Uzun bir gün

İzlanda kırsalında, yarım saatte bir karşı şeritten bir başka arabanın geçtiği yollarda araçtayım. Yol arkadaşım Uğur'la yorgunluktan değil, sıkıldığımız için şoför değiştiriyoruz. Her gün yüzlerce kilometre sürdüğümüz için, dördüncü günümüz olmasına rağmen kendimizi haftalardır arabadayız gibi hissediyoruz. Bunun en büyük sebebi, yazın ziyaret ettiğimiz İzlanda’daki batmayan güneş. Saat mefhumumuz kayıp hâlde. Navigasyonun yönlendirmesiyle ana yoldan ayrılıp toprak yola sapıyoruz. Dikiz aynasından görünen manzara, arkamızda bıraktığımız koca toz bulutu.

Bir süre ilerledikten sonra çevremizi düz araziye yayılmış siyah tüf kayaları sarıyor. Sanki tüf tarlasında gibiyiz. Çokluğundan dolayı adada sıradan bir olay olarak görülen volkan püskürmelerinin biri sonucunda oluşmuşlar. İzlanda’yı ziyaret eden herkesin kapıldığı “başka bir gezegende olma” hissine kapılıyoruz. Ancak bu sefer çok havalı bir kanıtımız da var. NASA 60’larda Apollo görevi için astronotlara İzlanda’da ay yüzeyine alışma çalışması yaptırıyor. Neil Armstrong'la aynı hissiyat içinde olmak ilginç bir durum.