Güzel Dünyamız yine paylaşılamıyor ve şu zamanlarda, Rusya-Ukrayna arasında süregiden, maalesef adına artık savaş diyebileceğimiz durum hız kesmeden devam ediyor. Bu sırada etrafta çok sayıda, nefret, çok sayıda öfke ve belli ki olumlu olduğu düşünülerek yazılan, ancak içeriğinde gizli şiddet barındıran paylaşımlar dolanıyor.Farkındalık çalışmalarına yoğunlaştığım zamanlardan beri, henüz tam anlamıyla içine girmediğim, ancak fazlaca kafa yorduğum şeylerden biri, gizli öfke ve nefret söylemleri. O kadar kalıplaşmış “iyi ve kötü” algılarımız var ki, bazen konuştuğumuz kişilerin insan olduğunu, hisleri olduğunu unutup, hatta kendimizin de hissedebilen varlıklar olduğunu bir kenara koyup, dereyi, tepeyi düz giderek yeşil vadilere varabileceğimizi zannediyoruz sanki.Her şey önce kendimizde başlıyor. Kendi söylemlerimizde. O yüzden Dünya’ya barış nutukları vermeden önce, yapabileceğimiz en kıymetli şeyin, kendimize ve çevremize şefkatli bir alan oluşturabilmek olduğunu düşünüyorum. Şefkatli bir alan demek, sınırımı çiziyorum ve bu sınırların ötesi yansın demek değil. Sınırım belli evet ve bunun için şefkatle dolduruyorum ve sonra bu çemberi, tüm evren için genişletiyorum, demek daha ziyade. Umarım bir nebze anlaşılabilir…Buraya, İçimdeki Dünya podcastlerimde yer alan meditasyonlardan, bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/episode/1PRcF7pi5azkzFBdnGUBnz?si=d5a2e08f27de457c&utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şefkat meditasyonu</a> bırakıyorum.&nbsp;Dilerim iyi olalım, dilerim huzurlu olalım.&nbsp;

90’lar Türkçe popunu özlemle anan kaç kişiyiz? O zamanlarda o kadar çok şarkıcıyı dinlemişliğim var ki, ezber yeteneğimin düşük olmasını zaman zaman, küçükken ezberlediğim şarkı sözlerinin zihnimin yarısından fazlasını kaplamış olmasına bağlıyorum.&nbsp;Bu aralar tam 90’lar Pop kralı Tarkan’ın yeniden hayatlarımıza dönüşünü kutlamaya başlamıştık ki, kendisinin de belirttiği gibi, “Geççek” ne kadar doğru bir sözmüş, her şey geçiyor, hem de büyük bir hızla. Bu popüler dalga da çok kısa sürdü, zira Dünya gözünü savaşa çevirmek durumunda kaldı.Neyse, bu bültenin iyi yaşam adı altında bir kategoride yer almasının hakkını vermek ve politikaya bulanmamak için, ergenliğimin hafıza tüketen ezberine döneyim. O kadar ki, bir defterimi, şair olmaya dair en ufak bir özentim olmadan yazmaya başladığım şiirlerimle başlayıp, kendimden umduğum verimi alamamış olacağım ki, önce Türkçe şarkı sözleriyle, sonra da yabancı şarkı sözleriyle doldurmuşluğum var (yazarken ezberlemenin daha verimli olduğunu düşünüp, bir dönem her şeyi bileği kopana kadar yazmış olanlardanım şükür).&nbsp;Şu an neden bunu yaptığımı düşününce, o zamanlar şarkı sözlelerine ulaşmanın o kadar da kolay olmamasının mantıklı bir sebep olabileceğini düşünmekten başka çarem yok. Şimdi aç Google’ı, yaz şarkıyı, her türlü tercümesiyle karşında. Hayatımız ne kadar kolaylaştı ve kolaylaştıkça da değerini yitiren ne kadar çok şey oldu farkındasınız değil mi? 90’lar Türkçe popunun verdiği zevki başka bir çok şeyin vermemesi de bunun bir getirisi sanırım. Haydi hoş geldiniz o zaman Şubat ayının son sayısına.&nbsp;Bu sayıda neler var?&nbsp;İçimden:&nbsp;Özel Günler Ne Kadar Özel?Dünya’dan:&nbsp;Minimalizm Mi, Maksimalizm Mi?&nbsp;Nedir?:&nbsp;Tüketimcilik Nedir? &nbsp;Mindfulness Günlükleri: Şefkatli Bir Alan

İçimizdeki dünyaya yakınlaşabilir miyiz? Onu merakla keşfedebilir miyiz? Pratikler, ilhamlar, motivasyonlar ve şifa dünyasından haberler iki haftada bir posta kutunda!