Merhaba, Yıldızlı Bir Hikaye'ye hoş geldin! Umarım sağlığın ve keyfin yerindedir.
Beni sorarsan, bugün haftanın yorgunluğunu geride bırakarak uyandım ve şimdi kendimi daha enerjik hissediyorum.
Bugün; tablolarını yorumlamaktan, seyretmekten keyif aldığım Ressam Edward Hopper'ın "Gece Kuşları" tablosuna odaklanacağız. Fakat diğer resimlerine de şöyle bir göz atacağız.
Başlamadan önce Instagram üzerinden Yıldızlı Bir Hikâye'yi takip etmeyi unutma: @yildizlibirhikâye
Hadi başlayalım!
Kimdi Bu Edward Hopper?
Edward Hopper (1882-1967) genellikle 20. yüzyıl Amerika'sının en önde gelen realist ressamlarından biri olarak kabul edilir.

Hopper, New York şehrinin kuzeyindeki Upper Nyack'te büyüdü. Hudson Nehri üzerinde yazlık evlerin ve yat yapımının bulunduğu tarihi bir bölgeydi burası.
Deniz mimarisine ilgiliydi fakat ailesi, onun sanat üzerine derinleşmesini istedi. Tarihte ilk defa ebeveynler tarafından sanattan koparılma değil de sanata itilme görüyor olabiliriz!
Kısa süre sonra William Merritt Chase yönetimindeki New York Sanat ve Tasarım Okulu'na başladı. 1905'ten başlayarak dergilere kapak yaptı. Sıradan illüstrasyon çalışmalarından memnun olmadığı ve yağlı boya tablolarını satamadığı için gravür işine yöneldi. Sessizce oturan çiftler ve pencereden içeri ve dışarı bakan figürler gibi sonraki çalışmalarında görülen temaları da geliştirmeye başladı.

Fakat mimariye olan ilgi ve alakası bitmemişti. Boston Müzesi küratörü Carol Troyen Hopper hakkında bir keresinde şöyle demişti: "Hopper taretleri, kuleleri ve sundurmaları ve Mansard çatıları ve süslemeleriyle bu evlerin şeklini gerçekten beğendi. Her zaman en sevdiği şeyin bir evin yan tarafına güneş ışığını boyamak olduğunu söylerdi."

Gölge çizimleri ve mimari bir yana dursun, üzerine birçok hikaye yazılabilecek bir tablo değil mi?
Kahramanlar Yolculuğa Çıkar
Hopper, öğrenimini tamamladıktan sonra Avrupa'ya gitti ve 1906 ve 1910 yılları arasında Paris'i ve diğer Avrupa bölgelerini üç kez ziyaret etti.

Hopper, Fransız ustalar Edgar Degas ve Édouard Manet'in çalışmalarından büyük ölçüde ilham aldı. ama Kübizm ve Fovizm gibi çağdaş akımlara bir türlü ısınamadı.
1907'de Pablo Picasso, Les Demoiselles d'Avignon ile sanat dünyasını şok etti. Ancak Hopper için bu çığır açan çalışma hiç var olmamış gibiydi. Daha sonra o dönem hakkında “Picasso'yu hiç duyduğumu hatırlamıyorum” dedi.
Hopper, Hollandalı ressam Rembrandt’tan öyle etkileniyordu ki, Rijksmuseum’da bulunan “Gece Devriyesi”ni saatlerce seyretti ve “Gördüğüm en harika şey..” dedi. Gece Devriyesi’ni de buraya bırakalım.. Devam etmeden, Rembrandt'ın ışık kullanımına dikkat edelim. Buna daha sonra Hopper üzerindeki etkisiyle değineceğiz.

Karısıyla ikisi de 41 yaşındayken evlendiler ve 43 yıl boyunca süren evlilikleri Hopper’ın gözlerini yummasıyla son buldu. Karısı Josephine Nivison ise bir yıl bile geçmeden kocasının peşinden gitti. Gitmeden önce ikisinin oluşturduğu 3.000’den fazla eser barındıran sanat koleksiyonlarını Whitney Amerikan Sanat Müzesi’ne bağışladı.

Gece Kuşları Neden Bu Kadar Meşhur?
1942 yılında yapılan bu eser, 20. yüzyılın en ünlü eserlerinden biridir. Tamamlanmasından sonra aylar içinde 3.000 $ 'a (bugün yaklaşık 43.200 $) satıldı.

Hopper, 1942'de en ünlü eseri olan Nighthawks'ı resmetti. Biyografi yazarı Gail Levin'e göre, resim için bir ilham kaynağı Ernest Hemingway'in kısa hikayesi The Killers'dı.
Van Gogh'un Ocak 1942'de New York'ta sergilenen Night Café' adlı eserinden daha fazla ilham almış olabilir.

Gelelim Gece Kuşları'na..

Geceleri, sokakların ıssız olduğu ve çoğu mağazanın, kafenin ve restoranın kapandığı bir zamanda, sahne büyük bir pencereden yapay ışıkla aydınlatılıyor. Başka hiçbir ışık kaynağı görünmüyor, bu da izleyicinin dikkatini sahnenin ortasındaki 4 figüre çekmeye yardımcı oluyor.
Resimdeki figürler, gece geç saatlerde bir restoran tezgahının etrafına toplanmış durumda. Fiziksel olarak birbirine yakın olsalar da aralarında kesin bir mesafe, soğukluk var gibi. Sanatçı, karakterlerin kendi düşüncelerinde kaybolduğu izlenimini veriyor.
Bu düşünceli hallerinin nedeni, patlak vermiş olan II. Dünya Savaşı olarak gösterilebilir.
Çok sayıda insanın hayatını kaybettiği saldırıdan sonra Amerikan halkı savaşın korkunç yüzü ile karşılaşmanın verdiği dehşet yüzünden bunalıma girmişti. Bundan elbette sanatçılar da ciddi şekilde etkilendiler.
Bu dönemi yakından deneyimleyen Hopper, sanatında Amerikan halkının yaşadığı depresifliği ve durağanlığı, hem renkleri hem de figürleriyle harika bir şekilde yansıtmayı başardı.
İçeride yer alan figürlerden birinin garson diğer üçünün ise müşteri olduklarını görüyoruz. En solda sırtı bize dönük abimiz yalnızlığı daha da güçlendirmekte. Belki de Hopper’ın ta kendisi. Bilemiyoruz, yoruma açık.

Bu çift ise karı-koca mı, ayrılığın eşiğinde olan bir çift mi yoksa alelade birer müşteri mi, bilmiyoruz. Fakat yoğun bir yalnızlık hissi ortama sinmiş durumda.

Resmin geneline baktığımızda sıcak bir yaz akşamı hissi veriyor. Bu tablo da Amerikalıların “Mayıs Sıkıntısı” olabilir mi?
Cadde boş, restoranın içi oldukça aydınlık. Rembrandt’ın etkilerini görüyoruz. Işık kullanımı oldukça iyi. Hatta restoranın içinin bu denli aydınlık olmasının nedeni belki de o dönem yeni yeni kullanılmaya başlanan florasan lambalara bir göndermedir.
Gelelim garsona.. Garson bu tablodaki tek meşgul kişi. Belki kendi kendine bir şeyler mırıldanıyor, belki de taburede oturmakta olan müşterilerine laf atıyor. Fakat iki ihtimalde de onu duyan kimse yok. Herkes kendi halinde. Garsonun şapkası ise bir denizci şapkası. Pearl Harbor baskınına bir gönderme mi? Belki de denizciler orada hayatlarını kaybederken Amerikan Halkı’nın sessizliğine, çaresizliğine bir göndermedir. Kim bilir..

Ve benim için en çarpıcı detay.. Restoranın kapısını görebildiniz mi? Boşuna aramayın çünkü bu restoranın kapısı yok. Ressam bizi içeriye almıyor. Sadece uzaktan bakabiliriz, seyirci olabiliriz. O yalnızlık atmosferini hissetmemize izin vermiyor. Sadece gözlem hakkımız var. Hopper bu konuda bir usta. Kişilerin yalnızlığına sadece şahit oluyoruz. Kafalarında ne gibi bir düşünce var, ne olup bitiyor bilemeyiz. Tıpkı hayatta karşılaştığımız hiçbir insanın içini tamamen keşfedemediğimiz gibi.
Ve restoranın içindeki insanlar orada sıkışıp kalmışlardır ama çıkmak için bir uğraşları da yoktur. Her biri kendi içlerinde yürümektedirler. Resimdeki güçlü renk geçişleri ve donuk atmosferi bu etkiyi güçlendiren önemli bir özelliktir.
Son bir detayı da atlamadan geçmeyelim Alfred Hitchcock'un "Psycho" adlı filmini izlediyseniz aşağıdaki ev size çok tanıdık gelecektir..

Evet.. Hopper, Hitchock'a ilham olan sanatçılardan biridir.
Hopper genel olarak Amerikalıların günlük yalnızlığını resmeder. Barlar, benzinlikler, şehirlerden uzak oteller ve restoranlar onun sanatı için seçtiği yerlerdir. Onun resimlerindeki insanlar umutsuzca bir şeyler beklemektedirler. Birbirleri ile konuşmaz veya sıcak bir tavır sergilemezler. İnsanlar o kadar durağan ve sıkıcı sahnelenirler ki çoğu zaman bir eşyadan farkları yoktur. Öylesi bir yabancılaşma vardır çevrelerine karşı. Hopper'ın birçok farklı eserini görmek için Yıldızlı Bir Hikaye'nin Instagram hesabında paylaşılan "Hikayeler" kısmına göz atabilirsiniz.
Yıldızlı Bir Hikâye'de Neyi Konuşalım?
Bir bültenin daha sonuna geldik..

Umarım bu bültenden keyif almışsındır. Yorumlarını, düşüncelerini, fikir ve önerilerini benimle her zaman paylaşabilirsin.
Zihnin için taze bir başlangıç: Medya deneyimini e-posta yayınlarının ötesine taşıyan Aposto, yeni mobil uygulamasını duyurdu. Güvenilir, doyurucu ve kullanışlı bir dijital medya servisi deneyimi sunan Aposto’nun iOS uygulamasını buradan
Sağlıcakla kal..



