İstanbul'da nasıl eğleniyorduk?
Tamer Kütükçü
Satır arasından
Argo sözlüğü
Vakit tamam
Satıyoruuumm saaattım!

Kurbağalıdere’de bir pelikan olmak #31

Uçanlar kaçanlar, salıncakta sallananlar
https://www.arter.org.tr/en/ayse_erkmen_whitish

https://www.arter.org.tr/en/ayse_erkmen_whitish

Bu hafta yazarımız Mehmet Selahattin (Güngör) bizi Kurbağalıdere ve Fikirtepe’ye götürünce aklıma Arter’de çalıştığım dönemde Ayşe Erkmen’in Beyazımtırak isimli sergisi kapsamında ‘Guguk’ isimli tahnit edilmiş tepeli pelikan geldi. İstanbul Saint-Joseph Fransız Lisesi Doğa Bilimleri Merkezi’nden sergi için ödünç alınan 100 yaşından büyük bu pelikanın bir zamanlar Kurbağalıdere’de yaşadığını öğrenmiştim. Daha önce hiç eski bir Kurbağalıdereli (bu şekilde söylendiğini umuyorum🙄) ile tanışmamıştım. Kendisine 100 yıl önce Kurbağalıdere’de nasıl eğlenildiğini sorsam acaba neler anlatırdı? Dereye adını veren kurbağalardan bahsedebilirdi mesela. Ya da kurbağaların sesinin dinletilerek “makara çekmesi” sağlanan kuşlardan. Ben de ona bir zamanlar çevresindeki gazinoları ve mesiresiyle İstanbul eğlence hayatının meşhur yerlerinden biriyken o öldü(rüldü)kten sonra derenin zamanla nasıl kirletildiğini anlatabilirdim. Ama bunların hiçbirini konuşamadık. Sergi bitti, o ait olduğu yere, diğer tahnit edilmiş dostlarının arasına geri döndü. Bizim payımıza da bugün Kurbağalıdere ve Fikirtepe’nin hikâyesini anlatmak düştü. Bu ayki anlatıcımız ise “Kadıköy’ün tepesi ve deresi”nin tarihsel gelişimini yazan Tamer Kütükçü oldu.

Göktuğ

Bu hafta neler var?

İstanbul’da nasıl eğleniyorduk?– Kurbağalıdere’de Fikir Tepesi

Tamer Kütükçü–Kadıköy’ün tepesi ile deresi: Fikirtepe’den Kurbağalıdere’ye

Satır arasından - Salıncak çılgınlığı

Vakit tamam–Horoz şekeri yiyin, oyunuzu bize verin!, Zevk, neşe ve saadetin adresi: Demirhindi şerbeti


Zamanda yolculuğa başlıyoruz.
Bugüne döndüğünüzde tekrar görüşmek üzere


Oğul Doğa Gökşin - Göktuğ İpek

1930’lar, Kurbağalıdere


Not: Bülteni tarayıcıdan okumanızı tavsiye ederiz.

İstanbul'da nasıl eğleniyorduk?

Kurbağalıdere’de Fikir Tepesi

Kimi semaverini yakmış çay demletiyor, kimi şişesini açmış hafiften demleniyor

Kurbağalıdere’de kurbağa yok! - Yirmi paraya bir sallantı - Benim oğlum uyuyacak ninni - Hani ya eğlencelik! - Oh olsun, içmeseydi! - Fikir tepesi mi fikirsizler tepesi mi?

Mehmet Selahattin, 14 Mayıs 1932

Kurbağalıdere, Kuşdili Çayırı, Yoğurtçu… Bu üç isim bana çeyrek asır evveline kadar devam eden Kadıköyü’nün eski eğlence alemlerini hayal meyal hatırlatır. Hele Kuşdili’ne dair neler, ne maceralar dinledik.

Arabacı eliyle yıkık bir köprünün altından geçen petrol kokulu susuz dereyi göstererek “İşte beyim Kurbağalıdere’ye geldik” dedi.

Çayıra doğru yürürken bir sürü kaz bizi karşıladı. Uzun boyunlarını çarpıtarak adeta ayakbastı parası ister gibi yolumuzu kestiler. Güç hâl ile aralarından sıyrıldık. Bol ağaçlı, güzel bir köşe seçip dinlenmek istiyorduk. Acaba dere kenarında mı yerleşsek, yoksa dereyi arkamıza alıp şu salıncakta sallananlara karşı mı otursak?

Henüz karar vermeye vakit kalmadan çocuğun biri elinde bir hasır, koşa koşa yanımıza geldi. Ben sordum:
“Hasır mı sereceksin?”
Yüzüme baktı:
“İsterseniz sereyim amma kirasını verirseniz!”

Hasırın kirası pahalı değil: Yirmi beş kuruş. Yalnız şu var ki hasırın kendini satsan yirmi beş kuruş edeceği şüpheli! Uzatmayalım, bir kenarına şöyle hafifçe iliştik. Yanımdakilerden biri insanı pirelendiren bir ihtimalden bahsedince keyfim kaçar gibi oldu:
“Ya ufaklık varsa?”
Derhal kaşınmaya başladım. Mamafih işi açığa vurmayarak “Merak etme, bu züğürtlükte o da yanımıza uğramaz” dedim.
Sordular:
“Yanımıza uğramayan nedir?”
“Ne olacak, ufaklık!” dedim.

***

Etrafımdakilere bakıyorum. Kimsede kimseyi görecek hâl yok. Kimi semaverini kurmuş çay demletiyor, kimi şişeciğini açmış hafiften demleniyor. Nevaleler Allah ne verdiyse ortaya dökülmüş. Ohh, keka!

Doğrusunu isterseniz kır aleminde etikete riayet etmek benim de hiç hoşuma gitmez. Şehrin ciğerlere daraltı veren dört duvarından kurtulduğumu iyice anlamalıyım. Kilimin üstüne yan gelip birkaç saat için şöyle kendimi dinleyebilmek zevkini tatmadıktan sonra kıra çıkmak neye yaradı?

Kurbağalıdere’de kurbağa sesi dinleyeceğinizi sanırsanız aldanırsınız. Karşıki gazhanenin petrol tortularıyla çirkef renginde akan derenin suyunda hangi kurbağa barınabilir ki?

***

Muhite yavaş yavaş alışıyoruz. Büyük çınar ağacının kuvvetli dalına tutturulan salıncak hiç boş durmuyor. On kere sallanacaksınız beş kuruş vereceksiniz! Bir sallanış tamam yirmi paraya geliyor. Fena ticaret değil. Bütün sermayesi sağlamca bir ip! Sefaletin son derecesine düşen kimselere “Yanında bir ip parası bulundur” diye belki de bunun için nasihat ederler. İp parçası her vakit ilmek olup boğaza geçmez ya. Bazen de böyle ağaca takılıp sahibine kazanç temin eder.

Yemeklerimizi yedik, kahvelerimizi içtik. Şöyle kırlara doğru dolaşmanın zamanı geldi. Başka türlü vakit nasıl geçecek?

Birisi dedi ki:
“Çocuklar, hadi Fikir tepesine çıkalım!”
Durakladım:
“Fikir tepesi mi?”
Hayret ettiler:
“Ay sen Fikir tepesini bilmiyor muydun?”
“Yoo, ismini bile işitmedim.”

Köprüyü geçip beş on adım yürüyünce Fikir tepesi göründü. Biraz sonra kendimizi gürültü ile akan bir insan selinin ortasında bulduk. Bu sel daha yukarılarda adeta geçit vermez hâldeydi. Adım başında bir çocuk lazımlığı devirme, bir salıncağın üzerinden atlamak, bir zeytinyağlı dolma tabağının içine girmek tehlikesi ile karşılaşıyorduk. Sağdan soldan afili sarhoşların sarkıntılıkları:
“Pek şirinsin vallah!”
“İki gözüm elmasım!”

Eller dizlerin üstünde tempo tutanlar:
“Oooof… Ooof… Of of!”
“Kız seni ellere vermem!”
“Ulan tımarhaneci, gözün kör olsun!”

Başı yeldirmeli bir hanım cumbalı odasında oturur gibi kayıtsızca çocuğuna ninni söylüyor:

“Hadi gidin hoşhoşlar nenni
Benim oğlum uyuyacak nenni

Dandini dandini dandanası,

Avrupa görmüş (?) beybabası

Terzi de çıkmış hanım ablası

Eeeee ee!”

Simitçiler, susam helvacılar, horoz şekeri satanlar fırsat bu fırsattır diye bir çocuk gördükleri gibi imrendirmek için ne lazımsa yapıyorlar:
“Hani ya eğlencelik! Çocukları sevindiriyor efendim!”
“Helvam şeker!”
“Fıstık var, fındık var!”
“Nane şekeri, haysiyetli!”
“Demirhindi şerbetim buzzz!”

Kadınlar arasında bazen telaşlı telaşlı konuşmalar oluyor:
“Ah kardeş ne yapsak ki? Bizimki fena!”
“Sorma, bizimki de öyle. Sağ olsun söz dinlemiyor ki! İçme dedikçe inadına içiyor.”

Göğüs bağır açık, başı sırılsıklam su içinde, saçları fırça gibi dimdik bir adamın iki kişi kollarına girmiş götürüyorlar. Kimi acınıyor:
“Vah vah! Fazla kaçırmış olmalı.”
Kimi de hırslanıyor:
“Oh olsun! Ne vardı patlayıncaya kadar içecek!”
Aşağıda bir arabanın önünde durdular. Arabacı bu körkütük sarhoşu arabasına almak istemiyor:
“İçerde ölürse başım belaya girer.”
Sarhoşun yanındakilerden biri cebinden bir lira çıkarıp gösterdi:
“Kardeşim bu benim be! Tek götür de bir lira al. Yazık değil mi benim kardeşime?”
Arabacı yerinde bir laf söyledi:
“Kendine acımayana ben mi acıyacağım? Hem hayvanım yorgundur, götüremem.”
Nihayet bir başka arabacı sarhoşu Kadıköyü’ne götürmeye razı oldu. Herifi karga tulumba edip arabaya attılar. Ben bu manzarayı görünce bizimkilere;
“Yanlış gelmişiz galiba, burası Fikir tepesi değil fikirsizler tepesi!” dedim.


*Mehmet Selahattin Güngör’ün yazılarındaki bazı kelimelerin yerine, okumayı kolaylaştırmak için günümüzdeki karşılıkları yazıldı. Selahattin’in tüm ifadelerine katılmasak da anlamı ve anlatımı bozacak ya da değiştirecek herhangi bir değişiklik yapılmadı. Dönemin anlam dünyasına sadık kalındı. ‘İstanbul’da Nasıl Eğleniyorduk’un amaçlarından biri de, yazara hak ettiği değeri vererek İstanbul’un geçmişine dair zengin bilgiler içeren bu yazıları gün yüzüne çıkarmak.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Tamer Kütükçü

Kadıköy’ün tepesi ile deresi: Fikirtepe’den Kurbağalıdere’ye

Eski İstanbul’da en ilginç yer adlandırmalarından biri de “tepe” nitelendirmeleridir. Öyle ki, “tepe” adını içeren pek çok yer gerçekte coğrafi anlamda tepe, “dağ” adını içeren pek çok yer de gerçekte dağ değildir. Sözgelimi Çamlıca tepesinin 19. yy. ve öncesindeki yaygın adı Bulgurlu Dağı’dır. Keza yine 20. yy.’a kadar olan anlatılarda (hatta bazı 20. yy. metinlerinde) Boğaziçi’nin “dağlarla çevrili olduğu” yazılıdır. (En bilinen örneği belki, Yahya Kemal’in Kanlıca körfezi için yazdığı şiirinin bir mısraı: “Dağlar ağarırken konuşurduk tepelerde”)

Ben bu durumu uzun yıllar şehrin yatay mimarisi ile ilişkilendirmiştim. Evler az katlı olunca, tepe ve dağın “ölçütü” düşüyor olmalıydı. Fakat sonradan, özellikle tepe nitelemesinin bölgenin yerden yükselti durumuyla ve de “yukarıdan bir noktaya bakılabilme” niteliği ile alakalı olduğunu gözlemledim. Bunun en meşhur örneği, Kadıköy’ü uzaktan ve yüksek bir yerden izleyen Gözcü Baba’nın adını Göztepe’ye vermesiydi. Hâl böyle olunca, şehrin topoğrafik kültüründe, bir yeri yukarıdan gözlemeye elverişli her yükselti tepe olabiliyordu ve daha büyük yükseltiler de artık dağdı. Bu nedenle de şehirde tarih boyunca tepeler -özellikle güvenlik nedeniyle- çok daha makbul yerler olmuştur. Kadıköy’de de ilk yaşam bulguları için Fikirtepe adres gösterilir. Bu çok da tesadüf olmasa gerektir. Zira Fikirtepe, limana (görece) yakındır ve hafif bir meyille inişi (dolayısıyla aynı meyil sayesinde çıkışı) kolay bir mevkide yer alır. (Limana görece yakın bir başka tepe olan Acıbadem tepesi için bunu söyleyemeyiz mesela.)

Fikirtepe’ye dair neler elimizde bugün o çok eski tarihlerden? İnsan ve hayvan iskeletleri, vazo kırıkları, taştan çekiç, öküz heykelleri, kandiller ve pişirilmiş balçıktan bir sakallı erkek başı heykeli, vs... M.Ö. 3000’lere uzanan bu geçmişte insanlar burada çapı dört metreyi bulan yuvarlak evlerde yaşamışlar. Evlerin duvarları ahşap, dal veya saz parçalarındanmış. Tek göz olarak tasarlanmışlar. Tabanları dışa göre hafifçe çukurmuş. Evin tabanında ise mezar yer alırmış. Gidenin ruhu evin içinde yaşamaya devam etsin diye belki. Sonraki süreçlerde Fikirtepe’nin uzun yıllar boş kalması ise, ölümü yaşamın içinde tutmaya çalışırken, yaşamın buradan tümden elden çıkması sonucuna aralanmış. Fikirtepe adına ilk defa 1786’da Kauffer’e çizdirilen bir haritada rastlanıyor, ama meskûn bir bölge olması itibariyle değil, burada yaşamış Fikir Baba adlı erenin varlığı dolayısıyla. Bununla beraber işin ilginç yanı, Fikir Baba diye bir erene başka hiçbir kaynakta rastlanmamış oluşu. Acaba Fakir Baba adlı erenin adından bozulma olabilir mi bu ad?  18 ve 19. yy’larda ise Fikirtepe, Kuşdili ve Kurbağalıdere sayfiyelerini uzaktan izlemeyi tercih edenlerin mekânı bir yer. Yani bir tür uzlet düşkünlerinin, izole yaşayanların, yalnızların tepesi. Sultan V. Murad’ın av köşkü ile Şükrü ve Fahri Biraderlerin süt ticarethanesini saymazsak, neredeyse 1960-70’lere kadar boş bir alan. Bir de Vecihi Hürkuş’un hikâyesi var tabii. Kendi ürettiği uçağını bir kamyonla Fikirtepe’ye götüren, bir gün buradan Kalamış’a doğru uçuş denemesi yapan, Horoz adlı kotranın direğine çarparak Kurbağalıdere’ye çakılan, ama uçuş tarihimizde yeri çok ayrı, ideallerinin adamı Vecihi Hürkuş.

Vecihi Hürkuş'un ürettiği ilk Türk uçağı olan “Vecihi K-6”

Vecihi Hürkuş'un ürettiği ilk Türk uçağı olan “Vecihi K-6”

Kurbağalıdere, Kayışdağı eteklerinden doğan, ancak özellikle Küçük Çamlıca tepesi sularıyla beslenip genişleyen bir deredir. Dereye adını veren, o kadar çok sayıdaki kurbağadır ki, kuşbazlar kuşlarını buraya getirip, kurbağa sesleriyle “kurbağa makarası” diye tabir olunan ötüşü edinebilmeleri için talim ederler. Yalnız dereye komşu Kuşdili çayırı da hâlihazırda bir kuş cennetidir. Çayır, saka, iskete ve florya sesleriyle çınlar. Derenin kenarları ve çayır, 19. yy.’ın ikinci yarısı, ağaçlıklı, sakin bir bölge iken; 20. başı ile birlikte birden canlılık kazanır: Çayır şerbetçileri, sucular, muhallebiciler, dondurmacılar (ki vişneli ve kaymaklısı en meşhurudur). Cizreli Bedirhani Ali Şamil Paşa, Üsküdar Komutanı olduğu yıllarda erkekleri derenin Kuşdili, kadınları ise Yoğurtçu tarafına toplamaya kalkmışsa da, dinletememiş, halk bu harici sese kulak asmamıştır. Öte yandan İp Cambazı Ali’nin dere kenarında, tel üstüne çıkıp kurban kesmişliği vardır. Bundan başka, derenin şehir belleğine bıraktıkları arasında “Kuşdili Tiyatrosu”, “Arnavud’un Kır Kahvesi”, kara kaşlı, kara bıyıklı, iri kıyım “Kavuncu Güzeli”, renk renk boyanıp giyinen “Kanarya” lakaplı geçkin ve sapkınca kadın, “yazıyor, yazıyor, cayır cayır yazıyor!” seslenişi ile ünlü gazete satıcısı Akbaba Suat ve Gazinocu Hamdi vardır. Kadıköy’e henüz elektriğin gelmediği günlerde şarjlı jeneratörü ile geceleri ışıklara boğduğu gazinosuyla mutlu ve mağrur Gazinocu Hamdi. Ağırlıklı olarak Ermeni musikişinaslardan oluşan kadrosuyla alaturka müzik yapardı gazinosunda. Sonra, nedense, burayı cazlı-danslı bir mekâna çevirmeye kalkmıştı. Halk, bunu tutmadı. Yeniden fasla dönmeye kalktıysa da, bir gece yağan şiddetli yağmur gazinoyu çamur deryasına çevirdi, bu da yetmezmiş gibi jeneratörü de çalıştırmayı başaramadı. Ellerini göğe kaldırıp “uğraşma benimle” diye haykırdığı işitildi. Ertesi sabah onu bir ağacın dalında, boynunda bir ip, sallanır halde bulacaklardı…

Tamer Kütükçü

Hikâyeyi paylaşmak için:
Satır arasından

Salıncak çılgınlığı

1932'de geçen yazıya göre, o dönem parklarda alta sermek için hasır ve biraz sallanmak, eğlenmek için de salıncak kiralanıyor. Habere göre, hasırın kirası, satın alma fiyatına. İşportacı geri gelirse kârdır diye bakıyor, belli ki. Salıncak ise iki ipin ağaca bağlanmasından oluşan basit ilkel bir oyuncak. Ancak işportacıların 1930'lardaki salıncak hamlesi 2019'a gelindiğinde jandarma operasyonuna gerek duyulacak bir çılgınlık halini alacaktı.
Buna benzer işporta veya vergisiz ticaretteki yaratıcı fikirler ve pratik çözümler her zaman ilgimi çekmiştir.  

2000'lerin başı, şemsiye satanların yağmur tahmininin meteorolojiden daha iyi olduğu zamanlardı. İnsan, işportacı ve meteorolojinin ortak çalıştığını düşünürdü. Meteoroloji yağmur yağmayacağı şeklindeki tahminlerini yayınlasa da gün içinde bir anda yağmur bastırır, şemsiyeciler bir anda köşe başlarında, meydanlarda belirirdi.
Yine yakın yıllarda camdan aşağı doğru yuvarlanan oyuncak örümcek adamlar satışa çıktığında Spider Man filmi bu kadar popüler değildi. İşportacı Hollywood'dan önce keşfetmişti.
Sulu bülbül düdükler, bir sapan yardımıyla yukarı doğru fırlatılan fırfır pervaneler, deterjanlı su ve üfleyerek çalışan köpük balonlar, topla iki su şişesi arasındaki su şişesini vurmalar, henüz Osmanlı hayranlığı bu seviyelere gelmeden önce padişah kılığında gezen cosplayer ile ücretli fotoğraf çektirmeler, kafa masaj aletleri, avuç içi dikiş makineleri, denizdeki balonları plastik mermi vurmalar...
Birbirinden gereksiz birçok malzemenin bu kadar işportacının ekmek kapısı olması ne kadar ilginç. Bütün bu ürünler arasında salıncak, fotoğraf enflasyonu (Instagram) ile birleşip bambaşka bir seviyeye çıktı. Son olarak 2019 yılında jandarmanın yaptığı operasyon sonucu Ayder Yaylası'ndaki 25 salıncak kaldırıldı. 

Her salıncakta üç ya da dört oturak olduğunu düşünürsek, bir sallanışta yüze yakın fotoğraf çekiliyordu. Manzara ayaklarınızın altında, gülümseyerek poz veriyordunuz. İşportacı toplumun neye ihtiyacı olduğunu en iyi bilendi.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Argo sözlüğü

Ayakbastı: Osmanlı’da bir yere dışarıdan gelen kişi ya da eşyadan alınan vergiydi. Toprakbastı olarak da bilinen bu vergi özellikle İstanbul’un et ihtiyacının karşılanması için Anadolu ve Rumeli’den koyun ve keçi gibi hayvanları getirenlerden alınırdı.

Pirelenmek: Argoda kuşkulanmak, işkillenmek ve şüphelenmek gibi anlamlarda kullanılıyor.

Afili: Kesin olmamakla birlikte Yunanca “el becerisi, dokunma duyusu” anlamlarına gelen ‘afi’ kelimesinden türediği düşünülmektedir. Ancak Türkçede fiyakalı, çalımlı, gösterişli anlamlarında kullanılmaktadır.

Körkütük: Aşırılık ifade etmek için kullanılmakta olup kendini bilmeyecek kadar çok, aşırı derece demektir. Körkütük sarhoş, körkütük aşık gibi.

İp parası: Osmanlı Dönemi'nde "belayı savmak için verilen şey" anlamına geliyordu. İp, idamı işaret ederken "başına gelebilecek en kötü şey" anlamında kullanılıyordu.   

Vakit tamam

Horoz şekeri yiyin, oyunuzu bize verin!

Horoz şekeriyle tanışmamız 19. yüzyıl boyunca Osmanlı-Rus savaşlarında esir düşen Sivaslıların Rusya’da bu şekerin yapımını öğrenmesi ve memleketlerine getirmesiyle olmuştu. Sivas’a has bu gelenek zamanla tüm Osmanlı coğrafyasına yayıldı. Bilhassa Ramazan ayında tüketilen şekeri ilk kez bir Ermeni kadının yaptığı ve erkek çocuklarının horoza benzetilmesi sebebiyle bu ismin verildiği de rivayet edilir. Fatih dönemi şairlerinden Latifi ise bir yazısında horoz şekeri satan seyyar satıcılardan bahseder.

  

Seyyar bir şekerci

Cumhuriyet döneminin önemli şairlerinden Orhan Veli “Bayram” isimli şiirinde, Cahit Sıtkı Tarancı “Çocukluk” isimli şiirinde horoz şekerini çocukluklarıyla bağdaştırır. Adalet Partisi ise halkın itibarını kazanmak amacıyla horoz şekeri dağıtarak şekeri siyasete konu eder. Belli ki horoz şekeri edebiyattan siyasete, birçok farklı alanda halkın belleğinde yer etmişti.

Zevk, neşe ve saadetin adresi: Demirhindi şerbeti

Tarih boyunca sıcak yaz aylarında serinlemek için tüketilen içeceklerden biri de şerbetlerdi. Sadece serinlemek için değil içeriği nedeniyle bünyeye iyi geldiği de düşünülüyordu. Bu yüzden Osmanlı’da da oldukça yaygın olarak üketiliyordu. Öyle ki Evliya Çelebi’ye göre 17. yüzyılda İstanbul’da 500 tane şerbetçi esnafı, 300 tane de şerbetçi dükkânı vardı. İşte bu meşhur şerbetlerden biri de demirhindi şerbetiydi. Halk arasında “Temirhindi” ve “Hint hurması” isimleriyle de biliniyordu. Çünkü Uzakdoğu ve Hindistan’da yetişen Tamarind isimli bir ağacın meyvesinden yapılıyordu. Tarçın, kakule, zencefil gibi 40 çeşit baharatın eklenmesiyle elde edilen bu şerbet, önce yüksek, sonra orta ve kısık ateşte toplam altı saat kaynatılarak hazırlanıyordu. Hatta ilk basılı yemek kitabı olarak bilinen Meiceü't-Tabbâhîn’de de tarifi yer alıyordu. 

İstanbul’daki en iyi demirhindi şerbetinin Hacı Bekir’de bulunduğu söylenirdi. Yaz aylarında seyyar şerbetçiler bellerindeki bardaklarıyla şehrin meydan, cadde ve sokaklarında dolaşır, pipet adı verilen borulu bir sistemden bu bardaklara şerbet doldurarak satardı.

Seyyar bir şerbetçi

“Tadı hiçbir içeceğe benzetilemeyecek bu güzel kokulu şerbetin bilinmediği memleketlerde yaşayanlara” acıyan Ahmet Haşim demirhindi şerbetini, “Bir memleketi vatan yapan, misli hiçbir yerde bulunmayan bazı tatlar ve kokular, küçük zevkler, küçük neşeler ve küçük saadetlerden” biri olarak tarif etmişti.

Satıyoruuumm saaattım!

Kurbağalıdere, Guillamue Berggren Fotoğrafı

Haftaya İstanbul’dan biraz uzaklaşıp rotamızı güneye doğru çevireceğiz. Sadece İstanbul eğleniyor değil ya🙂 Bakalım oralarda nasıl eğleniliyordu?


Geçmiş sayılardan;
Karga tulumba kelimesinin anlamı ve kökeni 5. sayıda, keka kelimesinin anlamı ve kökeni ise ilk sayıda.


E-posta: [email protected]
Instagram: İstanbul’da Nasıl Eğleniyorduk?

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

YAZARLAR

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

1920 ve 30'ların İstanbul eğlence hayatını bir gazetecinin röportajlarından takip eder, her salı yayımlanır.

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir