Uykum ve algılarım henüz açılmamış. Kaldığım hostelde kahvaltı servisi olmadığı için her sabah kahvaltı ettiğim yakındaki büfeye gitmek üzere asansöre biniyorum. Hostelin lobisi her zamanki gibi; bilgisayarını açıp dünyanın çeşitli yerlerindeki işlerini halletmeye çalışan birkaç kişi, günlük planlamalarını yaparken resepsiyondaki görevliye hayatlarına renk katacak deneyimler soran genç gezginler, birkaç günlük gözlemimin sonunda hostelin müdürü olduğunu anladığım, sürekli birilerine komut veren kadın. Kadroda bireyler değişse de rollerin pek değişmediği, diğerlerine benzer bir sabah başlıyor. Benim gibi kalış süresi uzamış birkaç gedikliyle göz ve kafa selamları alıp verildikten sonra kendimi dışarı atıyorum. Kaotik Meksiko’nun kendine ait bir havası ve kokusu var. Bulunduğum ana caddede trafik oldukça sakin. Her gün korna sesi ve egzoz deryası olan cadde henüz yükünü almamış diye düşünüyorum.
Hostelin kapısından çıkınca sanki önemli şeylere karar vermeye çalışıyor gibi birkaç saniye sağıma soluma bakıyorum. Aslında gideceğim yeri, hatta ne yiyeceğimi bile biliyorum. 400 metre ilerideki büfede yine peynirli etli bir sıcak sandviç yiyip meyve suyu içip ucuz kahveciden kahve alacağım. Uzun kaldığım şehirlerde rutinler yaratmayı seviyorum. Şehirle bağımı kuvvetlendiriyor. Bir yandan da rutinden kaçıp seyahat ederken yine rutinlere sığınmanın ironikliğini seviyorum. İnsanın gözü hep komşunun tavuğunda. Büfeye yürürken burnuma tanıdık bir koku geliyor. İstanbul'dan aşina olduğum bir koku ancak ismini koyamıyorum. Geniş kaldırım üstündeki büfenin taburelerinden birine oturup siparişimi veriyorum. Hızlıca önüme gelen meyve suyundan ilk yudumlarımı alırken kafam çalışmaya başlıyor. Birkaç tabure ileride atlarını arkalarına bağlamış iki kovboy kılıklı adam fark ediyorum. Şehrin göbeğinde "bu abiler ne yapıyorlar" derken arkalarında caddeyi kapatmış ve turlayan yüzlerce atlıyı görüyorum. Kokunun da böylece tespitini yapmış oluyorum. Adalardan alışık olduğum at boku kokusu.
