Herkese merhaba,
Kupür'ün ilk sayısını bugün sizlerle buluşturduğumuz için heyecanlıyız. Aposto ekibi olarak son 3 aydır yoğun bir şekilde Kupür'ü hazırlamakla ilgileniyorduk ve nihayet buradayız.
Kupür'ü, Türkiye'nin basılı gazete ve dergi serüvenine yolculuk, unutulmuş yazarlarla ve yayıncılarla tanışma mekânı olarak tanımlıyoruz. Her hafta cuma günü saat 11.00'de eski gazete ve dergilerden topladığımız hikâyeler, makaleleri ve fotoğrafları seriler hâlinde sizlerle paylaşacağız.
İlk serimizde 1937 yılına gidiyoruz ve gazeteci Neriman'ın (Hikmet) Haber gazetesi için hazırladığı yazı dizisine başlıyoruz. "Bir işçi gibi fabrikada çalıştım; hizmetçilik yaptım!" başlığını taşıyan bu yazı dizisi, gazeteci Neriman'ın anonim bir biçimde İstanbul'un sokaklarını adımlayarak iş arama, bulma ve çalışma hikâyesini konu ediniyor.

35 yazıdan oluşan bu dizide Neriman, okurlara 1937 yılının İstanbul'undaki kadın işçilerin hayatlarına dair fragmanlar sunuyor ve erken dönem cumhuriyet dönemindeki modernleşmenin toplumsal açmazlarına, kent yaşamına etkilerine ve kadınlık hâllerine ışık tutuyor.
Ekip arkadaşımız Ege, bu sayıya özel olarak Neriman Hikmet'in özgeçmişini ve bugün bize ondan kalanları anlattı.
Yazılarda değişiklik yapmadık; dil bilgisi ve yazım kurallarını olduğu gibi koruduk. Yazılardaki fikirlerin ve anlatıların tamamı arşiv niteliği taşıyor olup yayımlandığı döneme göre değerlendirilmesini rica ederiz. Yazılar, Aposto'nun yayın politikasıyla örtüşmeyebilir.
Keyifle okumanız ve haftaya tekrar Kupür'de buluşmak dileğiyle,
Aposto Ekibi
Muharrir Neriman
Cumhuriyet döneminin ilk gazetecilerinden Neriman Hikmet'in hayatına kısa bir bakış

“O, Cumhuriyet’in ilk kadın kalemlerindendi. Ama ne Cumhuriyet bunun tadına vardı, ne de onun kendi tadına varmasına yardımcı oldu. Arkasında kalmış bir dostu olarak, gelecek kuşaklar adına, kendisinden özür dilemenin öncülüğünü yapmak, yine bize düşüyor.”
Gazeteci, yazar, şair Neriman Hikmet, erken cumhuriyet döneminin en iyi röportajlarından bazılarını yazdı. Maalesef hakkında detaylı, derinlemesine çalışmalar, araştırmalar yapılmamış. Bu yüzden o dönemin meraklısı değilseniz, ismini duymamış olabilirsiniz. Dönemin meraklısıysanız ve ismini duyduysanız da hakkında ulaşabileceğiniz bilgiler başkalarının biyografilerinde geçen birkaç cümleden ibaret. Ama kendisiyle, röportajcılığını en iyi şekilde gözler önüne seren bu yazı dizisi sayesinde tanışabilirsiniz.
Neriman Hikmet bu yazı dizisinde dönemin çalışma koşullarına ışık tutuyor. Ama isterseniz önce hayatına, eserlerine şöyle bir bakalım.

Neriman Hikmet'in okulda yaptığı eylemin haberi.
Haber Gazetesi, 17 İlk Teşrin (Ekim) 1937.
Muharrir Neriman kimdi?
Emine Neriman Öztekin, 22 Aralık 1912’de İstanbul’da doğdu. Meslek hayatında babasının ismi Hikmet’i kullandı. Neriman Hikmet’in babası Mehmet Hikmet Efendi demir yollarında memurdu, annesi Fatma Zehra Hanım ise erken yaşta vefat etti. İstasyon şefi olarak çalışan Hikmet Efendi emekliliğine kadar tayinlerle farklı köy ve kasabalara gitti, Neriman Hikmet de farklı dönemlerde İstanbul’da, Konya’da, Kocaeli’de yaşadı.
Liseyi İstanbul’da bitiren Neriman Hikmet, İstanbul Üniversitesi’nde Hukuk, Felsefe ve İktisat bölümlerinde eğitim gördü. Hikmet bu bölümlerden mezun olmadı ama bu yıllarda çoktan meslek hayatına girmişti.
İmzalı ilk yazısı 1932 yılında Serveti Fünun’da çıktı. Ondan sonra edebiyat dergilerine yazılar ve şiirler yollamaya devam etti. İlk şiir kitabı Konya Yolunda Tahassüsler 1932’de, ikinci şiir kitabı Tren, 1935’te yayımlandı. Bu dönemin önde gelen gazetelerinde çok sayıda haber, röportaj, fıkra ve tefrika yayımladı. Tan, Şehir, Tanin, Yeni Sabah (eski), İkdam, Vatan, Vakit, Medeniyet, Millet, Ankara Telgraf ve Kudret gazetelerinde fıkra ve makaleleri yayımlandı. Gazeteciler Cemiyeti üyesi ve Basın Şeref Kartı sahibiydi.

Konya Yolunda Tahassüsler, Bürhaneddin Matbaası, İstanbul, 1932.
Tren, Tecelli Matbaası, İstanbul, 1935.
Çetin Altan, Neriman Hikmet hakkında yazdığı yazıda şunları söylüyor:
“Adı solcuya çıktığı için, peşinden polisin ayrılmadığı, ufak tefek, usul, ılık bir genç kadındı. (...) Pahalılıkla yoksulluktan söz etmenin komünistlik sayıldığı yıllardı o yıllar. Gazete yönetimleri, bu tür yaklaşımların sütunlara sızmaması için gaddar bir katılık gösterirlerdi.
Kadın gazeteciler arasındaki solcuların durumu daha da zordu. Bin bir sıkıntıyla buldukları işlerde, küçücük paralara büyük bir özveriyle ellerinden geleni yapmaya uğraşırken; birinci şube polisinin hışımlı bir uyarısı, ekmek kapılarının suratlarına kapanmasına neden olurdu.”
Neriman Hikmet, 1937’de yayın hayatına başlayan Yeni Edebiyat Dergisi’nin imtiyaz sahibiydi. Kemal Sülker’in aktardığına göre Hikmet, yayının finansmanını babasından miras kalan Konya’daki evini satarak sağladı. M. Bülent Varlık’ın araştırmalarına göre bu dönemde Türkiyeli komünistler, sosyalistler ve ilericiler için mücadele alanı yasal yayınlardı. Bu dönemde solcular görüşlerini en azından edebiyat alanında ortaya koymak için süreli yayınlar çıkarmaya başladılar. Bunlardan belki de ilki, 11 sayısı çıkabilen Yeni Edebiyat Dergisi oldu. Bazı yazarları Hüseyin Cahit, Peyami Safa, Vahdet Gültekin, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Kemal Tahir, Suat Derviş, Sadri Ertem, Hüsamettin Bozok’tu.
Merkez Komitesi Sekreterliğini Reşat Fuat Baraner’in yaptığı Türkiye Komünist Partisi, 1940 sonlarında yasal bir yayın çıkarmak için imtiyaz hakkı Neriman Hikmet’in elinde olan Yeni Edebiyat'ı yeniden çıkarmaya başladı. Ancak dergi Hasan İzzettin Dinamo’nun 26. sayıda yayımlanan “Vatan Şarkısı” şiiri nedeniyle 1941’de kapatıldı ve toplatıldı.
Hikmet, 1948’de bir grup arkadaşıyla birlikte Gazetelerin Yazmadığı, Partilerin Konuşmadığı Hakikatlar adlı broşürü çıkardı. Bu broşür Temmuz 1948’de Bakanlar Kurulu kararı ile yasaklandı ve toplatıldı. 1970’li yıllarda yakın dostu Suat Derviş ile birlikte Devrimci Kadınlar Birliği’nin kuruluşunda aktif görev aldı. 1975’te yayımladığı Mevlâna: Bilimsel Gerçeklik Açısından Varoluş Felsefesi kitabı özellikle “sol” çevrelerde tartışmalara yol açtı.

Ankara Kabristanlarında Açan Güller, Ajans-Türk Matbaası, Ankara, 1966.
Mevlâna Bilimsel Gerçeklik Açısından Varoluş Felsefesi, Öncü Kitabevi, İstanbul, 1975.
Neriman Hikmet, meslek hayatı boyunca sosyal konulara eğildi. Dul kalmış bir kadının köyde yaşadığı zorlukları anlatan ilk romanı Köyün Dulları 1944’te yayımlandı. Ankara’da mezarlıkları gezdiği röportajları 1966 yılında Ankara Kabristanlarında Açan Güller ismiyle kitaplaştırıldı.
Feriköy Mezarlığı'nın kayıtlarına göre 29 Ekim 1987 yılında İstanbul’da kalp rahatsızlığından vefat ettiğinde yakın dostu Suat Derviş, Reşat Fuat Baraner, Dr. Şefik Hüsnü ve diğer TKP’lilerin de olduğu Feriköy Mezarlığı’nda defnedildi.

Mevlâna Bilimsel Gerçeklik Açısından Varoluş Felsefesi kitabının arka kapağı
Neriman Hikmet'in kaleminden
1937’de Eminönü Halkevi’nde düzenlenen “Kadın Şairler Gecesi” hakkında yazdığı “Kadın Şairler Gecesi'ne Ne Lüzum Vardı?” yazısında Neriman Hikmet şu ifadeleri kullanmış:
“İnkılâbımız Türk gramerinde ‘müenneslik’ edatlarını kaldırdı. Artık biz bir kadın muallime, bayan muallime ve bir kadın edibe, bayan edibe demiyoruz. Doğrudan doğruya muallime, edibe deniliyor. (…)
Kadının ismi artık bir bebek, bir esire değil, kadın kadındır. Kadın insandır. (…)
Böyle bir isimle böyle bir firma ile bir edebiyat gecesine lüzum var mıydı? Acaba herhangi bir edebiyat gecesinde kadın şairlerimizden de beyitler okunup onlar hakkındaki etütler gösterilemez miydi?”
Bu noktada yazının tarihini tekrar hatırlamakta fayda var, 1937.
Bu yazı dizisi hem Kupür'ün amaçladığı gibi o dönemin sosyal meselelerine ışık tutmak, hem de bunu zamanının ötesinde bir gazeteci ve edebiyatçı olan Neriman Hikmet'in değerli kaleminden, özgün perspektifinden yapabilmek için çok özel bir fırsat.
“Bir işçi gibi fabrikada çalıştım; hizmetçilik yaptım!” yazı dizisi 1937 yılının İstanbul’undaki işçilerin çalışma koşullarını ve sosyal hayatlarını, erken cumhuriyet döneminde çalışma hayatına giren genç bir kadının bizzat karşılaştıkları üzerinden aydınlatıyor.
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin kayıtlarına göre Neriman Hikmet, muhabirliğe tam anlamıyla bu yıllarda Haber Gazetesi’nde başladı. Kupür'ün yayımladığı ilk yazı dizisi, Neriman Hikmet'in meslek hayatında aslında erken bir döneme denk geliyor. Ama sosyal konulara eğilmeye, insanların sesini duyurmaya hayat boyu devam ettiğini söyleyebiliriz.
Bu yazıda M. Bülent Varlık’ın 1940’ların Dergileri Cilt II eserinden, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin arşivlerinden, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi ve Edebiyat Fakültesi’nin Öğrenci Dosyaları Arşivlerinden yararlanılmıştır. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ne araştırmadaki katkıları için teşekkür ederim.
İş arayanın gözünde koca şehir ne kadar daralıyor?
İstanbul sokaklarında, bir an geldi ki, kendimi hakikaten işsiz, boş gezen biri gibi görmeye başladım.

(1)
Röportajı yapan: Neriman
HABER yazı işleri müdürü, bana yapılması güç bir iş verdi: Hiç vakit kaybetmeden İstanbul sokaklarında dolaşacak, iş yerlerine, işçi çalıştıran müesseselere baş vuracak, kendime iş arayacağım. Bu iş, ne işi olursa olsun, hattâ hizmetçilik bile... Yazı müdürünün aklına böyle bir tetkik yaptırmayı, idarehaneye, günün her saatinde iş istemek, iş istediğini ilân ettirmek için müracaat edenler getirmiş...
Böyle bir teşebbüsle, okuyucuların zevkle takip edebilecekleri bir yazı silsilesi çıkarmaya imkân var mıydı?
Evet... Niçin olmasın? Bu hayattan alınmış, bizzat yaşanmış, görülmüş, bizzat yaşanmış, tesbit edilmiş vakiaların noklarından çıkacak yazı silsilesini okutmak ve hattâ diyebilirim ki, beğendirerek okutmak imkân dahilindeydi... Yeter ki başarılabilsin.
Bu vazifeyi birdenbire üzerime almak cesaretini gösteremedim. Çünkü böyle bir teşebbüs insanda bir ikinci san'atın daha mevcudiyetini icap ettiriyordu.

İnsan, hakikaten işi aramak mecburiyetinde bulunduğu zamanlardadır ki hareketlerinde tabiî görünebilirdi. Benim gibi işi mevcut, fakat işine malzeme temin etmek için sahte bir vaziyette kapı kapı dolaşarak iş arayacakların, kendi mesleklerinden başka bir de artist, hem de tam bir artist olmaları icap ederdi. Ben böyle bir rolü yapabilecek, muvaffak olabilecek miydim?
Tereddüdümü görenler:
— Neriman! Sen bu işi yapabilirsin... diyorlardı. Hele erkek olmayışın yazılarına daha başka bir hususiyet ilâve eder. Sonra yapacağım iş, gönül eğlendirmek için değil, bir kısım halkın hususî yaşayışlarını, ihtiyaçlarını, zevklerini, arzularını ortaya koymak için yapılacaktır.
Doğru söylüyorlardı. Kaç defa biz gazeteciler şahit olmuştuk. Matbaamızın kapısını aşındıranlardan bir çoğu işçilerdi. Bunlar, fazla çalıştırıldıklarından, az para aldıklarından, sıhhî şartlara riayet edilmediğinden bahsediyorlar, dert yanıyorlardı.
Böyle bir sınıf arasına katılarak bunların sözlerini mihenk taşına vurmak ve haklı veya haksız olduklarını bitaraf bir gözle ortaya atmak fena mı olurdu?
Şimdiye kadar bu kabil müesseseler içine bir çok gazeteci girip çıkmış, işçilerle, iş verenlerin vaziyetini şöyle bir kuş bakışı seyretmiş ve intibalarını gazete sayfalarına geçirmişlerdi.
Bu görüşler doğru mu sayılmalıydı?
Fabrikayı ziyaret edenin gazeteci olduğunu bilen bir iş evi sahibi, ona, gösterilmemesi icap eden kapıları kapamış bulunmaz mıydı?
İş verenlerden yapılan şikâyetlerin iş verene karşı iğbirar duyan bir işçinin tezviri saymak mümkün görüşemez miydi?
İstanbulda iş bulmanın güçlüğünü, tahrir müdürümüzün aklına böyle bir mevzu getiren ziyaretçilerden anlıyorduk. Acaba bunlar hakikaten liyakatsiz, ellerinden bir iş gelmez adamlar mıydı ki iş bulamıyorlardı? Yoksa, hakikaten iş bulmıya mâni ciddî pürüzlerle mi karşılaşıyorlardı.
İşçi nasıl yaşıyordu? Aşkı, ıstırabı, nasıldı ve nedendi? Bir daktilo kızın zevki, arzusu, işine bağlılığının derecesi neydi?
Bütün bunlar hakikaten tetkike değer mevzulardı.
Bana böyle bir vazife verildiği günden bir gün sonra, sabahleyin matbaa kapısından girdiğim zaman, beni teşvik eden arkadaşlardan birine rastladım:
***
— Kararımı verdim, dedim. Verilen vazifeyi yapacağım...
Doğrusunu söylemek lâzımgelirse, arkadaşa kararımı bildirdiğim ana kadar bu iş hakkında ciddî bir karar vermiş değildim. Dilime böyle geldi ve öyle söyledim. Artık fikrimden cayamadım da. Sonra bana, alnıma "kararsız" veya "cesaretsiz" damgasını yapıştıracaklardı.
Yazı işleri müdürüne vaziyet bildirdikten sonra matbaadan ayrıldım.
Okuyucularım takdir ederler ki, üzerime aldığım bu işin başarılması pek kolay değildi.
Nereye baş vuracak, nereden iş isteyecektim? Bir an geldi ki kendimi hakikaten işsiz, boş gezen biri gibi görmeye başladım. Gözlerim gelip geçenlerde, tabelâlardaydı. Şirket binaları önünde duruyor, girip girmemekte tereddüt ediyordum.
İstanbul içinde işsiz kalmanın hakikaten güç ve fena bir şey olduğunu anlıyordum. İnsan İstanbula bu gözle bakınca, koca şehri her yerin yüzüne kapalı olduğunu düşünerek bir avuç içi kadar küçük buluyordu.
Bir karar veremiyordum. Müracaat edeceğim yerlerde muayyen bir iş mi aramalıydım: Yoksa herhangi bir işi yapmaya hazır olduğumu mu söylemeliydim?
(devamı var)
Kaynak: Haber (Akşam Postası), 20 İkinciteşrin (Kasım) 1937.
Daktilo arkadaşım bana iş bulabilecek miydi?
Önümden her renk ve her çeşit adam geçiyor, bazılarının kılıklarından ne işle uğraştıklarını anlayabiliyorum... Fakat bazıları...
(2)
Röportajı yapan: Neriman
Görüyordum, işitiyordum: İş istemek için muhtelif yerlere müracaat edenler, ağız birliği yapmış gibi ve açık olması muhtemel kapıları yüzlerine kendi elleriyle kapatmamak endişesiyle:
— Ne iş olursa olsun! diyorlar.
Bu tecrübe edilmiş; muvaffakıyeti görülmüş bir iş isteme yolu olacaktı ki bu kadar taammüm etmiş bulunuyordu. Böyle sihirli, bütün kapıları açması ihtimali bulunan anahtarı muayyen bir iş isteyip bulamayınca kullanmalıydım.
Fakat bu muayyen iş ne olabilirdi? Aklıma daktilo olmak geldi. Gene düşündüm: Bu ilk müracaatta yer bulur isteklerden değildi.
Sonra kime giderdim? Hiç olmazsa ufak bir ipucu, bir yazı makinesi kokusu almak icap ediyordu.
Düşünmekle böyle bir işin bulanamayacağına aklım kesince, çıkar yolun, muhtelif yerlerde, daktiloluk yapan tanıdıklarıma baş vurmak olduğuna hükmettim. Buna karar vermemle, gene bu karardan vazgeçmem bir oldu. Çünkü tanınmamam lâzımdı. Daktilolukla hayatlarını kazanan arkadaşlarım benim ne işle meşgul olduğumu biliyorlardı.
Sonra şöyle düşündüm: Onlara, muharrirliğin para kazandırmadığını, bu işten vaz geçtiğimi, muayyen bir iş sahibi olmak istediğimi söyleyemez miydim?
Kendimi birdenbire Eminönü'nde buldum. Akşam üstlerinin kalabalığından eser yok. Buraya tramvaya atlayıp Beyoğlu'nda tanınmış bir müessesede senelerdenberi daktilo olarak çalışan arkadaşıma, N., a gitmeyi kararlaştırdım.

Tanınmış bir müessesede daktilo olan arkadaşıma gitmeye karar vermiştim. Eminönü'nde tam tramvaya atlarken...
Lisedeyken, bu arkadaşla yanyana otururduk. O daha yedide mektebi bıraktı. Fransız mekteplerinden birine giderek benim bir türlü öğrenemediğim Fransızcayı öğrendi. Sonra da babasının ölümü üzerine çalışmaya, hayata atılmaya mecbur oldu.
Bir kaç gün evvel kendisine rastlamıştım. Bana sitemlerde bulunmuştu. Kendisini arayıp sormadığımdan şikâyet etmişti. Bu iyi bir fırsattı. Şimdi hem ziyaretinde bulunabilir, hem de akıl danışırdım.
Gelen bir Maçka arabasına atlamak üzereydim ki eteğimden birisi çekti. Baktım: Kendisine gitmeye karar verdiğim arkadaşım değil mi? Ne kadar şaşırdığımı tasavvur edemezsiniz. Bir an durakladım. Aklımdan geçenleri okuduğunu, cürmü meşhut halinde yakalandığımı sandım. Âdeta ürperdim. Şaşırdığım yüzümden de belli olacak ki:
— Niçin bu kadar şaşırmış bir haldesin Neriman, dedi. Ne oldu? Bir yere mi gidiyordun?
— ...

— Neden cevap vermiyorsun?
— Sana geliyordum, seni böyle birdenbire karşımda görünce şaşırdım.
— Bana mı geliyordun? Haydi haydi yalan söyleme...
— Cidden sana geliyordum. Sen nereye böyle? Senin İstanbul'da ne işin var?
— Ben de şimdi tramvaydan indim. Şurada bir arkadaşa uğrayacağım. Kendisine söyleyeceklerim var...
— Bu arkadaşın nerede?
— Taşhan'da. Kendisine bir çift lâfım var... Sonra hemen döneceğim. Gel beraber gidelim. Sonra birlikte döneriz...
— Madem ki seni burada gördüm, artık yıkarıya çıkmaya lüzum yok. Hayda oraya kadar yürüyelim. Sana bir başka gün gider, konuşuruz.
Hem yürüyor, hem konuşuyoruz: Yüzüme hayretini saklamayan ve hâlâ sözlerime inanmayan bir gözle bakıyor ve soruyor:
— Doğrusunu istersen Neriman, bana gelmek üzere olduğuna inanamadım... Sen beni hiç arayıp sormazdın. Yoksa mühim bir şey mi var?
— Oldukça...
— Nedir Allah aşkına?
— Bu işi yol üstünde konuşamam. Bir gün gelir söylerim.
— Bilirsin ben meraklıyımdır. Söylemezsen rahat edemem.
— Merak edilecek bir şey değil.
— Doğru mu söylüyorsun?
— Niçin doğru olmasın? Hemen söylemeyi icap ettiren bir şey olsaydı söylerdim. Şöyle yalnızca başbaşa verip konuşacağımız ve düşüneceğimiz bir şey, bu kadar!
O, benim söylemek istememden büsbütün kuşkulanıyor ve kafasını yorarak keşfe uğraşıyordu.
— Anladım kardeşim, dedi. Ben bilmiyor muyum sanıyorsun? Seni gördüğüm gün, yolda bizim sınıftan hani bir kaynana vardı ya onu gördüm. Senden bahsettim. Bana senin için neler anlatmadılar, neler! Elbette bu işe dair olacak, konuşacakların!
Anlıyordum ki N., bu sefer beni meraka düşürüp söyleyeceğimi söyletmeden baklayı ağzından çıkarmamaya çalışacaktı. Meraklanmış gibi:
— Neler söyledi bakalım, dedim.
— Benim sokakta söylenebilecek bir şeyim olsaydı ısrar eder miydim, hiç?
Bu sırada Taşhan'ın önüne kadar gelmiştik:
— Demek söylemeyeceksin?
— Hayır...
— O hâlde beni bekle... Ben şimdi gelirim. Beraber yukarı çıkarız.
— Başka bir gün gelirim. Senin belki işin vardır.
— Hayır, hayır... Bir çift lâfım var, o kadar. Hemen gelirim... Dönüşte seni bulamazsam vallahi darılırım.
Benden cevap beklemeden hemen merdivenlere doğruldu ve hemen gözden kayboldu.
(devamı var)
Kaynak: Haber (Akşam Postası), 21 İkinciteşrin (Kasım) 1937.
İstanbul'un kültür arşivi sergilerle şehirde

Bir Zamanlar İstanbul sergisi, 2022
6 Ekim - 16 Ekim tarihleri arasında beşinci edisyonuyla şehre yayılan fotoğraf festivali 212 Photography Istanbul, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Dairesi Başkanlığı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştirak şirketlerinden Kültür AŞ iş birliğiyle şehri de festivalin bir parçası hâline getiriyor.
Neler var?
- Festival kapsamında İstanbul Büyükşehir Belediyesi arşivinde yer alan, Faik Şenol’un insan ve şehir manzaralarına odaklanarak İstanbul’un gelişim ve değişimini belgelediği fotoğraflarının bir araya geldiği Bir Zamanlar İstanbul sergisi, Taksim Sanat’ta ziyaretçilerini nostaljik bir İstanbul kesitiyle buluşturuyor.
- Akaretler’de ziyaretçilerini bekleyen Kayıttayız sergisi, Kültür AŞ Genel Müdürü Murat Abbas, Kanat Atkaya ve Burak Sülünbaz’ın plak koleksiyonlarından yola çıkarak müziğin görsel tarihinden kareleri ve hikâyeleri sanatseverlere ulaştırıyor.
Kültür AŞ iş birliğiyle şehre yayılan sergiler hakkında daha fazla bilgiye ulaşmak için bu bağlantıyı ziyaret edebilirsin.

Haftaya Muharrir Neriman'ın "Bir işçi gibi fabrikada çalıştım; hizmetçilik yaptım!" yazı dizisinin üçüncü, dördüncü ve beşinci bölümleriyle devam edeceğiz.
- "Çirkin misin? Nafile uğraşma, daktilo olamazsın!"
- "Daktilo kız, bazı müesseselerde sadece süstür!"
- "Kararımı verdim: Amele olacağım!"






