The Green Knight, 2021

David Lowery, karmaşık hisler beslediğim bir yönetmen. İzlediğim ilk filmi Ain't Them Bodies Saints, hayatımda en çok sıkıldığım filmlerden biriydi. A Ghost Story ise benim için 2017'nin en güzel sürprizlerinden ve en iyi filmlerinden olmuştu; benim için çok özel bir yeri vardır. Bu inişli çıkışlı ilişkide ibrenin yine yıldız sınırlarını zorlayacağını, The Green Knight'ın fragmanını gördüğüm anda anlamıştım. Jenerasyonumun en sevdiğim oyuncularından Dev Patel, Kral Arthur efsanelerinden yola çıkan, fantastik bir filmde rol alacaktı ve filmin ilk görselleri harika görünüyordu.

Sir Gawain ve Yeşil Şövalye adlı anonim İngiliz şiirinden (Türkçe çevirisini okumak isterseniz YKY'nin Kâzım Taşkent Klasik Yapıtlar Dizisi'nden bir baskısı mevcut, Nazmi Ağıl'ın çevirisi de oldukça akıcı) uyarlanan The Green Knight, şiirdeki kahramanlık odaklı olgunlaşma hikâyesi, Lowery'nin elinde saf bir büyüme hikâyesine ve failure-to-launch sendromunun yaratıcı bir tasvirine dönüşüyor. Annesinin kurguladığı bir büyünün tuzağına düşen ve annesinin dahi tahmin edemeyeceği bir şekilde girmemesi gereken bir bahse giren genç Gawain'in, zamanı geldiğinde Yeşil Şövalye'yle yüzleşmek için çıktığı yolculuk, şövalye hikâyelerindeki olgunlaşma ve erdemlilik sürecine dozunda bir büyüme sancıları ve anne sorunları sosu ekliyor. Lowery'nin şiirde olmayan yan hikâyelerle lezzetlendirdiği bu sos yetmiyormuş gibi, sık sık A Ghost Story'i anımsatan, zaman ve gerçeklik ilişkisiyle oynayan bölüm ve sekanslar sayesinde yoğun bir deneyime dönüşüyor film.

Görsel açıdan kusursuz, alt metinleri ve sembolizmiyle ufuk açan, Dev Patel'in (ve ufacık rolüyle Barry Keoghan'ın) performansıyla büyülediği, detaylarıyla kafayı yediren bir film The Green Knight. "Kılıcı taştan çıkaran çocuğun hikâyesinden" farklı bir Arthur dönemi efsanesi dinlemeye, kendinizi bir cadının yerine koyup "a benim mal oğlum!" diye yakarmaya ve kendi büyüme sancılarınızı anımsamaya hazır olun.

★★★★½