Şubat olmuş? Ne ara?

Zaman, bana göre, yeni yıla girdiğimiz andan itibaren çok hızlı geçmeye başlıyor. Tabii ben öğrenci takviminde hayatımı yaşıyorum, bu da demek oluyor ki yılın bitiş noktası yaz tatili, yani haziran.  Takvimler ocağı gösterince de biraz geriliyorum — bu sene hislerim biraz daha güçlü çünkü bazı değişiklikler beni bekliyor. Alışmam gereken yeni düzeni düşündükçe zamanı durdurmak ve olduğum yerin zevkini çıkarmak istiyorum. Ama hepimiz biliyoruz ki zamanın geçmesi, takvimdeki o karelerin üstüne pembe Stabilo kaleminizle çizikler atmanız, olduğunuz yerin önemini daha çok anlamanıza neden oluyor. İstanbul’da yaşayıp kız kulesine gitmeyenler var, oysa ziyarete gelenlerin yapılacaklar listesindeki 10 maddeden biri bu oluyor…

Amerikan sanat eleştirmeni Jerry Saltz’ın Vulture için yazdığı, My Appetites adında bir makalesi var. Çoğu kişinin tuhaf bulduğu yeme alışkanlıklarını açıklaması ile başlıyor: haftada birkaç kere büfeden altı tane büyük kahve alıp buzdolabına koyuyor. Her sabah bu kahveleri laktozsuz süt ve tatlandırıcı ile içiyor. Agata & Valentina adlı yakınlarda bir restorandan iki büyük kutu pişmiş tavuk alıyor. Tavuğu, yeşillikleri, patatesleri, brüksel lahanalarını ve brokoliyi saklama kaplarına koyuyor, hafta boyunca eşi Roberta ile beraber tüketiyorlar. Bu nasıl bir yemek düzeni diye sorduğunuz ilk birkaç paragraftan sonra ise hayat hikayesini anlatıyor; annesinin intihar etmesi, sanatla tanışıp aşık olması, babasının yeniden evlenmesi, herkesin yemekleri ayrı yediği sevgisiz bir evde büyümesi, kamyoncu olması, bir şekilde yolunun sanat eleştirmenliğine yönelmesi gibi konulardan bahsediyor.