"The Handmaid's Tale": Otoriteye Karşı Ayaklanma Hikayesi

Yaratıcılığını Bruce Miller'ın üstlendiği ve Margaret Atwood ve Elisabeth Moss'un yürütücü yapımcılığı yaptığı The Handmaid's Tale'ın başrolünde de Moss var. 

Diziyi izleyenlerin yanında izlemeyenler, belki görüp de ağır gelenler olmuştur diye düşünüyorum. O yüzden bu sayıda size tipik bir değerlendirme yazısı sunmaktansa, biraz daha farklı açılarla buluşturmak isterim. Ama önce biraz hikayeden bahsedelim!

Hikaye kısmını bu link'teki soundtrack'i ile dinlemenizi tavsiye ederim. 

Hikaye

Bu sistemin oluşmasında pek çok sebep var ve dizinin başarılarından bir tanesi de bunları çok iyi bir temele oturtup, flashbackler yardımıyla dizi boyunca izleyiciye ufak ufak sunması. Özetlemek gerekirse, yakın geleceğin Amerika'sında doğum oranları çok düşmüştür. Bu ve çevresel felaketlerin artması da muhafazakar bir grubu sorunun mevcut rejim olduğuna ikna etmiştir. Yavaş yavaş alternatif bir rejimin varlığını insanlara anlatmaya, amaçlarına daha fazla destekçi katmaya başlarlar ama çoğunluk onları ciddiye almaz. Ta ki bir gün, bu grup çok iyi teşkilatlanıp başkentte bir darbe gerçekleştirene ve Gilead'ı kurana kadar... 

Washington, D.C. | Kaynak: IndieWire

Gilead ve Kuralları

Yeni gelen iktidar, ulta sağ, faşist ve teokratik. Onların inancına göre, toplum eğer basit bir çağa dönüp herkes kendilerine biçilen görevleri yapar ve itaat ederse Dünya daha iyi bir yer olacaktır. Bu düzende de yönetici kademesinde komutanlar; sadece evde bulunup, araba dahil kullanamayan, ancak bahçe bakımı gibi hobiler edinebilen ve çoğunlukla kısır olduğuna inanılan eşleri; evin temizliğini ve yemeğini yapan martha'lar, kahverengi gömlekliler tadında sivil polislik yapan gözler; tek görevi rahimleri el verdikçe çocuk doğurmak olan damızlıklar; ve bu damızlıkları yetiştiren teyze'ler bulunuyor. Damızlık kızların sadece tek bir eve değil, çocuk doğurduktan sonra başka evlere gönderildiklerini de eklemeyi unutmayalım. Peki bu kadar dindar geçinirken nasıl bu evler için çocuk doğuruyorlar? Seremoni adı verilen bir tören var. Bu tören gereğince, evin hanımı yatağın üzerinde bacaklarını jinekolog muayenesindeki gibi açıyor. Damızlık kızımız bacaklarının arasına yatıyor ve kalçasının yatağın sonuna gelmesine dikkat ediyor. Komutanımız da yatağın sonundan damızlık kıza tecavüz etmeye başlıyor. Bu seremoni başlamadan önce de İncil'in Oluşum Suresi okunur ve Rahel ve Yakup'un "insanlığa örnek biçtiği" yoldan yürüdükleri beyan edilir. 

Red Center | Kaynak: New York Times

Damızlıklar Nasıl Bulunuyor?

Peki eşlerin kısır olduğuna inanılıyorsa, kısır olmayan kadınları nasıl mı topluyorlar?

İlk darbe olduğunda nüfusun büyük bir kısmı Kanada'ya sığınmıştı. Buna LGBT+ çiftler ve çocuklu aileler dahildi. Neden mi? Çünkü darbe itibariyle tüm şirketler kadın çalışanlarını bir bir işten çıkarttılar. Bunun üzerine sokaklara eyleme çıkan kadınların üzerine devrim muhafızları ateş açıp, ortalığı kan gölüne çevirdiler. Yani acımaları olmadığı ve onları dinlemek istemedikleri aşikardı. Her şeyin üzerine, sistem oturduktan sonra, gerek yasal, gerekse yasa dışı yollarla sınırdan kaçmaya çalışan çocuklu kadınları sistemden bulup, bir cadı avı aracılığıyla yakaladılar. Olan o oldu. Ardından Red Center adı verilen merkezlerde damızlık kız olma eğitimlerine başlattılar. Red Center'da ise uslu, sessiz, itaatkar kızlar olmayı öğreniyorlar.

Bu oyunu bozmaya gelen damızlık kızımız ise, ana kahramanımız June Osborne, yani nam-ı diğer Offred. 

Hafifçe nevrotikleştik mi? Yoksa fazlaca nevrotik miyiz? Aslında daha anlatmadığım o kadar çok şey var ki! Bıraksanız bunun üzerine sayfalarca tez yazabilecek kapasitede olduğumdan, Alkolik Muhabir'e sözü bırakıyorum...