Aposto!’da yayımlanan bültenlerden öne çıkanları bir araya getirerek hazırladığımız Aposto! Digest’te bu hafta; sosyal farkındalık, teknoloji ve spor kategorilerinde yayın yapan bültenlerde bu hafta yayımlanan favori hikâyelerimizi bir araya getirdik. Yayıncılarla sohbet ettiğimiz “Merhaba, ben...” bölümünde ise Sisifos’un yaratıcısı Nazlıcan Kanmaz var. Hafta sonuna renk katan favori illüstrasyonumuz, yayıncılardan ilham aldığımız öneriler bölümümüz ve söyleşiler sayesinde tanıştığımız yeni yüzler var.
Mutlu hafta sonları!
- Dijital dönüşümün kitleler üzerindeki öneminin farkında olan Digilogue; teknolojinin, mimari, müzik, sanat, moda, sinema gibi farklı alanlarda kesişimiyle doğan yeni ekosistemi odağına alıyor. Yaratıcı endüstrilerdeki teknoloji ve bilim odaklı dönüşümün ritmini tutuyor.
Fight Club izleyenler bilir; dövüş kulübünün ilk kural, dövüş kulübü hakkında konuşmamaktır. The Marketeer’ın 15 Haziran tarihli son sayısında “reklam dünyasının Fight Club’ı” olarak tanımladığı karşılaştırmalı reklamları incelediği yazısının illüstrasyonunu çok sevdik.
Dünyahali sadece iklim krizinden değil; havadan sudan da konuşuyor ve yuvamız dünyadan bahsediyor.
Ne yapayım ben dünya için?
Bizim asıl yuvamız, ailelerimizle içinde oturduğumuz dört duvarı beton olan yer değil. Bizim asıl yuvamız, oradan dışarı çıkıp da ağacını, denizini, rüzgarını soluduğumuz, çatısında gök olan yer: dünya.
Dünya insanoğlundan milyonlarca yıl önce vardı. Denizlerini büyüttü, karaları kırıldı, kıta oldu. Buz kestiği oldu. Bütün bu devinimler içinde yaşadı ve yaşattı dünya. Dünya sadece güzel bir sular ve bitkiler gezegeni olmak istemedi. Canlılar yakışırdı ona. Deli bir canlılık başladı, önce suda sonra karada. Şu an dünyada baobab ağacından flamingoya, mercanlardan tek boynuzlu balinalara kadar inanılmaz güzellikte bir canlılık var. İnsanı da bu güzelliğin içine katmak isterdim ama insanın ona verdiği zararı, diğer türlerin hiç biri vermedi. İnsan dünya canlılığını yiyecek, tüketecek, sömürecek bir şey olarak yaşadı. Okyanustakinden dağdakine, nefes olan atmosfere, zararlı gazlar bırakan medeniyetler kurdu. Açgözlü bir varlıktı. İhtiyacı olandan çok daha fazla tükettiği gibi, üretti de. Az sayıda insanın çok şeyi oldu, arta kalanları da dağıtmadı olmayana. Çöp yaptı ya da yaktı. Komşunun evi kadar büyüğünü istedi. Olduğundan daha uzak yerlerde aradı mutluluğu. Topladı da topladı, yedi de yedi, gezdi de gezdi, istedi de istedi. Bu istek bitmek bilmiyordu. Sonra tabi, evine, midesine, hayatına fazla gelen şeyleri atmak zorunda kalıyordu. Sonunda dünyanın havası kirli, atmosferi delik, denizleri kimyasal dolu, ormansız, buzulsuz, çöplük ve virüslü hali, azalan canlılığı insan eliyle oldu. İnsanın hep ona yetenden daha fazlasını istemesinden oldu.
İnsan olmasa, dünyada çöp diye bir şey yokmuş. Hayvanlar ve bitkiler onlara yeteni kadar yiyip, gerisini tekrar döngünün içine bırakıyor. Oğluma akşamları okuduğum bir kitap var. Adı “Kütük Otel”. O kitabı okuyan, dünyadaki canlıların nasıl bir uyumla, birbirine canlılık adına eklemlendiğini anlar. Kitapta koskoca bir meşe ağacı yaşlanıp devriliyor bir gün. Kütük oluyor ormanın toprağında. Sonra ilk solucanlar ve böcekler gelip içini yiyerek tüneller kazıyorlar. Mantarlar geliyor. Onlar da başlıyor eritmeye kütüğü. Ağaçkakan gelip kütüğü dinliyor, içindeki böcekleri solucanları duyup, gagasıyla kütüğü parçalayıp onları yiyor. Bir yılan yerleşiyor içine, kışı geçirmek için. Salyangozlar geliyorlar. Mantarları ve üzerine birikmiş yosunları yiyorlar. Sonra kuştu, mantardı, eğreltiotuydu, böcekti, yosundu, kertenkeleydi derken, kütük tamamen yumuşuyor ve kalanını da solucanlar yiyip toprak yapıyorlar. Derken yanındaki meşeden bir meşe palamudu düşüyor yere. Çatlayıp tohumunu toprağa bırakıyor. Yağmurlarıyla suluyor onu dünya ve filizleniyor yeni meşe. O da devrilen meşe gibi, yüz yıl yaşayan koskocaman bir ağaç olacak. Kim bilir kökünden yaprağına, gölgesinden nefesine kaç canlıya şifa olacak, ev olacak.
Neden bir ağaç kadar düşünemiyoruz? Onun beyni nerede bilmiyorum ama belki beynimizi kafamızda bir tasın içinde taşımaktansa, bütün hücrelerimizde taşısaydık başka olurdu. Yine de hepimizden umudum var. Gelin bugün başlayalım ağaçlar gibi dünyaya sarılmaya. Asıl yuvamızı korumaya, kollamaya, temiz tutmaya bugün başlayalım.
Geleceğe Dönüş, başta yapay zekâ, blockchain, sanal gerçeklik ve 3B yazıcılar olmak üzere, hafta boyunca yıkıcı teknolojilerle ilgili yaşanan gelişmeleri her pazar sabahı gelen kutuna bırakıyor.
Çocuklar İçin Yeni Nesil Tehlike: Siber Pandemi
Çocukken bilgisayarla ilk tanıştığım günü hatırlıyorum. Almanya’dan gelen akrabalarımızın getirdiği çikolatalara kavuşacakmış gibi bir heyecanla okuldan dönmüştüm. Odamın kapısını aralayınca gördüğüm manzara karşısında Boat Show’da gözyaşlarını tutamayan çocuğa dönmüştüm.
Aradan yıllar geçtikten sonra bu yazıyı yazarken ise günümüz çocukları için bilgisayar, tablet ve mobil cihazların ne kadar alışılagelmiş şeyler halinde olduğunu fark ettim. Ben ilk bilgisayarımı aldığımda çok oyun oynarsam bilgisayarım yorulur düşüncesiyle biraz oynayıp bırakırken, şimdiyse çocuklar gözünü açtığı andan itibaren teknolojik cihazlarla etkileşim halinde oluyor. Tüm bu alışılagelmişliğin içinde ben de varım diyerek tüm yaş gruplarına meydan okuyan siber pandemi tehlikesi özellikle çocukları hedef alıyor.
Dijital dünyada çocuklara yönelik birçok farklı siber risk ve tehlike bulunuyor. Çoğu çocuk bu siber tehlikelerin ve zorbalık boyutuna ulaşan durumların farkında olamayabiliyor, ancak kendilerine zarar verildiğinde bir siber suçlu tarafından mağdur edildiklerinin farkına varabiliyorlar. Ebeveynlerin büyük bir çoğunluğu çocuklarını internette koruyabilecekleri araçlar hakkında yetersiz bilgiye sahipken, bildikleri birkaç araç veya yöntemi uygulamak için ise gereken zaman ve enerjiyi ayıramıyor. Tüm bu eksik adımlar ve bilinçsiz alışkanlıklar, çocukları siber tehlikelerin açık hedefi haline getiriyor.
Siber risk ve tehditler kavramsal olarak durumun ciddiyetini tam olarak yansıtamayacağından, rakamlarla adım adım çocukların maruz kaldığı siber tehlikeleri inceleyelim. Araştırmaları incelerken bir kez daha durumun ciddiyetinin farkına vardım ve seninle de paylaşmak istedim.
Hikâyenin devamını buradan okuyabilirsiniz.
Serbest Atış, sporun her alanından çok sesli hikâyeleri haftada iki kez yayımlıyor.
Yıldızı Parlayanlar
İKON / BATUHAN ÖZOKAN
Tarihin ikinci Avrupa şampiyonasında zafere İspanya ulaşırken, tüm taraftarların aklında final maçındaki performansıyla Jesus Maria Pereda kaldı. İspanyol oyuncu finalde bir gol ve bir asistle takımına kupayı armağan ederken maçın yıldızı oldu. Fakat turnuvanın parlayan ismi takım arkadaşı Luis Suarez’di. Pereda, final maçı sonrasında yaptığı açıklamada, Suarez’i orkestranın şefi olarak tanımlarken haklıydı. İspanya’yı İspanya yapan ondan başkası değildi. Şutlarındaki sertlik, yaratıcı pasları ve birçok oyuncuda olmayan oyun görüşü onu diğerlerinden bir adım öne geçiriyordu. Lakabının ‘’ Mimar ‘’ olmasına da bu sebeple şaşmamak lazım.
Takımların yıldız isimlerinden beklentileri her zaman gol ve asist olsa da Suarez’i bir ikon yapan şey Pereda’nın da dediği gibi takım yönetimindeki meziyetiydi. Skor katkısı çok yoktu belki ama İspanya’nın 1964’ü kazanmasındaki en büyük pay sahibi de ondan başkası değildi. Inter’e transfer olduktan sonra da formunu koruyup takımın önemli ismi haline gelirken İspanya Milli Takımı ile Avrupa Şampiyonası kazanarak aynı yaz hem Avrupa Kulüpler Kupasını hem de Avrupa Şampiyonası kazanan ilk oyuncu olarak tarihe geçti.
1960’ta kazandığı Ballon d’Or ile bu ödülü kazanan ilk İspanyol oyuncu olan Suarez’in başarısını dört yıl geçmesine rağmen kimse tekrarlayamadı. Son dört senenin üç Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde İspanyol takımlarının olmasına rağmen bu ödülün bir daha İspanya’ya gitmesi Suarez’in günümüzde ne kadar önemli bir oyuncu olduğunu da farklı açıdan bizlere anlatıyor.
29 yaşında böyle başarılara ulaşmış bir oyuncu için kariyerinin sonları çok daha verimli bir dönemi vadediyor. İspanya ile ulaştığı başarı sonrasında kulüp kariyerinde de yeni başarılar eklemesi kimse için şaşırtıcı olmayacak. İspanya’nın yönetimindeki Franco, ne kadar yanlış siyasi kariyerler verip ülkesine zarar veriyorsa, Luis Suarez de bir o kadar doğru kararlar veriyor. Takım arkadaşının da dediği gibi o bir şef, ve İspanya’nın gelecekte zaferlerinde en büyük habercisi.
Hikâyenin devamını buradan okuyabilirsin.
• Bir kitap: Dilozof, Frédéric Gros'un Yürümenin Felsefesi adlı kitabında filozofların yürüyüş pratikleri ve bu pratiklere dair fikirlerini aktardığı kitabı öneriyor.
• Bir podcast: Nordik Simit bülteni sayesinde keşfettiğimiz Nordic Portraits, Henrik Vibskov, Claes Bang, Dorte Mandrup ve Rasmus Monk gibi Danimarkalı sanatçılarla bire bir konuşmalardan oluşan İngilizce bir podcast dizisidir.
• Purgatorio'nun son sayısında yer alan bir süredir kampanya alanında çalışan Actionaid ve Oxfam gibi kurumlarda çalıştıktan sonra 2008 yılında cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği çeşitliliği alanında çalışan Joel Bedos ile yaptığı röportaj ilgimizi çekti.
• Page'in son sayısında yer alan illüstratör, dijital simyager ve grafik tasarımcı Igor Scekic ile yaptığı röportajı çok beğendik.
