadece mutsuz, tatsız, tek renkli bir satıh oluyor. Çok kültürlülüğünü günden güne kaybeden Tokat’ın da en büyük sıkıntısı belki de bu.&nbsp;Tokat Erbaa’da çekilen Vavien'deki replik aklıma geliyor:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">İçine atıyon, o hiç iyi bi şey değil. İçine atma. Dünyadaki bütün büyük hastalıkların ana sebebi bu, içine atmak. Konuşmak mı istiyon, konuş. Ağlamak mı istiyon, "Abi ben bi dışarı çıkayım, dolaşayım," de, neyse artık... Ne yapmak istiyosan onu yap ama içine atma!</blockquote>Galiba ülkece içimize attığımızdan böyleyiz diyorum. Bir konuşsak rahatlayacağız ama çenemize sanki beton dökmüşler. Birinin gelip kırmasını bekliyoruz. O gelene kadar da tüm mevsimleri kaçırıyoruz. Konuşsak, paylaşsak, soru sormaya başlasak, eteğimizdekileri döksek rahatlayacağız. Sıkışmışlık sadece bizi değil kentleri de kanser gibi yavaşça öldürüyor.

Haritada karşılaşılan bir Roma helası; bereketli Yeşilırmak Nehri; silinen kent belleği; 2 milyon cüce yarasa ve Almus Gölü kıyısında efil efil esen rüzgâr.

Tokat yollarında

Akşamüstü saatleri, saat kavramının kaybedecek kadar uzun süren, bol virajlı Fas yollarındayız. Kuzey Afrika güneşi artık mesaisinin sonlarına yaklaşıyor. Kahverengi ve sarı tonların hâkim olduğu, iki katlı binalardan oluşan kasabadan hâllice bir şehre giriş yapıyoruz. Sanki bir anda Fas’a hâkim olan o harala gürele ortadan kalkıyor ve üstümüze bir sakinlik çöküyor.&nbsp;Merzouga kenti, sanki filtre taşıyan bir kapıya sahip. Şehirde işimiz yok — istikamet dünyanın en büyük boşluğu, Sahra Çölü. Kent merkezinden devam edip kısa bir yolculukla çölde kamp yapacağımız alana varıyoruz. Çadırlara eşyaları âdeta fırlatıp dışarı çıkıyoruz. Günün en önemli randevusuna geç kalmış hâldeyiz; yolda o son molayı fazla uzattığımızı fark ediyoruz. Normalden 2-3 kat daha yorucu hâle gelen hızlı adımlarla bir kumula çıkıyoruz ve enfes bir gün batımı izliyoruz. Hiçliğin kusursuzluğu tarafından sarılmış durumdayız.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650373174737.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hiçliğin kusursuzluğu<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Havanın bir anda soğuması ve yorgunla beraber çadırlara çekiliyoruz. Turistik numaraların sergilendiği vasat bir akşam yemeği sonrası çöl kaşifleri ekibi tek eksikle göreve hazır — Sinan, yorgunluk nedeniyle görevden affını istiyor; Cihan ve Burak'la kamp yakınlarındaki bir kumula doğru yürüyoruz. Artık tepemizde dev bir karanlık var ve o karanlığın ortaya çıkarttığı sayılamayacak kadar çok yıldız. Yıldızlarla kumlar arasında bir yerde büyülenip kalıyoruz.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Çöl muhabbeti</h2>Biz bu kadar ileri gözlem gücü ve uzay bilimiyle bile yıldızlara baktıkça derinden etkilenirken eski insanlar acaba neler hissediyordu? Mesela çölü günlerce geçmeye çalışan bir kervandakiler acaba gece yıldızlara bakıp ne düşünüyordu? Varlığımızın evrende üzerinde durdukları çöldeki bir kum tanesi kadar bile yer tutmadığını anlamışlar mıydı? Kadim toplumların çölle olan o kuvvetli ilişkisini konuşuyoruz. Bir noktadan sonra sonsuz uzay gibi dipsiz bir konuya girdiğimizi fark ediyoruz.&nbsp;Limitsiz mekânlar sonu gelmeyen konular açmaya neden oluyor. “Hayatın anlamı çölde bir kum tanesini aramak kadar zor mu? Yoksa tüm kum tanelerinden keyif almak mı hayat?” gibi felsefi soruları arkamızda bırakıyoruz. Çöldeki geceyi cevabını bulamayacağımız sorularla geçirmeyecek kadar yaşlıyız. Konu yemekte karşılaştığımız ve haftalardır tek başına çöldeki bu uyduruk kampta kaldığını anlatan orta yaşlı kadına geliyor. Kendisinin gizli servis ajanı olduğuna dair senaryolar üretip eğleniyoruz. Boyutunu anlatmaya asla yeterli olmayacak yıldız fotoğrafları çekiyoruz. Çevredeki kum tepelerine yürüyüp, çevrede buldukları otları kemirmeye çalışan çöl emekçileri develeri izliyoruz. Bir noktada insan karanlıkta görmeye alışıyor — tıpkı gece bastıran çöl soğuğuna alıştığı gibi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650373334946.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Karanlık çöktükten sonra<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Antoine de Saint Exupéry’nin Küçük Prens’e söylettiği cümle aklıma geliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">&nbsp;"Acaba," diye söze başladı. "Günün birinde hepimiz kendi yıldızımızı bulalım diye mi hepsi böyle birbirinden uzak?"</blockquote>Yıldızlara bakıyorum — çok uzak görünüyorlar. O nedenle "Hepimiz birer kumul seçip oraya çökebiliriz," diye plan yapıyorum kafamdan. Üstelik her gün değişen manzara da var.&nbsp;Seyahatlerin bitmek bilmez ikilemi yine ortaya çıkıyor:&nbsp;Tüm günün yorgunluğuyla ortaya çıkan uyku ihtiyacı ve kısıtlı vaktin getirdiği hiçbir şey kaçırmamalıyım hissi çatışmaya başlıyor. Çölde gecenin tadını biraz daha çıkarttıktan sonra çadırlara dönüyoruz.Birkaç saat sonra acı acı çalan alarmla uyanıyorum. Buz gibi çadır sıcak battaniyenin altında hiç cazip görünmüyor. Ancak hep kullandığım kişisel motivasyon cümlemle ayağa kalkıyorum: “Bir daha ne zaman çölde gün doğumu izleyeceksin?”&nbsp;Yanımdaki en kalın kıyafetleri giyiyorum. Kamp yakınlarındaki bir kumula tırmanıyorum. Ekip yavaştan toplanıyor. Yanımıza deve gezdiren bir kamp çalışanı geliyor. Beraber tepenin arkasında yükselmek için nazlanan güneşi bekliyoruz. Tüm gece yıldız fotoğrafı çekmek ve muhabbet etmek için sıfır derece sıcaklıkta çölde dolanınca insan yeni doğan güneşi ve onun ısısına kavuşmayı her şeyden fazla istiyor. Sabah ayazı bir ara içimi o kadar ürpertiyor ki yanımızda oturup geviş getiren deveye sarılıp ısınmayı bile düşünüyorum. Bu bekleme sürecinde Berberi gence vakit geçirmek için sorular soruyorum:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">— Devenin adı ne? — Deve</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650373410187.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Çölde bir yolculuk<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bu netlik karşısında muhabbet çok da uzamıyor. Güneş sonunda kum tepelerinin arkasından yükseliyor. Bizim iliğimiz kemiğimiz ısınıyor. Çölde yaşayan insanların güneşle olan ilişkisini bir kez daha anlıyorum. Bedevi eleman, deveyi otlatmaya götürüyor. Biz de kahvaltıya gidiyoruz. Kısa süre sonra hava, şortla gezilecek hâle geliyor.Merzouga arkamızda kalırken geceden çıkarttığım cümleyi yazıyorum not defterime:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Çöl asla silinmeyen bir his bırakır zihine. Hiçliğini tekrar hatırlar kişi. İnsansızlığın verdiği huzur, çölün engin ufkuyla birleşince aslında üstüne bastığı kumlardan farkı olmadığını fark eder insan.</blockquote>

Merzouga'da ajanlar, çölün düşündürdükleri, Berberilerin develerine koydukları yaratıcı isimler ve tepemizde dolaşan galaksiler.

Çölde bir gece: Fas

Fethiye’den Ölüdeniz’e inen yolda bir minibüs durağına sığınmış hâldeyiz. Akdeniz iklimine göre havanın 18-22 derece civarlarında, parçalı bulutlu açık olması gereken bir nisan başı. Sabah günlük güneşlik havanın getirdiği tembellikle Likya Yolu&nbsp;yürüyüşüne başlamayı sürekli birer saat erteleyişimizin ne kadar isabetli olduğunu öğlen patlayan hava kanıtlıyor. Tembellik bazen insanın kafasına yıldırım düşmesini engelliyormuş; pansiyonun balkonunda keyif yaparak insan hayatta kalma şansını arttırıyormuş.&nbsp;Sığındığımız minibüs durağının tavanını kıracakmışçasına dolu taneleri dökülüyor gökten. Ölüdeniz’deki pansiyona normalde yürüyerek gidebiliriz ancak mevcut durumla pek mantıklı bir karar gibi görünmüyor bu. Durağı titreten dolu, rüzgârın etkisiyle zaman zaman çapraz zaman zaman yere paralel yağıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649794722592.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Akdeniz'de kuş bakışı manzara<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bir araç bulmak için karşı şeride geçmemiz gerekiyor. Karşı şeritteki durağa gitmek için de yaklaşık 400 metrelik mesafe var. Görece havanın hızının azaldığı bir boşluk kollayıp yola atlıyoruz. Hüseyin Bold’un rekoruna yakın bir tempoyla geçilen mesafe sonucu yeni duraktayız.&nbsp;Üstümüzde bahçe hortumuyla yıkanış gibi su akıyor. Sanki araç değil gemisiyle Nuh’un bizi kurtarmasını bekliyoruz.&nbsp;Bir süre giden gelen olmayınca durağın içinden kolumu uzatıp otostopa başlıyorum. Henüz turizm sezonu başlamadığı için yoldan seyrek araç geçiyor. Şansımıza yaklaşık 5 dakika sonra bir kamyonet hâlimize acıyıp duruyor ve Ölüdeniz’de bizi otelimize bırakabileceğini söylüyor. Ölüdeniz'e geldiğimizde karşılaştığımız manzaraya inanamıyoruz. Kaldırımlar yağan doluyla beraber sanki kar tutmuş gibi bembeyaz. Altyapısı zayıf sokaklar bu ani yağışla sular altında kalmış. "Nisan ayında Ölüdeniz’de karlı kaldırım görebilen dünyada çok az insandan biriyiz," diye düşünüyoruz buğulu camlardan bakarken.&nbsp;Otele girip kurulanırken doğru zamanda doğru yerde olanın önemini konuşuyoruz aramızda. Doğa karşısındaki zavallılığımızı da fark ederek parkurun ortalarında böyle bir havaya denk gelsek neler olacağı alternatiflerini sıralıyoruz. Bedelini sadece ıslanarak ödediğimiz iyi bir ders oluyor bu.&nbsp;Klima ve fön makinesiyle kıyafet kuruttuğumuz akşamın ertesi sabahı, Akdeniz iklimi geri dönmüş durumda. Mavi göğü perdeleyen gri bulutlar gitmiş, güneş yalandan tepede değil. Tüm ciddiyetiyle mesaisini kemiklerimize kadar bizi ısıtmak için harcıyor. Ölüdeniz’in turkuaz suları usulca kumsalla buluşuyor. Bir gün önce tufana yakalandığımız noktaya dönüyoruz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649794739299.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yolda<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Artık parkura giriş vakti&nbsp;</h2>Her yürüyüşçü gibi Likya Yolu tabelası önünde fotoğraf çekiyoruz. Sağda solda gölgelerde dünden kalan dolu birikintileri var. Toprak yol sabahın erken saatleri olduğu için hâlâ yumuşamamış gecenin ayazını içinde tuttuğu için sert. Bir süre sonra çıkış başlıyor. Kayaların arasına neredeyse 2000 yıl önce açılmış antik yollardan Babadağ’ın eteklerine yükseliyoruz. Yükseldikçe yerde biriken dolular artıyor. Sanki Likya Yolu’nda değil yüksek bir dağ yürüyüşündeyiz.&nbsp;Dinlenmek için arada arkaya dönüp uzaklaşan Ölüdeniz manzarasına bakıyoruz. "Dünyanın en güzel mavi tonlarının tek kareye sığdırılabildiği yer," diye tanımlayabiliyorum manzarayı. Akdeniz’in eşsiz laciverti kumlarla, çakıl taşlarıyla kırılarak turkuazın ve açık mavinin en güzel hâllerine dönüşüyor. Yükseldikten sonra uzun bir mola veriyoruz. Kar ve buz, artık Ölüdeniz tarafında kalıyor. "Likya Yolu’nu karlı yürüyen nadir insanlarız," diye gülüşüyoruz.Kaçak yapılar: Yukarı tırmanıp karşılaştığımız enfes manzara dışında bizi karşılayan başka bir şey kaçak yapılar. Normalde inşaat izni olmayan bölgede irili ufaklı inşaatlar bulunuyor. "Dünyanın en güzel yürüyüş rotalarının birinin üstüne ancak bu coğrafyada böyle kazuletler dikilebilirdi,"&nbsp;diye düşünüyorum.&nbsp;Yürürken kızılçamların üstünde kozaları bulunan zararlı tırtıllar geliyor aklıma. Yuvalandıkları ağacı kurutup yenisine geçen, doğada onlara bulaşan tüm canlılara bir şekilde zarar veren o tırtıllar gibiyiz — dışarıdan doğanın bir parçası gibi görünüp zararı bol olan.&nbsp;Öğlen yemeğinde yol üstüne bir Yörük köyüne varıyoruz. Basit ama lezzetli bir gözlemeye enerjimizi roketleyen bir nar suyu eşlik ediyor. Köydeki keçileri izleyerek zaman geçiriyoruz. Bir gün önceki tufanın bedeli, 2 günlük parkuru tek günde bitirmek. 535 km’lik Likya Yolu için küçük ama bizim için büyük bir mesafe. Doğa, kaçak inşaatlar ve köylerden geçen yol sonunda Faralya’ya iniyor. Arada keçiboynuzu ağaçlarıyla karşılaşıyoruz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649794754823.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Akdeniz mavisi<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yaklaşık 19 kilometrelik yürüyüşü Aktaş Plajı’nda sonlandırıyoruz. Dizlerimiz ağrıyor, bacaklarımızdaki kaslar gergin. Bunun tek çözümü olduğunu ikimiz de biliyoruz. Tüm yolun ağırlığını suyun kaldırma gücüne bırakıyoruz ve Akdeniz’in mavi kollarına atıyoruz kendimizi. Nisan denizinin hafif ürperten serinliğinde günü değerlendiriyorum.&nbsp;Likya Yolu’nda başta&nbsp;“Neden bu dağ bayırda yürüyorum?”&nbsp;diye düşünüyor insan. Sonra asıl mücadelenin yokuşlarla, güneşle, rüzgârla, yağmurla değil; temelde kendiyle olduğunu fark ediyor. Limitlerini görüyor ve o limitleri zorlamanın keyfine varıyor. Aslında yürüdükçe yol insanı, insan da yolu sindiriyor. Atılan her adımdaki emek o yolu daha da hatırlanır kılıyor.&nbsp;Yürümek, sebat edip yola düşülürse her yolun sonu olduğunu, varmanın keyfinin yolun çilesinden geçtiğini öğretiyor. Sonra insan bunları düşünürken bir bakıyor parkur bitmiş, gözünde büyüyen kilometreler erimiş. Likya senatosuna bu eşsiz eseri bize kazandırdıkları için teşekkür ediyorum.&nbsp;Bir şairin Likya Yolu’yla pek özdeşleştirilen dizeleri geliyor aklıma:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Beni bulamazsan üzülme, Eşyalarımı bulacaksın. Kestiğim taşları, Açtığım yolları, İşlediğim heykelleri bulacaksın. Ve göreceksin ki, Binlerce yıl öteden, Parmak uçlarımız dokunacak birbirine.</blockquote>

Akdeniz mavisini ararken doluya tutulan bir hikâye.

Likya Yolu

Kosta Rika’nın sıkıcı başkenti San Jose’deki hostelimin bahçesinde oturup rafta bulduğum rehber kitabı karıştırırken bir ibareye denk geliyorum:&nbsp;“Kosta Rika’nın en vahşi millî parkı: Corcovado”.Ne kadar vahşi olabilir sorumun cevabına kısa bir araştırmayla ulaşınca ertesi sabaha ilk otobüsle yola çıkmaya karar veriyorum. Ancak bu namlı millî parka gidiş o kadar da kolay değil. Önce Panama sınırına yakın bir kasabaya varıyorum. Sonra üstünde plastik bir tente olan uyduruk tekneyle millî parkın içindeki köye varmak için yola devam ediyorum. Normandiya çıkarması tadında bir sahnede sırtımda kocaman çantayla tekneden kumsala çıkmak için dizime kadar suya dalıyorum çünkü köyde iskele yok. Yağmur ormanı içindeki köyde dolaşıp kalacak bir yer buluyorum.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/0/1/1643618118899.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Kerimcan Akduman" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Odam (!) sacdan bir çatının örttüğü cibinlikle kaplı bir yataktan oluşuyor. Çantamı odama bıraktıktan sonra karnımı doyurmak ve ertesi gün parkın derinliklerini keşfetmek için rehberli bir tur arıyorum. Parkı rehbersiz ziyaret etmek yasak. Kosta Rika çevre koruma kanunları konusunda çok sıkı. Ülke epey ilginç bir örnek. Kosta Rika topraklarının %28'i millî park veya koruma alanı. Öte yandan 20. yüzyılın ortasında siyasal gelişmeler sonucu ordusunu feshetmiş. Buradan sağladığı bütçe fazlasını eğitime ve doğayı korumaya harcamış. Bu sayede Orta Amerika’daki komşularının arasından sıyrılmış.Yeşillikler içindeki köyde yürüyüşüme başlıyorum. Sanki her şey 1970’lerden kalmış gibi. İnsanların ellerindeki telefonları ve televizyonları ortalıktan kaldırsak zamanda yolculuğun gerçekliğine ikna olabilirim. Karnımı Pasifik kıyısında bulunan bu köyde balıkla ve pilavla doyurup istediğim gibi bir turla anlaşıyorum. Bu esnada sağanak yağmur başlıyor. Koştura koştura odama gidiyorum. Yağmur ve ormandan gelen onlarca değişik ses eşliğinde uykuya dalıyorum. &nbsp;Sabah gün doğumunda çevremi saran yağmur ormanından gelen seslerle uyanıyorum. Doğanın korosu doğal alarm görevi görüyor. Bir yandan kuşlar, bir yandan böcekler, köyün içinden gelen tavuk ve horoz sesleri keyifli bir kakofoni oluşturuyorlar. Yatağımda bu sabah konserini dinleyerek miskinlik yapıyorum. Yola çıkmak için çok vaktim var. Tropik bölgelerin klasik kahvaltı menüsü olan bol meyveyle güne başlayıp bota bineceğimiz noktada ekiple buluşmak için kumsala yürüyorum. Bir gün önce çıkarma yapan asker gibi indiğim kumsala hiç dikkat etmediğimi fark ediyorum. Denize uzanan palmiyeler, volkanik siyah kumlar ve çevremizi saran yamaçları kaplayan koyu yeşil renkte dev ağaçlar var. Sanki her an ağaçların arasından dinazorlar çıkacak gibi hissediyorum. Jurassic Park seti gibi bir ortamdayım. Bir süre sonra ekip toplanıyor ve açıkta bekleyen bot kıyıya doğru geliyor. Sığlıkta iyice sertleşen dalgalar nedeniyle tüm botlar açıkta tutuluyor. Dizlere kadar suya girip bota atlıyoruz. Hedefimiz parkın iç kısımlarına doğru yürüyüş yapacağımız bölgeye gitmek.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/0/1/1643618180320.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Kosta Rika" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Büyük okyanusun haşin dalgaları üstünde bir aşağı bir yukarı zıplaya zıplaya hızla yol alıyoruz. Bu esnada tekneden bir kişi kaptana yunus gördüğünü söylüyor. Yavaşlayıp kontrol ediyoruz. Evet çevremizde dolaşan yunuslar var. Kaptan biraz izlememiz için motorları durduruyor. Açık okyanusta ceviz kabuğu gibi sallanıp yunusları izliyoruz. Normalde böyle bir aktivite turda olmamasına rağmen şans yüzümüze gülüyor. Ancak bir anda yakaladığımız minik şans piyangodan büyük ikramiyeye dönüşüyor. Bir anne ve yavru kambur balina çevremizde yüzmeye başlıyorlar. Tüm bot çığlık çığlığa gördüğümüz şeyin karşısında şoktayız. Bir süre sonra yavru, ergenliğin kendine verdiği yetkiye dayanarak dev cüssesiyle sudan çıkıp yüzeyde bize bir dans gösterisi sunuyor. Annesinin ilgini çekmek istercesine sürekli zıplayıp kendini suya atıyor. Bizler de bu mucizevi anlara tanıklık ediyoruz.&nbsp;Bir yandan programı aksayan kaptan gitmek isterken yaşadığımız şeyin gerçeküstülüğüyle tüm ekip ona kalma baskısı kuruyoruz. Yarım saate yakın bu muhteşem gösteriyi sunan anne ve çocuk balina okyanusun derin sularına dalıyorlar. “Plankton peşinde geldikleri bu sıcak sulardan belki evleri olan Antarktika’ya dönüş yolculuğuna başlıyorlardır.” diye düşünüyorum içimden.Kaptan kontağı yeniden çeviriyor ve tam gaz parka doğru ilerliyoruz. Yine bir çıkarma operasyonuyla ayağımız karaya basıyor ve canlı belgeselimiz başlıyor. Rehberimiz çeşitli noktalara yanında taşıdığı tripod üstündeki dürbünle çeşitli hayvanları ve kuşları anlatıyor. Yanımızda ufak timsahların dolaştığı su birikintilerinde tukanları, papağanları inceliyoruz. Tepemizden farklı türlerde maymunların daldan dala atladığı uzun yürüyüşlerle geçiyor gün. Ödülümüz de bölgede yaşayan en büyük kara memelisi olan tapiri görmek oluyor. Saatlerdir balinasından tapirine bir belgesel kanalının içinde yaşıyormuşum gibi hissettiğim Corcovado, rehber kitaptakinde anlatıldığının çok daha ötesinde çıkıyor. Yürüyüşün sonlarında orman içinde yürürken yerde bir karaltı görüyoruz.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/0/1/1643618227521.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Kosta Rika" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yaklaştıkça karaltıdan gelen viyaklamalar artıyor. Yerde yatan ve uluyan maymun yavrusu görüyoruz. Yeni doğmuş bir bebeğe benziyor. Rehberimiz kesinlikle dokunmamamızı, hayvanda bilmediğimiz bakteriler olabileceğini söylüyor. Geniş bir yaprak vasıtasıyla alıp yakındaki bir ağacın kovuğuna yerleştiriyor yavruyu. Tek yaptığı yoldan almak. Bu harekete anlam veremiyoruz ve neden bebeği kurtarmadığımızı soruyoruz.&nbsp;Gayet soğukkanlı olarak bebeği kurtarabilecek tek şeyin annesi olduğunu söylüyor. Parktan herhangi bir hayvanı herhangi bir nedenle çıkartmak yasak ve çok büyük cezası var. Öte yandan tüm bebekliklerini annelerinin göğsüne sarılıp tutunarak geçiren ve annesi ağaçtan ağaca geçerken sabit kalması gereken bu uluyan maymun yavrusunun düşerek dayanıklılık testini geçemediğini; bu nedenle de muhtemelen terk edildiğini anlatıyor.&nbsp;Yani bu bebek aslında doğal seçilimin saf bir örneği. Güçsüz olduğu için muhtemelen hayata veda edecek ve ona harcanacak daha güçlü olan bir maymun alacak. Bize garip gelen şey doğanın saf akışının bir parçası. Bu belgesel kanalında sadece iyi sonla biten hikâyeler yok, gerçek hikâyeler var. Doğa insanın bin yıllar boyunca kurduğu vicdani ve duygusal bağları silip geçip kendi kural ve düzenini devam ettiriyor. Bize de sadece içimizdeki garip hüzünle bu duruma şahitlik etmek düşüyor.&nbsp;

Balinaların valsi 

Artık nereden nereye gittiğimi karıştıracak kadar uzun süredir araba kullanıyorum. Gece İzmir’den çıkıp Çandarlı’ya Aykut’un daveti üzerine çay içmeye uğruyorum. Acaba yolda nerede yatsam ne yapsam diye düşünürken hoşuma giden bir sahile çadır kurup uyuyorum. Ege’de sonbaharın sıcaklığına güvenerek çadırın yağmurluğunu bile geçirmiyorum. Bu tercihin bedeli sabah 5 gibi sağanak yağmurla uyanmak oluyor. Ne kadar hızlı toplanabilirse çadırı toplayıp arabaya atıyorum. Gözümden uyku akıyor. Bir benzincide koltuğumu yatırıp uykuya olan borcumu ödüyorum.Birkaç saat sonra güneş en güzel alarm saati olarak yüzümü okşayarak beni uyandırıp yola koyulma vaktinin geldiğini söylüyor. Gaza basıp yola çıkıyorum. Ayvalık, Burhaniye, Altınoluk isimlerinin yazılı olduğu mavi tabelalar arkamda kalıyor. Çanakkale il sınırı tabelasını gördükten sonra Küçükkuyu geliyor. Onu da geçip saatlerdir varmayı beklediğim sapaktan içeri dalıyorum. Eylülün sonları en güzel mevsimi&nbsp;olmasına rağmen tatilci kalabalığı çoktan elini ayağını çekmiş Kuzey Ege’den. Isınmayan denize, akşamları üşüten serinlik eklenince tatlı su tatilcileri yerini Kuzey Ege severler derneğine bırakmış. Assos yolunda tesislerin bir kısmı kapalı, bir kısmı ise az insana rağmen açık. Yol sakin. Çevremi saran zeytinlikler içinden denize paralel ilerliyorum. Gece beni uyandıran fırtınanın bulutları açıkta görülüyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640525033790.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" alt="Babakale / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Burada tesisler daha basit. Güneyden kuzeye çıktıkça mekânların görkemi yerini mütevazılığa ve sadeliğe bırakıyor. Yalnız araba kullanmak adeta bir terapi. İnsan düşünüyor. Vücut koordine hâlde aracı yönetirken beyin belleği tarayıp yoldaki gözlemlerle öğrenilenleri harmanlıyor. Özellikle uzun yolda insan düşünüyor, düşündükçe üretiyor ve kendini daha iyi hissediyor. Kısa süre sonra karşımda Assos’un antik tepesi karşımda beliriyor. Birkaç çarpık yapılaşma örneğini saymazsak uzaktan surlar içindeki bir orta çağ kenti havası var. Veya ben öyle görmek istediğim ve yola daha fazla anlam katmak için öyle düşünmek istiyorum. Seyahatin özgürlüklerinden biri de bu görecelilik hâli. Herkes gördüğü her şeye her anlamı yükleyip onu sevebilir veya kötüleyebilir. Havasından mıdır suyundan mıdır bilinmez Aristo'nun zamanında bir felsefe okulu kurduğu Assos’tan geçmek bile kafamı çalıştırıyor. Zeytin ağaçlarının arasından geçerken fark ediyorum ki bu bereketli deniz ve verimli toprak tarih boyunca insana ihtiyacından fazlasını verdiği için hep düşünmek için boş vakit sağlamış toplumlara.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640525051417.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.84" width="550" alt="Babakale / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hedefim Assos değil, o nedenle yola devam ediyorum. Aristo'nun okulunu, Athena tapınağını veya antik tiyatroyu başka zaman ziyaret ederim. Daha önemli bir randevum var. Rüzgârla ve güneşle buluşmam gerekiyor. Köylerden geçiyorum. Aristo’ya yarenlik eden Assosluların torunlarından birinin keçileri yolu kapatmış. Sürüyü izliyorum. Çobanla selamlaşıp yola devam ediyorum. Asfalt bitiyor, toprak yol başlıyor. Bir süre sonra deniz görünüyor. Bulutlar dağılırken güneşin etkisiyle Ege o kendine özel rengine bürünüyor. Antik Yunan’da “mavi” kelimesinin olmadığını; göğe bronz, denize ise şarap rengi dendiğini anımsıyorum. "O koyu mavilik şarap gibi insanda içinde kaybolma hissini tetiklediğindendir belki" diye geçiyor zihnimden. Denizi görmenin insan üstünde rahatlatıcı etkisi var. Yolun, özellikle zor bir yolun getirdiği gerginliği sadece görünerek bile azaltabiliyor. Kalenin önünde durduğumda yıllardır merak ettiğim bir yere varmanın huzuru kaplıyor içimi. Hemen Babakale’ye&nbsp;adını veren yapının içine giriyorum. Girişte bilet kesen genç kadın elime bir sertifika tutuşturuyor. Bir tebrik barındırıyor bu kalın kağıt; Asya kıtasının ve Anadolu’nun en batı noktasında olduğumu söylüyor. Asya kıtasının sınırlarını tartışabiliriz belki ama “Doğu Ülkesi” anlamına gelen Anadolu’nun bittiği yerde olduğum doğru. Kalenin burçlarından denize bakıyorum. Babakale’nin meşhur rüzgârı yüzümü okşuyor. Piri Reis&nbsp;boşa buraya rüzgârın doğduğu yer dememiş. Bulutların dağılmasıyla iyice ortaya çıkan güneş yavaştan mesaisini bitirmeye hazırlanıyor. Gök turunculaşmış. Zamanında korsan yatağı olan bu sularda emniyeti sağlamak için inşa edilen kale, sanki gündüz ile gece arasındaki kapı&nbsp;görevini görüyor. İnsanın kendini sürekli geliştirmesi gereken, dünyanın en eski mesleklerinden birini icra etmek için bir taş bulup oturuyorum: Günbatımı avcılığı.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640525067039.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.90" width="550" alt="Babakale / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Rüzgârın başladığı yer: Babakale

Uykum ve algılarım henüz açılmamış. Kaldığım hostelde kahvaltı servisi olmadığı için her sabah kahvaltı ettiğim yakındaki büfeye gitmek üzere asansöre biniyorum. Hostelin lobisi her zamanki gibi; bilgisayarını açıp dünyanın çeşitli yerlerindeki işlerini halletmeye çalışan birkaç kişi, günlük planlamalarını yaparken resepsiyondaki görevliye hayatlarına renk katacak deneyimler soran genç gezginler, birkaç günlük gözlemimin sonunda hostelin müdürü olduğunu anladığım, sürekli birilerine komut veren kadın. Kadroda bireyler değişse de rollerin pek değişmediği, diğerlerine benzer bir sabah başlıyor. Benim gibi kalış süresi uzamış birkaç gedikliyle göz ve kafa selamları alıp verildikten sonra kendimi dışarı atıyorum. Kaotik Meksiko’nun kendine ait bir havası ve kokusu var. Bulunduğum ana caddede trafik oldukça sakin. Her gün korna sesi ve egzoz deryası olan cadde henüz yükünü almamış diye düşünüyorum.Hostelin kapısından çıkınca sanki önemli şeylere karar vermeye çalışıyor gibi birkaç saniye sağıma soluma bakıyorum. Aslında gideceğim yeri, hatta ne yiyeceğimi bile biliyorum.&nbsp;400 metre ilerideki büfede yine peynirli etli bir sıcak sandviç yiyip meyve suyu içip ucuz kahveciden kahve alacağım. Uzun kaldığım şehirlerde rutinler yaratmayı seviyorum. Şehirle bağımı kuvvetlendiriyor. Bir yandan da rutinden kaçıp seyahat ederken yine rutinlere sığınmanın ironikliğini seviyorum. İnsanın gözü hep komşunun tavuğunda. Büfeye yürürken burnuma tanıdık bir koku geliyor. İstanbul'dan aşina olduğum bir koku ancak ismini koyamıyorum. Geniş kaldırım üstündeki büfenin taburelerinden birine oturup siparişimi veriyorum. Hızlıca önüme gelen meyve suyundan ilk yudumlarımı alırken kafam çalışmaya başlıyor. Birkaç tabure ileride atlarını arkalarına bağlamış iki kovboy kılıklı adam fark ediyorum. Şehrin göbeğinde "bu abiler ne yapıyorlar" derken arkalarında caddeyi kapatmış ve turlayan yüzlerce atlıyı görüyorum. Kokunun da böylece tespitini yapmış oluyorum. Adalardan alışık olduğum at boku kokusu.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640524210890.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Hızlıca sandviçimi ağzıma tıkıp caddede dolaşmaya başlıyorum. Meksika’nın her eyaletinden kasımın üçüncü haftasındaki devrimi kutlamak için başkente geldiklerini ve şehrin en büyük meydanındaki geçit töreni için beklediklerini öğreniyorum. Birbirinden güzel ve bakımlı atların üstünden bölgelerine ait yerel kıyafetlerle kadın ve erkekler arz-ı endam ediyor. Atlıların arasında dolanırken genç bir adam bana laf atıyor. Benim kırık dökük İspanyolcam onun kırık dökük İngilizcesiyle sohbete başlıyoruz. Tlaxcala bölgesinden geldiğini öğrendiğim Angel ile böyle tanışıyoruz. Ailece devrim kutlamasına geldiklerini anlatıp beni tüm ailesiyle tanıştırıyor. Ardından "binmek ister misin hadi" diyerek bir anda beni atının üstüne bindiriyor. Bir anda geleneksel kıyafetli Meksikalılar arasında kendimi başkent sokaklarında atla dolaşırken buluyorum. Bir süre sonra Angel atın yularlarını bana teslim ediyor ve ortalıktan kayboluyor. Caddede bir ileri bir geri dolaştığımız “Turbo” ile yalnız kalıyoruz. Bu esnada başka bölgelerden başka atlılar benimle gelip fotoğraf çektiriyor. Bir “gringo”nun at üstünde devrim kutlamasının ortasına dalmasından memnun görünüyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640524225394.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Kısa süre sonra Angel elinde açılmış bir karton meyve suyu kutusuyla geri dönüp kutuyu atın üstüne uzatıyor. Ne olduğunu anlamaya çalıştığımı görünce "votka" diyor gülerek. "Güzel bir sabah diyorum" kendi kendime. İnsan seyahat ederken bazı anların içinde o anı ömür boyu hatırlayacağını bilemiyor. Ama bu an tam tersi, çünkü Meksiko’da bir atın üstünde devrim kutlamaları yapan yöresel kıyafetli Meksikalıların arasında içinde eser miktarda meyve suyu bulunun votkayı içtiği anı her insan hatırlayacağını bilir. Votkadan aldığımız yudumlar arttıkça Viva Zapata diye naralar atmaya başlıyoruz. Biraz daha içmeye devam edip at sırtına gezersem fahri vatandaşlık alacakmışım gibi bir ortam var. Bir süre sonra saatime bakıyorum ve yetişmem gereken bir toplantı olduğunun fark ediyorum. Redkitlikten gerçek hayata dönüş vaktim geliyor. Angel ve ailesiyle vedalaşıyoruz. Turbo’nun başını okşayıp teşekkür ediyorum. Sıradan bir sabaha uyandığımı sanırken Meksiko’nun bana sunduğu bu acayip anının yüzüme oturttuğu gülümsemeyle dev metropolün sokaklarında bir yerlere yetişmeye çalışan insanlara karışıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1640524258533.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Bir kahvaltı macerası: Meksiko

Bazı yerleri sevmek için zamana ihtiyaç duyarsınız. Orada bir şey yaşamanız, anılar oluşturmanız gerekir. Bir de ilk görüşte hayran olduklarınız vardı. Niğde’den Çamardı’na doğru giderken solumda bir duvar gibi yükselen Aladağlar'la ilişkim böyle başlıyordu. Tüm gün Orta Anadolu’nun tek düze ve boz coğrafyasında yol aldıktan sonra Niğde’den itibaren beni meyve bahçeleriyle karşılıyor. Daha sonra Demirkazık’ın&nbsp;tüm ihtişamıyla çatısını oluşturduğu o dev duvarla karşılaşıyorum. Anlatıldığından daha güzel olduğunu fark ediyorum. Batmaya yakın güneşin ışıklarıyla gerçekten al renge bürünüyorlar. Zirveler sırtüstü yatmış yaşlı birinin yüzüne benziyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/3/1640808971020.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Aladağlar / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ana yoldan ayrılıp dağlara doğru sürüyorum. Bir süre sonra asfalt bitiyor, toprak yol başlıyor. Aynadan baktığımda sanki beni dünyadan soyutlayan perde gibi bir toz bulutu yükseliyor. Önümde ise ne kadar gidersem gideyim küçülmeyen heybetli dağlar&nbsp;var. Sağa çekip sessizce manzarayı izliyorum. Özel bir manastıra veya bir tapınağa giriyormuş gibi bir his uyanıyor içimde. İnsanlığın tarih boyunca kutsiyet atfettiği dağlara misafir olmak hep içimi kıpır kıpır yapıyor. Güneşi batırıp Aladağlar'a vuran kızıllığı izleme hakkımı sonuna kadar kullanıyorum. Karanlık çökerken Emli Vadisi'nden geçerek bu gece evim olacak Sarı Memedin Yurdu’na varıyorum. Hızlıca çadırımı kurup yiyecek bir şeyler hazırlıyorum. Benden başka bir çadır daha var kamp alanının diğer tarafında. Ancak ne ışık ne de hareket var içinde. Tek başıma yemek yerken bir yandan da çayırlığın çevresini saran dağların üstünden beliren yıldızları izliyorum. Tüm günün yorgunluğu sonucu erkenden uykum geliyor. Çadıra girip bir şeyler okurken rüyalar alemine dalıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/3/1640808955974.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Aladağlar / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gece yarısı uykumun en tatlı yerinde uzaktan kulağıma gelen senkron seslerle uyanıyorum. Çadırın fermuarını açıp kafamı uzatıyorum. Emler Vadisi tarafından hareketli kuvvetli ışıklar ve metalik sesler geliyor. Vadinin kaya duvarlarına vuran ışıklar film seti gibi bir ortam yaratıyor. Sanki birazdan Star Wars filminden fırlamış savaş makineleri ve uzay araçları kamp alanına girecekler. Bir süre sonra yüzlerce koyuncan oluşan dev bir koyun sürüsü Sarı Memedin Yurdu'na giriş yapıyor. Çobanların kuvvetli el fenerleri ve çoban köpeklerinin yönlendirmesiyle dağlara doğru ilerliyorlar. 1-2 köpek çadırın yanına gelip çevreyi koklayıp gidiyorlar. Onlar dağlara ben ise sıcacık uyku tulumuna dönüyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/3/1640808938497.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Aladağlar / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sabah uyanıp ilk iş çadırın fermuarını açıp temiz havayı içime çekiyorum. Manzaram nefis. Çevremde yükselen dağlar beni tüm gece koruyan bir kale gibi duruyor. Hava karardıktan sonra geldiğim için tam farkına varamadığım bir ortamdayım. Çadırın girişini açıp tekrar yatıp dağları izliyorum. Kuşlar mesailerine çoktan başlamış, karınlarını doyurmak için oradan oraya uçup havadaki sinekleri kapıyor. Sabah miskinliğimin sıkletini yükseltmek için biraz doğrulup kahve yapmaya başlıyorum. Neyse ki benim kuşlar kadar acelem yok. Uzun bir kahvaltı seansından sonra planladığım yürüyüş için hazırlanıyorum. Sanki dağı kendim için rezerve etmiş gibiyim. Ortalıkta kimseler yok. Hedefim Kocadölek’e yürümek. Enerjime göre rotamı uzatıp uzatmamaya orada karar vereceğim. Sarı Memedin Yurdu’ndan yürüyüşe başlıyorum. Geniş toprak yoldan şarkılar söyleyerek ilerliyorum. Bir süre sonra sonra patika daralıyor ve bölgedeki tek ormanlık arazi başlıyor. Çevremi saran dik vadi duvarlarından arada düşen taşların sesleri geliyor. Muhtemelen dağ keçileri dolanıyor. Bir süre sonra orman bitiyor ve zemin çoraklaşıyor. Yürümeye devam ediyorum ve Kocadölek’e varıyorum. Rüzgârdan korunmak için çanakta kuytu bir köşe bulup oturuyorum. Çantamdan yanıma aldığım yiyecekleri çıkartıyorum. Son dakikada çantama attığım termosun içindeki kahve hâlâ sıcak. İyi ki taşımaya üşenmedim diye geçiriyorum içimden. Tüm yazın kavurucu sıcağına dayanmış ufacık bir buzul var ilerideki kaya duvarda. Son kale gibi direnmiş kalmış. Fallik şakaların kahramanı&nbsp;Parmakkaya ileride göğe yükseliyor. Güneş artık çanağı ısıtmadığı için artan rüzgârla üşümeye başlıyorum. Rotamı uzatmaktansa kampa dönüp keyif yapmak daha cazip geliyor. Muhtemelen bu akşam da yalnızlığın başkentinde olacağım.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/3/1640808917369.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Aladağlar / Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Geri dönüşte bir umut keçileri görebilirim diye sürekli vadi yamaçlarını tarıyorum. Ancak saklanma ve kamuflaj konusunda epey iyiler. Gün batmadan kampa dönüyorum. Karnımı doyurduktan sonra matımı çadırdan çıkarıp kararan gökyüzünü seyre dalıyorum. Aslında geçmişi izliyorum. Gördüklerimin çoğunun ölü, sönmüş yıldızlar olduğunu bilsem de çok güzeller. Tepenin ardından samanyolu doğuyor. Birazdan üstümü bir battaniye gibi örtecek. Aladağlar'la nefis bir tanışma yaşıyoruz. Üstelik bunun sadece başlangıç olduğunu biliyorum.

İstikamet Aladağlar

Pervaneli 24 kişilik uçakta bitmek bilmez bir buz tabakası üzerinde uçuyoruz. Yaklaşık bir saatlik uçuşun çoğu Grönland adasını kaplayan dev buzul üstünde geçiyor. Kızıl Erik’in insanları yüzlerce yıl önce nasıl trollediğini anımsayıp gülüyorum. İzlanda’dan denize açılıp Grönland kıyılarına varan ve sonrasına burayı kolonileştirmek için yerleşecek insanları adaya çekmek isteyen Kızıl Erik düşünüp müthiş bir çözüm buluyor. İzlanda’ya gidip&nbsp;“burası kar buz fırtına, yemyeşil bir yer buldum adı bile Greenland burası gibi Iceland değil.” diye insanları gaza getiriyor. Gemilere doldurduğu insanlar Grönland’ın ilk yerleşimcileri oluyor. Geçirdikleri ilk kışta acaba ne hissettiler merak ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640605366506.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman / Grönland" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu esnada Grönland buzulu bitiyor ve deniz üstünde uçmaya başlıyoruz. Ancak deniz üstünde beyaz bir şeyler var. Kısa sürede bunların buzuldan kopan parçalar olduğunu anlıyorum. Atlas Okyanusu’nun soğuk kuzey sularında süzülüyorlar. Biz iniş için alçaldıkça buzullar büyüyor. İlulissat’ın renkli binaları üstünden süzülerek şehrin küçük havaalanına iniyoruz. Otele gideceğimiz araca binip yola çıktığımızda sağımda kalan denize bakıyorum. Üstünden uçarken ufak sandığım bazı buz parçaları şehir hatları vapuru büyüklüğündeler. Büyüklük algılarımı geldiğim yere uyumlu hâle getirmem gerektiğini anlıyorum. Birkaç kilometrelik araba yolculuğu sonunda otele varıyoruz. Grönland standartlarında oldukça uzun bir kara yolculuğu sayılır bu. Toplam 150 kilometre yol olan bir ülkedeyim sonuçta.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640605383244.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman / Grönland" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Otele çantaları bırakıp 4 bin kişilik dev metropolde dolaşmaya başlıyoruz. Evler genelde 1-2 katlı ahşap renkli yapılar. Daha büyük olan renkli yapılar ise hastane, kilise ve çeşitli devlet kurumları. Artık kurallar uygulanmasa da binaların kırmızı, mavi, sarı, yeşil gibi cart ve dikkat çekici renklerde olmasının çok mantıklı bir nedeni var. Kara kışta, fırtınada göz gözü görmezken doğru yere gitmek. Zaten kardan buz sıkıntılı bir yürüyüş oluyordur, üstüne küçücük şehirde sevmediğin birinin evine yanlışlıkla gitmek çok hoş olmayabilir. Şehirde dolaşırken eski Sovyet konutlarının minyatürleri gibi olan binalarla karşılaşıyorum. Kibarca söylemek gerekirse Danimarka hükümetinin Grönland’ta yaşayanları şehir hayatına ve medeni dünyaya ısındırma çabaları olduğunu öğreniyorum. Uzun süre İnüit kültürünü asimile ederek yok etmeyi hedefleyen Danimarka Krallığı’nın bu mimari hamlesi sonucu zaten depresif bir dünyaları olan Grönlandlıların büyük ruhsal sıkıntı çektiği ortaya çıkınca proje durdurulmuş. Şu anda da toplumun en alt kesimleri mecburen bu binalarda yaşıyor. Yolda gördüğüm büyük bir markete giriyorum. Fiyatlar Danimarka’daki sıradan bir marketten daha ucuz görünüyor. Meğer devlet insanlar bölgede yaşamaya devam etsin ve Danimarka'yla bağlarını koparmasın diye destekte bulunuyormuş. Bir süredir uyanan Bağımsız Grönland fikrinin korkusu Danimarkalıları onları zengin eden adaya para harcamaya yöneltmiş.Peki Grönland neden bu kadar önemli? 1800’lü yıllarda dünyadaki en önemli aydınlatma gücünün balina yağı olmasından dolayı başta önem kazanmış bu buzlarla kaplı ada. Bölgede yaşayan balinaların yağlarının&nbsp;Milano, Londra, Berlin ve tüm Avrupa'yı aydınlattığını ve bu gelirin Danimarka Krallığına gittiğini belirtmek gerekiyor. Ancak elektriğin yaygınlaşmasıyla Grönland 1900'lerin başında kaybediyor. İkinci Dünya Savaşı’nda Amerikalılar için önemli bir köprü görevi gören ada savaş sonrası yine sakin hayatına dönüyor. Ancak dünyada artan endüstriyel balıkçılık yine Danimarka krallığının ilgisini adaya yönlendiriyor. Günümüzde ise Grönland’ı kaybetmemenin yarattığı en büyük korku adanın kuzeyindeki ve buz altındaki petrol kaynaklarından geliyor. Bu nedenle İnüitler ne kadar asimile edilip Danimarkalı yapılırsa o kadar iyi.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640605426979.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman / Grönland" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Market sonrası yürüyüşte sürekli mezar kazan bir kepçe görüyorum. Ancak 4000 küsur nüfuslu bir şehirde tek günde o kadar cenaze olması mümkün değil. Zaten o boyutta bir felaket yaşansa fark etmeme şansımız olmaz. Donmuş permafrost toprak nedeniyle cenazelerin yıl boyu sadece yazları kazılan mezarlara gömülebildiğini öğreniyorum. Yıl boyu istatistiklere bakarak kışa ölecek kişi sayısı hesaplanıp ona göre mezarlar kazılıyormuş. Yürüyüşte bu yıllık mezar kazma dönemi denk geliyorum. Şehirde göreceklerim kısa sürede tamamlanınca asıl geliş nedenim olan buz bölgesine doğru dümeni kırıyorum. Ana buzuldan İlulissat’ın ağzına kurulduğu Disko Körfezine&nbsp;(Evet, ismi böyle, ben uydurmuyorum) dökülen buzulları görmek için yarım saatlik bir yürüyüş yapmak gerekiyor. Yolunda sonundaki kayalık tepeye tırmandığım merdivenleri çıkarken neyle karşılaşacağımla ilgili hiçbir fikrim yok. Çünkü mevsime ve havaya göre değişen bir yerden bahsediyoruz. Merdivenin son basamağından adımımı atar atmaz muazzam bir görüntüyle karşılaşıyorum. Karşımda açık denize ulaşmak üzere olan apartman, hatta AVM boyutunda buz dağları&nbsp;var. O kadar çoklar ki suyun yüzeyi görünmüyor. Sanki uzaydan inen beyaz dev uzay gemileri gibi görünüyorlar.Her birinin kendine özgü hatları var. Sanki bir tasarımcının elinden çıkmış gibiler. Binlerce yıl boyunca oluşan bu devler özgürlüklerine kavuşmak üzereler. Titanik’i batıran buz dağının da buradan koptuğu ve akıntıyla sürüklenerek geminin rotasına girdiği söyleniyor. Bu kadar kırık dev buz dağıyla karşılaşınca insanın aklına küresel ısınma düşüyor ister istemez. Artık geri dönülemez bir noktada olduğumuz gerçeğinin kanıtı gibi karşımdaki manzara. Güzel olduğu kadar ürkütücü. Aslında küresel ısınma dediğimiz şey bugünün meselesi değil. Dünya epey zamandır yeni bir buzul çağının başlangıcında bulunuyor. Ancak insan ömrünün kısalığıyla anlayamayacağı bir süreç olduğu için bu epey süredir devam ediyor. Ancak sanayi devrimiyle biz bu süreci çok hızlandırıyoruz ve günümüzdeki iklim krizine çeviriyoruz. Dünyanın geçirdiği iklim evrimi bizim ve çoğu canlının uyum sağlayamayacağı bir hızda ilerliyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640605451288.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman / Grönland" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gördüğüm manzaranın görkemiyle içim ürperiyor. Uzunca bir süre uçsuz bucaksız alanı izliyorum. Rehberim sahile çok yaklaşmamamı söylüyor. Açıkta dönen buz dağlarının yarattığı gölge dalgalar kıyıya çok yaklaşana kadar buzların kapladığı denizde fark edilmediği için çok tehlikeliymiş. Metrelerce yükselen bu dalgalara kapılıp sıfır derecenin de altındaki suya düşersem hipotermiden ölmemek için birkaç saniyem olduğunu öğreniyorum. Bunu öğrendikten sonra benden beklenileceği gibi sahile iniyorum ve devlere daha yakından bakıyorum. Saatler geçiyor ve dönüş vakti geliyor. Saate baktığımda gece olduğunu fark ediyorum. Yazın ortasında kuzey kutup dairesi içerisinde olduğum için&nbsp;güneşin batmak gibi bir görevi yok. Otele dinlenmeye gidiyoruz. Uyumak için odadaki ışık kesici perdeyi çekiyorum. Kıyafetlerimi çıkartıp geçen uzun günü düşünüp, öğrendiklerimi sindirmeye çalışırken yol arkadaşım Uğur son bir defa camdan bakmak için perdeyi aralıyor. İlk tepkisi “Bu ne?” oluyor. “Denizde bir hareket var.”&nbsp;diye devam ediyor. Belki camımızın önündeki ufak koyda bir buz dağı dönüyordur ona şaşırıyordur diye düşünüyorum. Bir anda “balina” kelimesi çıkıyor ağzından. Yataktan fırlıyorum. İkimizde cama yapışmış önümüzde dalıp çıkan balinayı izliyoruz. Dakikalar sonunda balina yüzerek açığa gidiyor. Bizlerse yataklarımıza dönüyoruz. Günün Z raporuna sindirmem gereken bir şey daha ekleniyor: Donla balina izlemek.

Buzullar Krallığı: İlulissat

Haziran sonu; Fethiye’ye&nbsp;doğru yoldayım. Manisa civarında ışıklarda yan şeritte bir toros kırmızı ışıkta duruyor. Ben arabaya bakarken bir anda radyoda&nbsp;“Bir zamanlar fırtınalar estirirdim” çalmaya başlıyor. Birkaç saniyeliğine Her şey çok güzel olacak filmini anımsıyorum ve ışığın yeşile dönmesiyle yola devam ediyorum. Fethiye’de buluştuğum Burak’a bu anı anlatırken “neden arabayı bulup filmdeki rotayı yapmıyoruz” fikri ortaya çıkıyor. Ancak tatillerde hevesle oraya atılan ve asla gerçekleşmeyen bir başka fikir olarak kabul edip üstünde durmuyorum.Yaz yavaştan bitiyor, eylül ayına geçiyoruz. Telefonum çalıyor. Arayan Burak,&nbsp;“Ne zaman gidiyoruz Bodrum’a?”&nbsp;diye giriyor lafa. Ben olayı idrak edene kadar görev paylaşımını yapıyor ve araba aramaya başlıyoruz. Filmin 20'nci yılı nedeniyle bu rotayı yapmamız gerektiğine beni kolayca ikna ediyor. İhtiyacımız olan&nbsp;station bir toros, en önemlisi de İstanbul’dan Bodrum’a gidip dönebilecek durumda olması. Araştırmalarımız sonucu Türkiye’deki çoğu Toros’un muayene sonucu normalde trafiğe çıkamaz hâlde olduğunu, ancak sadece köylerde tarlaya gitmek için kullanıldığını öğreniyoruz. Enseyi karartmadan tüm imkânları seferber edip aramaya devam ediyoruz. Bu esnada yolda filmin bazı kült sahnelerini de yeniden çekmeye karar veriyoruz. Ben Nuri, Burak ise Altan Çamlı&nbsp;oluyor. Filmi defalarca izleyip replikleri çalışıyoruz. İstanbul’da ne kadar abuk sabuk kostüm mağazası varsa dolaşıp Nuri Çamlı tişörtü ve Altan Çamlı gömleği arıyoruz. Ancak bu iki ürün de Bodrum’a gidecek bir Toros bulmak kadar zor oluyor.Neredeyse bir ayın sonunda umutsuzluğa kapılmış şekilde fikri rafa kaldırdığımızı düşünüyorum. İşte tam bu günlerde Burak’tan bir mesaj geliyor. Arabayı bulduğunu, akşam gidip teslim alacağımızı söylüyor. İstanbul’un uzak bir semtinde buluyoruz kendimizi. Neredeyse yeni görünen bir Toros var karşımızda. Ancak 1993 model olduğunu öğreniyoruz. Sahibi büyük bir gururla arabanın kendisine dedesinden kaldığını anlatırken yıllarca ahırda unutulduğunu, bu nedenle çok az kullanıldığını söylüyor. Bakışlarımızdaki şüpheden arabanın yeni servisten geçtiğini de eklemeyi unutmuyor. Arabayı teslim alıyoruz. Hedefimiz üç gün sonra arabayı geri getirmek. Bir günde Bodrum’a gideceğiz, ertesi gün Bodrum’da çekimler yapıp sonraki gün de dönüşe geçeceğiz.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1639932541227.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.56" width="550" alt="Kerimcan Akduman - Ruta" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Ertesi sabah erken saatte Burak,&nbsp;Toros'la beni almaya geliyor. Arka koltukta ise bu seyahati görüntülemek için Mert oturuyor. Yola çıkmadan son bir görevimiz var. Burak’ın çekimlerde giyeceği alengirli gömleği bulmak. Bodrum yolundan önce macera Osmanbey’in arka sokaklarında başlıyor. Gömlek satan mağazaları dolaşıp Altan Çamlı gömleğine benzer bir şey arıyoruz. Ancak bulamayıp benzerini alıp yola çıkıyoruz. İstanbul’dan yolculuğu başlatacağımız yer sembol bir nokta: İstiklal Caddesi. Filmin bitişindeki ağaçlı ve çok renkli İstiklal değil ancak yine de Beyoğlu’nun her hâli güzel diye kendimizi avutuyoruz.Caddeye kaçak girip birkaç fotoğraf çektikten sonra Burak Toros’un gücü yettiğince gaza basıyor ve İstanbul’dan ayrılıyoruz. Osman Gazi Köprüsü’ne girmek yerine direksiyonu Eskihisar’a doğru kırıyoruz. Hava güzelken feribot sahnemizi çekmemiz gerekiyor. Neyseki 1998’dekine benzer bir feribota biniyoruz. Biz feribotun kenarına geçerken Mert kamerasını alıp üst kata çıkıyor.&nbsp;Her şey çok güzel olacak’ın sonundaki “Bilemiyorum Altan” sahnesini birkaç tekrarla çekiyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1639932527161.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman - Ruta" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Feribottan indikten bir süre sonra arka koltukta bir hareketlenme oluyor. Mert’in rengi giderek beyazlamaya, hareketleri yavaşlamaya başlıyor. Sağlığından endişe ettiğimiz için soluğu Karacabey Devlet Hastanesi'nde alıyoruz. Acil doktorları muayene sonrası üşütme başlangıcı olduğunu ve dinlenmesi gerektiğini söylüyor. O an Mert’le ilk günden vedalaşmamız gerektiğini anlıyoruz. Bu yolculuğu çıkartabilecek durumda değil. İzmir’deki son uçağa kendisini yetiştirmeye karar veriyoruz. Yola çıkabilmek için bir serum yiyor ve İzmir’e kadar uyuyor. Toros hararet yapmasın diye 2 saatte bir mola vermek zorundayız. Düz vites araba kullanamadığım için tüm yolu Burak kullanıyor. Sabah Bodrum’da biteceğini sanarak başladığımız gün&nbsp;16 saatin sonunda İzmir’de Kordon'da dostumuz Serkan’ın evinde son buluyor. Bitkin hâldeyiz.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/0/1639932511688.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kerimcan Akduman - Ruta" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Sabah İzmir’den seyahati görüntülemek için bize katılan&nbsp;Deniz'le tekrardan yola çıkıyoruz. Yol boyunca <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/BoO7Vv-hahu/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">sahneleri çekmeye devam ederken</a> Burak’ın jelatin ve tarakla müzik yapabilme yeteneğine hayran kalıyoruz. Güneye indikçe hava sıcaklığı artıyor. Klimasız hatta motorun sıcaklığını da içeri üfleyen Torosla yolculuk giderek daha da büyük işkence hâline geliyor. Camları açtığımızda ise birbirimizi duyamayacağımız şiddetli bir gürültüyle karşılaşıyoruz. Akşam gün battıktan sonra&nbsp;Bodrum’un ışıkları uzakta görülüyor. Kuzenim Aslı’nın verdiği anahtarla yazlıklarına girip yığılıyoruz. Evet yolculuğun ilk etabı bitiyor ama daha Bodrum sahneleri ve dönüş yolu var.Ertesi sabah gücümüzü toplamış, üç silahşörler misali&nbsp;Bodrum çekimlerini tamamlamak için merkeze dönüyoruz. Flash TV oyunculuklarımızla marinadaki çekimleri bitirip öğleden sonra yola çıkmaya karar veriyoruz. Tam Bodrum çıkışında Burak "arabada sıkıntılar var" diyor. Arada sırada sağa çekiyoruz arabayı, kaputu açıp inceliyoruz, bir şey göremeyince kapatıp yola devam ediyoruz. Zaten planımızın bir gün gerisindeyiz. O akşam İzmir’e varmak tek amacımız. Birbirimizi ayık tutmak için konudan konuya atlayan sohbetler eşliğinde Söke’yi geçiyoruz. Dik bir bayıra geldiğimizde araba sallanmaya ve yavaşlamaya başlıyor. Karanlık yolda arabanın son metreler için kalan gücünü emniyet şeridine geçmek için kullanıyoruz. Vızır vızır kamyonların teğet geçtiği bir noktadayız. Toros ne yaparsak yapalım yürümüyor.İnternetten aradığımız çekicilerin çoğuna ulaşamıyoruz. Sonunda bir tanesinden yakınlarda olabileceği umuduyla başka bir telefon alıp şansımızı tekrar deniyoruz. Hava iyice kararıyor ve Toros’un cılız ışıklarının hızla geçen kamyonlara ne kadar görünürlük sağladığına dair gerginliğimiz artıyor. Yaklaşık 3 saatlik bir mücadele sonunda arkasında “Dikkat çok çekici” yazısıyla kurtarıcımız geliyor. Bizi yarı yolda bıraktığı için “Ayla” adını verdiğimiz Toros’u yüklüyoruz ve İzmir sanayiye doğru yola çıkıyoruz. Gözlerimi açtığımda İzmir oto sanayi sitesindeyiz. Arabayı İzmirli dostlarımızın önerdiği tamircinin dükkânının önüne bırakıp er başımız sıkıştığında bize evini açan ve gariplerin babası konumuna yükselen Serkan’ın evine gidiyoruz.Ertesi sabah ustalardan iyi haber gelmiyor. Arabanın debriyajında ciddi bir sıkıntı olduğunu ve tamirin uzun süreceğini söylüyorlar. Evde bu haberin moralsizliğiyle oturmaktansa dışarı çıkıp yürümeye karar veriyoruz. İzmir’de aylaklık yapan turistler olarak ilk soluğu boyozcuda alıyoruz. Karbonhidratın mutluluk gücünü kullanıp modumuzu biraz değiştirdikten sonra bir anda Serkan’dan bir telefon geliyor. Duyduklarımız karşısında şok oluyoruz. Akşam İzmir’de MFÖ konseri olduğunu öğreniyoruz. O an arabanın bozulması ve bir gün daha İzmir’de kalmamız gerekmesinin nedenini öğrenmiş oluyoruz. Aylaklıkla geçen günün tek gündemi konserin şarkı listesi. Acaba filmden şarkıları çalacaklar mı diye düşünüp duruyoruz. Akşamüstü Ayla da tamirden çıkıyor. Ancak bu defa yola çıkmamak için çok güzel bir nedenimiz var.Güneş mesaisini bitiriyor. İzmir’e akşam çöküyor. Açıkhava Tiyatrosu’ndaki yerimizi alıyoruz. Işıklar yanıp sönüyor ve MFÖ sahneye çıkıyor. Karşımızda bu çileli yolculuğa çıkmamıza ilham veren adamlar biri duruyor. Birkaç şarkı sonra filmin kült şarkılarından “Benim hâlâ umudum var” başlıyor. Yolda başımıza gelenleri düşünüyorum. İnsan ne olursa olsun bir yolunu buluyor diyorum kendi kendime. Konserin sonlarına doğru ise “Bu ne biçim hikâye böyle”&nbsp;başlıyor. <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/BoYNTlxn8JV/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir başkasının filmine saygı için çıktığımız yolculukta aslında kendi filmimizin içine düşüyoruz.</a>

Bu ne biçim hikâye böyle?

Standart dışı zamanlarda yapılan seyahatler sıra dışı anları doğurur. Dünyanın bilmediği bir virüsle mücadelesinin filizlendiği 2020 yılının mart ayında kıtalararası seyahat etmek yeterince iddialıyken, bir de bu seyahati Japonya’ya yapmak çıtasını biraz daha yukarı koymuştu. Asya’dan başlayarak yayılan Covid-19 virüsünün ilk dalgası henüz Japonya sınırlarına yeni giriyordu ve turistler yavaştan ülkeden ellerini eteklerini çekiyordu. Planlarını bozmayı sevmeyen bir insan olarak sadece virüsü değil havada asılı duran korku dalgasını karşıma alarak bu seyahati gerçekleştirmeye karar vermiştim. Endüstriyel kodlarla isimlendirilen maskeler, dezenfektanlar, fısfıslı ufak kolonya şişeleri bir anda yol arkadaşım olmuştu. Yeni bir seyahat düzeni kuruluyordu.&nbsp;Osaka&nbsp;ve Hiroşima sonrası rotamı Kyoto’ya&nbsp;çevirdim. Ülkede dikkatimi çeken ilk şey kalabalığıyla ünlü sokakların tenhalığıydı. Sadece turist kalabalığı değildi ortalıktan yok olan. Zaten ürkek ve temkinli bir millet olan Japonlar da evlerinde kalmayı tercih ediyordu. Henüz evden çalışma furyası başlamadığı için evden işe, işten eve doğru sosyal hayatsız bir rutinde düzeni sağlıyorlardı. Ülkeye ilk defa gelen için biri için eksiklik olarak nitelendirilebilecek durum ikinci Japonya ziyaretim olduğu için avantaja dönüşmüştü. Lokantalarda yer için beklemiyor, uzun sıralara maruz kalmıyor, sakin trenlerde yolculuk ediyor ve normalde boş göremeyeceğim yerleri huzurla dolaşıyordum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640003436179.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu durumu fırsata çevirmek için Kyoto’daki bir sabahımı Arashiyama bambu ormanını&nbsp;görmek için ayırıyorum. İmtiyazlı turistliğimi perçinlemek için ormandan önce kimono kiralayan bir dükkâna giriyorum. Süreç oldukça teferruatlı. Birinin yardımıyla bile kimonoyu giymek epey vakit ve emek gerektiriyor. Sonunda lacivert kırmızı renkli kimonoyla sokaklara geri dönüyorum. Ancak ufak bir sorun var: Parmak arası takunyayla yürümeye alışık değilim. Üstelik sabah yağan yağmur yerleri ıslattığından kayıyorum. Bambu ormanına yaklaştıkça kimono ve parmak arası takunyayla yürümeye alışıyorum. Biraz tempomu düşürüyor, adımlarımı ufaltıyorum. Kıyafet beni sakinleştiriyor. Bir yere yetişir gibi yürümekten çıkıp yolun keyfine varmamı sağlıyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640003457227.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" alt="Kyoto Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu sakinlikle ormana ilerlerken önümde kimonolu 2 Japon kadın beliriyor. Zarif adımlarla yürüyorlar. Üzerimizdeki elektronik eşyaları saymazsak aslında yüzlerce yıl önce Kyoto’daki insanlar nasılsa öyleyiz. Onları izleyerek ormana varıyorum. Sabah yağan yağmur yüzünden uzun bambular daha da yeşiller. Üstelik Arashiyama’nın standartı olan iş çıkış saati Mecidiyeköy metrobüs durağı kalabalığı ortalıkta yok. İçimden virüse teşekkür etmek geliyor. Mistik ormanda sakin sakin yürüyerek doğanın tadını çıkartıyorum. Japonların shinrin-yoku&nbsp;dedikleri kavram aklıma geliyor. Kısaca orman banyosu olarak olarak çevrilebilecek bu kavram aslında doğayla bütünleşip onunla bağ kurarak ruhen ve bedenen iyileşmeyi ifade ediyor. O an küçülen adımlarım ve boş orman işte bunu sağlıyor. Tüm düzeninin değişeceğinin farkında olmayan kaotik dünyadan soyutlanıp sadece içinde bulunduğum ormanla bir bütünlük sağlıyorum. Bir şekilde rahatsız edici unsurlardan arınıyorum. Zihnim sanki huzurlu bir boşlukta süzülüyor. Süreç çok kısa sürse bile büyük bir enerjiyle dünyaya adeta geri dönüyorum. Ormanda biraz daha dolaşıp az sayıdaki turisti ve Japon’u izliyorum. Virüsle ilgili herkesin anlatacak birçok hikâyesi olacak. Benimkisiyle beklenmedik yerden doğuyor. Virüs beni doğaya sığınmanın iyileştirici gücüyle tanıştırıyor. Küçük ve sakin adımlarla ormandan geri dönmeye başlıyorum. Dev bambularla vedalaşırken yaşadığım o masalsı an için teşekkür ediyorum. Sıradan bir turistik ziyaretin acayip bir kişisel deneyime evrimini düşünüyorum yolda. Zaman tünelinden geri dönme vakti.&nbsp;Kimono kiralama dükkanındaki kabinde çıkarttığım her kat sanki beni günümüze getiren bir yüzyılı temsil ediyor. Ayakkabılarımı bağlarken günümüze iniş yapıyorum. Dışarı çıktığımda sağanak başlamış. Kyoto’da bir sabah düştüğüm harikalar diyarı sona eriyor. Şemsiyemi açıyorum ve başka bir maceranın izini sürmek için kaldırıma adım atıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/1/1640003476147.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Kyoto Kerimcan Akduman" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Kyoto'da bir sabah

Aylardan aralık, Kars’ta dışarıdan vuran güneş ışığının içeriyi doldurduğu camekânlı bir otel lobisinde oturup sabah haberlerini dinliyorum. İçlikler giyilmiş, en kalın kıyafetler kuşanılmış. Zühre'yle hedefimiz donmuş&nbsp;Çıldır Gölü’nü ziyaret etmek. Kars seyahatimizdeki en hevesli olduğumuz aktivite için hava şartları muhteşem. Otelin kapısına bir taksi yanaşıyor ve içinde Sedat Abi’yi görüyorum. Giyinip, buz tutmuş kaldırımda ufak adımlarla arabaya ilerliyoruz. Çıldır’a Sedat Abi’nin taksisiyle gideceğiz. Kısa sürede şehirden çıkıp karlarla kaplı platonun ortasında uzanan otoyolda Ardahan istikametine&nbsp;doğru ilerliyoruz. Çıldır Gölü’nün yarısı Kars sınırlarındayken diğer yarısı Ardahan’da bulunuyor.Yol boyunca Sedat Abi Azeri lehçesiyle Kars’tan ve geçtiğimiz yerlerden bahsediyor. Göle yaklaşırken tesadüfen onu arayan bir arkadaşından gölün tam donmadığını öğreniyor. Ciddi bir hayal kırıklığına uğruyoruz. Tüm gün planları suya düşüyor. Tam o esnada Kars’a her gidişimde ne görmek istediğimi bilen Sedat Abi ileride bir yıkıntı olduğunu, istersek bizi oraya götürebileceğini söylüyor. Daha iyi bir alternatifimiz olmadığından, hiç araştırmadan kabul ediyoruz. Tüm gün gölü izleyemeyeceğimize göre her türlü aktiviteye açığız. Solumuzdaki göl bir süre sonra bitiyor ve biz ilerlemeye devam ediyoruz. Yaklaşık yarım saat sonra karla kaplı tepeler arasındaki bir köye varıyoruz. Köyün içinden geçtikten sonra karla kaplı tek araçlık bir yoldan biraz devam ediyoruz ama yol bitiyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638640603042.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Ruta - Kars - Şeytan Kalesi - Çıldır Gölü" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sedat Abi karda daha fazla devam edemeyeceğini, yürümemiz gerektiğini söylüyor. Araçtan inip karla kaplı dar yolda yürümeye başlıyoruz. Bir taraf vadiye inen kayalık uçurum, diğer taraf ise yukarı doğru uzanan sarp bir yamaç. Tepenin oluşturduğu bir burnu geçip virajı dönüyoruz ve o esnada karşımıza tüm heybetiyle çıkıyor. Şeytan Kalesi, vadinin ortasındaki genişçe bir kayalığa inşa edilmiş bir orta çağ yapısı. Birazdan alev püskürten ejderhalar belirecek, kaleden ellerinde kılıçlarıyla zırhlara bürünmüş şövalyeler fırlayacak gibi atmosfer var. Bulunduğumuz yerin coğrafi zorlukları kalenin karşımızda oluşunu daha da gizemli hâle getiriyor. Bir süre yürümeye devam ediyoruz. Ancak kar giderek yükseliyor. Öte yandan hayvan sesleri geliyor. Bunun üstüne yürümek yerine drone yollamaya karar veriyorum. Havalanınca gördüğüm şey daha da etkileyici bir hâl alıyor. Sadece yamaca dar bir yolla bağlanan kale, adeta vadinin ortasında uzanan bir adaya yapılmış gibi. Sanki dünyadan yalıtılmak ve keşfedilmemek için çabalayan birileri tarafından inşa edilmiş. Adeta coğrafyanın şartlarına bir başkaldırı.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638640675464.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Ruta - Kars - Şeytan Kalesi - Çıldır Gölü" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eksi derecelerde seyreden hava bizi iyice üşütene kadar kaleyi inceliyoruz. Kafamızda onlarca fikir ve senaryo canlanıyor. Eve döner dönmez ilk işimizin kaleyi araştırmak olmasına karar veriyoruz. Geriye yürüyüp Sedat Abi'yle buluşuyoruz. Artık göle gidebiliriz. Kısa bir sürüş sonrası göl kıyısına varıyoruz. Sadece gölün kıyısındaki bazı yerlerin donmaya başladığını kendi gözlerimizle görüyoruz. Hava açıyor, güneş etkisini gösteriyor. Sanki aralık değil ekim ayındayız. Göl kıyısında dışarı kurulan sofraya oturuyoruz. Çıldır’ın meşhur sarı sazan balıkları kızarmış duruyor önümüzdeki tabakta. Soğuk havayla hızla harcadığımız enerjiyi geri almak için nefes almadan yemeğe dalıyoruz.Karnımı doyurduktan sonra tahta sandalyede arkama yaslanıyorum ve donmayan gölü izliyorum. Gelirken hayıflandığım donmayışa müteşekkirim. Donmayan göl bizi Şeytan Kalesi’ne götürüp heyecan dolu yeni bir yer öğrenmemize sebep oluyor. Göle teşekkür edip güneşin tadını çıkarmaya devam ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638640698478.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Ruta - Kars - Şeytan Kalesi - Çıldır Gölü" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Değişen planlar

İzlanda kırsalında, yarım saatte bir karşı şeritten bir başka arabanın geçtiği yollarda araçtayım. Yol arkadaşım Uğur'la yorgunluktan değil, sıkıldığımız için şoför değiştiriyoruz. Her gün yüzlerce kilometre sürdüğümüz için, dördüncü günümüz olmasına rağmen kendimizi haftalardır arabadayız gibi hissediyoruz. Bunun en büyük sebebi, yazın ziyaret ettiğimiz İzlanda’daki batmayan güneş. Saat mefhumumuz kayıp hâlde. Navigasyonun yönlendirmesiyle ana yoldan ayrılıp toprak yola sapıyoruz. Dikiz aynasından görünen manzara, arkamızda bıraktığımız koca toz bulutu.Bir süre ilerledikten sonra çevremizi düz araziye yayılmış siyah tüf kayaları sarıyor. Sanki tüf tarlasında gibiyiz. Çokluğundan dolayı adada sıradan bir olay olarak görülen volkan püskürmelerinin biri sonucunda oluşmuşlar. İzlanda’yı ziyaret eden herkesin kapıldığı “başka bir gezegende olma”&nbsp;hissine kapılıyoruz. Ancak bu sefer çok havalı bir kanıtımız da var. NASA 60’larda Apollo görevi için astronotlara İzlanda’da ay yüzeyine alışma çalışması yaptırıyor. Neil Armstrong'la aynı hissiyat içinde olmak ilginç bir durum.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638639350509.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Ruta - dumanlar içinde kerlingarfjöll" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kuzey kutup dairesinin altındaki adanın ortalarında, volkanik bir çölde sürmeye devam ediyoruz. Bir süre sonra çöl bitiyor ve yol tepelerin arasına giriyor. Mineraller ve volkanik faaliyetlerden dolayı sarı, yeşil, kızıl gibi renklerle bezenmiş tepelerin arasında geçip bir tabelanın yanında duruyoruz. Tabelada Kerlingarfjöll yazıyor. İzlanda’nın Highlands denilen kısmında, önemli dağlık bölgelerinden birindeyiz. İkimizin de İzlanda’ya gelme nedenlerinden biri burası. Neleri göreceğiz listesi yaparken üst sıralara yazılan yerlerden biri. Arabadan inip yürüyüşe başlıyoruz. Buraya gelme nedenimiz olan dağlara yaklaştıkça kendimizi gerçek dışı bir ortamda&nbsp;buluyoruz.Yamacında bulunduğumuz vadinin tepelerinden buzullar iniyor. Bir süre sonra biten buzulların altından uzanan sarı toprak çeşitli yerlerde yanar gibi tütüyor. Bazı yamaçlar yosun rengine benzeyen bir yeşil tonu, bazı yerler ise kiremit renginde bir kızılla örtülü. Vadinin içinden ise yeraltından çıkan termal sular geçiyor. İzlanda’nın özeti olan ateşle buzun dansına şahitlik ediyoruz. Vadiye yaklaştıkça burnumuza keskin çürük yumurta kokusu çarpıyor: Kükürt. Termal suların içinde yoğun miktarda bulunuyor. Burnumuzun direğini kıran bu koku aslında İzlanda’da yaşayanların çok önemli bir kurtarıcısı. Çünkü bu termal sular sayesinde tüm konutlar ısıtılıyor ve evlere sıcak su hizmeti sağlanıyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638639370816.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.80" width="550" alt="Ruta - dumanlar içinde kerlingarfjöll" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Vadi içinde dumanlar ve buzullar arasında yürüdükçe Jules Verne’in&nbsp;Dünyanın Merkezine Seyahat romanını neden İzlanda’dan başlattığını anlıyor insan. Alt tarafta kitapta anlatıldığı gibi geçitler mevcutsa onun en iyi giriş yeri İzlanda olmalı. Belki gelecek sefere geldiğimizde kitaptaki gibi Sneffels volkanının içinde dünyanın merkezine inen tünelleri aramalıyız. Saatlerce vadide bir oraya bir buraya sürüklenirken yorulduğumuzu fark etmiyoruz. Hep semada asılı duran güneşin yok ettiği zaman algımız vücudumuzdan gelen yorgunluk belirtileriyle kendini hatırlatıyor. Akşam saatlerinde Kerlingarfjöll’den ayrılıyoruz. Geldiğimiz yoldan İzlanda’nın dağlarını arkamızda bırakıp sahile doğru ilerliyoruz. Gece yarısına doğru kalmayı planladığımız küçük kasabaya yaklaşırken güneş hafifçe ufka doğru inişe geçiyor. Gece yarısı güneşi&nbsp;dedikleri ana geliyoruz. Bir süre ufuğun üstünde oyalanacak ve göğü kırmızıya boyayacak olan güneş günlük gösterisini gerçekleştiriyor. İzlanda yazının sihri burada başlıyor. İnsan birkaç dakika içinde hem gün doğumunu hem de gün batımını izliyor, üstelik hiç karanlık görmeden. Manzaraya bakıp yorgunluğumuzu unutmaya çalışıyoruz. İzlanda’da astronotların topraklarında geçen gün tüm kızıllığıyla ardımızda kalıyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/6/1638639385912.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" alt="Ruta - gece yarısı güneşi" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">