Uzlaşı kültürü için yeni bir rota

Altı farklı alfabeyle sınırları çizilmiş bir ülkede en az 30 farklı dille kendini ifade ederken insanlar, anlatmak ve anlaşılmak belki de en zor işlerden biri… İyiyi kötüyü, acıyı tatlıyı, doğruyu yanlışı ve anlaşmazlıkları anlatmak bir hayli zor. Hikâyeleri yaşayan, yaratan ve izleriyle büyütenler kadar anlatanlar da tarihin bir noktasına demirliyorlar. Demirleyerek tarihe yön vermenin, tanıklık etmenin ve gerçeği eğip bükmeden anlatmanın, anlatabilmenin bir yükü var. Biz payımıza düşenleri anlatmaya eğilmeden evvel anlattıklarıyla o yükü sırtlanan, kimi zaman acı sonuçlarını göze alarak anlatma cesaretini gösteren herkese selam yolluyoruz.

Anlatmanın, bir meseleyi, bir tartışmayı, bir uzlaşmazlığı açıklığa kavuşturmak ve uzlaşı kültürünü inşa etmek için elzem olduğuna inanıyoruz. Bu gayeyle biçim verdiğimiz anlatımızda, ortak dertlerimizi ve çözümlenmemiş problemlerimizi ele alıyoruz. Son bir yılda anlatmaya çalıştıklarımızla; yazılı, işitsel, görsel tüm kanallarla aktardıklarımızla sesleri yükseltmeye, yükseltirken eşitlemeye ve her fikre mikrofon uzatmaya çalıştık ki dillendirilmediği için anlaşılmayan hikâyeler de tarihe demir atsınlar. Uzlaşma için anlatmak Türkiye’de eli kalem tutan pek çoklarımız için Abdi İpekçi’nin hatırasıdır, onun hatırasını selamlıyoruz.

Geçtiğimiz on yıllar toplumsal trajedi ve travmalardan ördüğü duvarlarla anlatma ve duyma cesaretini perdelerken anlatmak, kamuya duyulan ferdî sorumluluğu esas alarak anlatmak; anlatabilmek için derinlere inmek, sorulmayanı sormak, bizzat şahitlik etmek ve şahitlik etmenin ağırlığıyla devam edebilmek oldukça zor. Türkiye tarihî sınavlardan geçerken ve ekonomik, sosyal ve siyasal krizler peşi sıra yaşanırken sosyal medyalarda ve internette bilgi kirliliğine uğrayan hiçbir hikâyeyi noksan bırakmamak için daha fazla dinledik, sorduk, yazdık ve anlattık. Sorulmayanı, ya da sorulamayanı, sormak en zoru; bir dönemi aydınlatan Uğur Mumcu’nun sordukları her gazeteci için bir rehberdir, onun hatırasını selamlıyoruz.

Lübnan’dan İsrail’e, Kore’den Tayvan’a, Libya’dan Tunus’a, Rusya’dan Ukrayna’ya dünyanın her yerinde hâlâ en çok ümit edilenlerin başında “barış” ve insanlık ne kadar ileri giderse gitsin mesafenin açıldığı tek destinasyon. Öyle ki “barış”ı anlatmak bile, görevi hakikati anlatmak olanlar için bir suça dönüşebilir. Anlatmak; el sıkışmak için, helalleşmek için, kucaklaşmak için, travmaları silebilmek için ve nihayet barışla aradaki mesafeyi kısaltmak için anlatmak, daima zordu ama hiç bu kadar zor olmamıştı. Gerilim, çekişme, kutuplaşma ve savaşların barışla neticelenmesi için yazdık, tartıştık ve anlattık. Sivrilen tüm kutuplara rağmen barışı anlatmak, herkese rağmen anlatabilmek; şüphesiz Hrant Dink’in hatırasındadır, onun hatırasını selamlıyoruz.

Türkiye yine bir seçim dönemecinden geçerken barış ve uzlaşının toplumun tüm kesimleri için tek ferah rota olduğunu görüyor; dinleyen, soran, anlayan ve anlatan bir medyanın çalışan bir demokraside hakikatin en kıymetli temsilcisi olduğuna inanıyoruz. Temennimiz Türkiye’nin daha iyi, daha özgür, daha müreffeh, daha mutlu, dünyayla ve geçmişle barışık bir ülke olarak rotasını çizmesi…

Sağduyu, barış, demokrasi!

Umutcan Savcı