Soul, 2020

Pixar'la büyüyenlerden biri olarak, son iki Pixar filmini sinema tarihinin en uzun ve sancılı ödül sezonu geride kaldıktan sonra halen izleyememiş olmak içimde büyük bir yaraydı ve bu hafta Onward ve Soul'u arka arkaya izledim sonunda. Animasyonlar açısından beni pek de tatmin etmeyen, sevmesine sevsem de derin bir bağ kuramadığım WolfWalkers'dan ibaret geçen bir sezonda aradığım mutluluğu Soul'da bulacağımı açıkçası tahmin etmiyordum.

Pixar'ın New York'ta ve ahirette geçen, merkezine bir caz piyanistini alan son filmi Soul, hayatının en önemli gününde ansızın ölen piyanistin, henüz dünyaya gelmemiş bir ruh olan 22'yi de yanına alarak ahiretten dünyaya kaçmasını konu alıyor. Komik olayların sonunda 22 onun bedenine, kendisi ise bir kedinin bedenine hapsolunca, daha komik olaylar başlıyor. Her şeyin normale dönmesinin yolu, 22'nin özünü, amacını bulması. Filmin tüm komedisini, çocukları kıkırdatacak şakalarını, renkli ve eğlenceli bölümlerini bir kenara atınca geriye kalan, biz yetişkinlere katmak, düşündürmek, sorgulatmak istediği şey de bu: Ruhumuzun özünü, hayatımızın amacını ararken, bu dünyaya yapmak için geldiğimiz şeyin ne olduğunu kavramaya çalışırken göz ardı ettiklerimiz. 

Soul, ta Inside Out'tan bu yana bana en çok dokunan Pixar animasyonu oldu. Düşündürücü, sorgulatıcı yanlarına ve senaryosuna ek olarak, stüdyonun Latin Amerikalılardan (Coco) sonra siyahlara da alan açmayı akıl etmesi, Jon Batiste'in müzikleri, Tina Fey'in seslendirmesi ve farklı ve yeni bir şey izliyormuş hissini yaratan efektleri beni çeken yanları oldu Soul'un. Dilerim önümüzdeki sayıda bu köşede yine bir animasyonundan, Luca'dan bahsedebiliyor olurum.

★★★★½