Muhalefet

Muhalefet ya sessiz kalmayı ya da hükümetin ekmeğine yağ sürmeyi tercih ediyor. Sessiz kaldığı örneklerden biri pandemi bahanesiyle hafta sonu alkol satışının yasaklanmasıydı. Hafta sonu alkol satışı yasaklandığında biz muhalefetin bu yasağın hukukiliğini ya da pandemi ile ilişkisini sorguladığına hiç şahit olmadık. Bu yasak alkolün mesafeleri azalttığı iddiasıyla gerekçelendirmeye çalışılsa da bu gerekçe sokağa çıkma yasağı olan hafta sonları için tutarlı bir gerekçe değil maalesef. Bu da beni gerçek amacın genel sağlık olduğu düşüncesinden uzaklaştırıyor. Sessizlik dışında muhalefetin maalesef ki laiklik ilkesine aykırı şekilde davrandığını görüyoruz. Mesela bir bakıyoruz bir gün vatandaşların kandillerini kutlamayı planlayan belediye başkanı mesajında “kandilİMİZ” diyor, bir başka gün bir belediye meclisi üyesi kürsüye çıkıp Kuran ayeti okuyor. Bunlar muhalefetin laiklikle bağdaşmadığını muhtemelen fark etmedikleri iyi niyetli davranışlar. Bir de bile bile yaptıkları var. Mesela Faik Öztrak’ın ifade özgürlüğünü savunmak ya da haklı protestolarında öğrencilerin yanında durmak yerine dini değerlerin arkasına saklanıp sorumluların ortaya çıkarılmasını istemesi. Nereden tutsanız elinizde kalan bu ifade, muhalefetin laikliğin korunması gibi bir endişesi olmadığını gözler önüne seriyor. Muhalefet başlığı altında haksızlık olmasın diye belirtmek lazım. Her durumda laiklik ve özgürlükler lehine konuşan siyasetçiler elbette ki var ve iyi ki varlar. Fakat sorun laikliğin arkasında açıkça duran bir parti iradesi olmaması.

Peki muhalefet neden irade gösteremiyor? Laiklik ilkesinin Anayasa’dan çıkarılacağını tahmin etmediği için olabilir (!). Ama tabii esas mesele “aman tadımız kaçmasın” yaklaşımı. Peki muhafazakâr seçmeni kaybetmemek ya da “muhalefet de zaten din düşmanı” denmesine izin vermemek için bu davranışları sergilemeleri kabul edilebilir mi? Edilmemeli. Neden mi?