Raymond Carver ve Edward Hopper'ın izinde: Şok estetiği ya da yarılan gerçeklik

Geceleri şehirde, barda, tren istasyonunda, bir durakta kimsenin olmadığı saatlerde yalnız başına birini gördüğümüzde hikayesi içimizde yazılmaya başlar. Acaba hemen öncesinde, bu saatte kimsenin olmadığı bu yere gelmeden neredeydi ya da nereye gidiyor bu kişi? O sessizlik gözümüze çarpar, kulağımızı doldurur. O durakta, ya da o barda yalnız başına gördüğümüz kişi sanki zamanda bir yarık açıp her şeye ara verir. Tesadüflerin, belirsizliklerin buluşturduğu o yere bir ışık düşmüştür. 

Raymond Carver, 1960’ların Amerikası'nın gündelik yaşamından bahseder ama burada asıl önemli olan bahsettiği şeyin "ne" olduğu değil, bundan “nasıl” bahsettiğidir. “Nasıl” sorusunun cevabı, yazarın dehasını ortaya koyar. Konunun, içeriğin farklılığından ziyade mikro anlarının içine girip orada dolaşmış ve sıradan olanı ritm duygusuyla en etkileyici şekilde yazmıştır. Carver, Yazmak Üzerine adlı kitabında yazıyla kurduğu ilişkiyi belki de en iyi anlatan Guy de Maupassant’dan bir alıntı yapar: “Hiçbir demir, doğru yerde konulmuş bir nokta kadar güçlü saplanmaz kalbe.”