Bu ne biçim hikâye böyle?

Haziran sonu; Fethiye’ye doğru yoldayım. Manisa civarında ışıklarda yan şeritte bir toros kırmızı ışıkta duruyor. Ben arabaya bakarken bir anda radyoda “Bir zamanlar fırtınalar estirirdim” çalmaya başlıyor. Birkaç saniyeliğine Her şey çok güzel olacak filmini anımsıyorum ve ışığın yeşile dönmesiyle yola devam ediyorum. Fethiye’de buluştuğum Burak’a bu anı anlatırken “neden arabayı bulup filmdeki rotayı yapmıyoruz” fikri ortaya çıkıyor. Ancak tatillerde hevesle oraya atılan ve asla gerçekleşmeyen bir başka fikir olarak kabul edip üstünde durmuyorum.

Yaz yavaştan bitiyor, eylül ayına geçiyoruz. Telefonum çalıyor. Arayan Burak, “Ne zaman gidiyoruz Bodrum’a?” diye giriyor lafa. Ben olayı idrak edene kadar görev paylaşımını yapıyor ve araba aramaya başlıyoruz. Filmin 20'nci yılı nedeniyle bu rotayı yapmamız gerektiğine beni kolayca ikna ediyor. İhtiyacımız olan station bir toros, en önemlisi de İstanbul’dan Bodrum’a gidip dönebilecek durumda olması. Araştırmalarımız sonucu Türkiye’deki çoğu Toros’un muayene sonucu normalde trafiğe çıkamaz hâlde olduğunu, ancak sadece köylerde tarlaya gitmek için kullanıldığını öğreniyoruz. Enseyi karartmadan tüm imkânları seferber edip aramaya devam ediyoruz. Bu esnada yolda filmin bazı kült sahnelerini de yeniden çekmeye karar veriyoruz. Ben Nuri, Burak ise Altan Çamlı oluyor. Filmi defalarca izleyip replikleri çalışıyoruz. İstanbul’da ne kadar abuk sabuk kostüm mağazası varsa dolaşıp Nuri Çamlı tişörtü ve Altan Çamlı gömleği arıyoruz. Ancak bu iki ürün de Bodrum’a gidecek bir Toros bulmak kadar zor oluyor.