Çin, Wuhan çıkışlı pandeminin sona ermesindan bu yana; Rusya ve diğer bölgesel güçlerle düzenlediği ortak askerî tatbikatlar, Huawei ve 5G tartışmaları, kendi internet kablo altyapısını kurma teşebbüsleri, TikTok'un yasaklanması üzerine atılan adımlar, yarı iletken üretimine ilişkin engellemeler, uluslararası imalata yönelik işgücü kapasitesinin Vietnam, Tayland ve Hindistan gibi bölgedeki diğer ülkelere kaydırılması gibi konularla gündem olmaya devam ediyor.
Aposto Odak'ın yeni sayısında ABD-Rusya arasındaki iki kutuplu dünya düzenine üçüncü bir kutup olarak dâhil olan Çin'e eğiliyoruz. Project Syndicate farkıyla dünyanın önde gelen kalemleri bu hafta Odak'ta.
– Keyifli okumalar
Aposto GündemHer sabah 06.30'da 5 dakikalık gündem özeti e-posta kutunda. Piyasalar, ekonomi, iş dünyası, politika, teknoloji ve hafta sonu ekleri; kısa, yalın, öz bir şekilde.
Çin, Orta Doğu’da kazanabilecek mi?
Suudi Arabistan'ın Çin'e yönelmesi ABD politikasından duyduğu memnuniyetsizliği yansıtıyor. Ancak Suudilerin bu siyasi pazarlık yaklaşımına ilk kez başvurdukları söylenemese de, bu yaklaşımın tanıdık olması zararsız olduğu anlamına gelmiyor.

ABD'nin uzun süredir stratejik ortağı olan Suudi Arabistan'ın, Çin ve Rusya'nın başını çektiği bir ekonomi ve güvenlik örgütüne katılması daha birkaç yıl önce neredeyse hayal bile edilemezdi. Ancak Suudiler geçen ay Şanghay İşbirliği Örgütü'nde kendisine "diyalog ortağı" statüsü veren bir mutabakat zaptını onayladı: tam üyeliğe doğru ilk adım.
ŞİÖ'nün temelleri 1980'lerde, Sovyetler Birliği ve Çin'in ortak sınırlarındaki gerilimleri yönetmeye çalıştıkları dönemde atıldı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından iki taraf beş taraf haline geldi: Çin Halk Cumhuriyeti, Rusya Federasyonu, Kazakistan, Kırgızistan ve Tacikistan. 2001 yılında, Şanghay Beşlisi olarak adlandırılan grup, bölgesel işbirliğini derinleştirmek için sınırların belirlenmesi ve askerden arındırılmasının ötesine geçmeleri gerektiği konusunda anlaştı ve ŞİÖ doğdu.
Bugün ŞİÖ, Şanghay Beşlisi'nin yanı sıra Hindistan, Pakistan ve Özbekistan'dan oluşuyor ve İran'ın da bu yıl içinde örgüte katılması bekleniyor. ŞİÖ'nün ayrıca Ermenistan, Azerbaycan, Kamboçya, Mısır, Nepal, Katar, Sri Lanka, Türkiye ve şimdi de Suudi Arabistan olmak üzere dokuz diyalog ortağı var ve beş ülke daha aynı yola girmiş durumda. Üç ülke (Afganistan, Belarus ve Moğolistan) gözlemci statüsüne sahip.
ŞİÖ, örneğin NATO ile kıyaslanabilecek bir askerî ittifak olmadığı gibi, salt ekonomik bir birlik de değil. Aksine, ŞİÖ tüzüğü güvenlik işbirliğini örgütün amacının merkezi olarak belirler ve ŞİÖ üyeleri düzenli olarak ortak askerî ve terörle mücadele tatbikatları düzenler. Örneğin, Ağustos ayında Rusya'nın Çelyabinsk bölgesinde ortak bir "terörle mücadele tatbikatı" yapılması planlanıyor.
Suudi Arabistan'ın ŞİÖ'ye katılma hamlesi, jeopolitik etkisini arttırmak ve ABD liderliğindeki mevcut uluslararası düzene meydan okumak isteyen Çin için bir zafer anlamına geliyor. Bu çabanın diplomatik ayağı çok önemliydi. Örneğin, Suudi Arabistan ŞİÖ memorandumunu onaylamadan üç haftadan kısa bir süre önce, İran ile diplomatik ilişkilerini yeniden tesis etmek üzere Çin'in aracılık ettiği bir anlaşmayı kabul etti. Çin yakında İsrail-Filistin çatışmasına bir çözüm bulmak için arabuluculuk yapmaya kalkarsa kimse şaşırmamalı.
Ancak bu tür diplomatik başarıları mümkün kılan da Çin'in ekonomik gücü. Suudilerin ŞİÖ mutabakatını imzalamasından iki gün önce, 27 Mart'ta devlete ait petrol devi Saudi Aramco'nun 3,6 milyar dolar değerinde bir anlaşmayla Çin'in Rongsheng Petrokimya şirketinin %10 hissesini satın aldığını açıklaması tesadüf değil. Halihazırda Çin'e ABD'nin dört katından fazla ham petrol tedarik eden Saudi Aramco şimdi de Çin'deki rafinerilere günde 690 bin varil ham petrol tedarik etmeyi kabul etti.
Suudi Arabistan sadakatini en yüksek teklifi verene satıyor gibi görünüyor. Suudiler, ŞİÖ'ye ek olarak, Çin'in egemen olduğu bir başka grup olan ve Brezilya, Rusya, Hindistan ve Güney Afrika'yı da içeren BRICS'e katılmayı da resmen talep etti. 2001 yılında Goldman Sachs tarafından bir varlık sınıfı olarak tasarlanan BRICS gruplaşması kısa sürede kendi başına bir hayat kazandı. 2006 yılında bir ticaret ittifakı olarak ortaya çıkan BRICS, kendisini G7'ye jeopolitik bir alternatif olarak konumlandırmaya çalışmakta, hatta ABD dolarına alternatif olabilecek ortak bir para biriminin piyasaya sürülmesini tartışmakta.
Çin'in BRICS'in toplam GSYH'sinin %72'sini oluşturduğu göz önüne alındığında, blok -muhtemelen genişletilmiş bir biçimde- ticari ödemeleri renminbi (yuan'ın resmî adı) ile yapmaya başlamaya karar verebilir. Bu henüz gerçekleşmese bile Çin, Rusya ile yaptığı gibi Suudi Arabistan'dan hidrokarbon alımlarını renminbi ile yapmaya karar verebilir. Çin'in, küresel petrol talebinin %15'ini ve küresel petrol ticaretinin %10'unu oluşturduğu düşünüldüğünde, diğer yakın petrol üreticisi ülkeler de aynı düzenlemeye dahil olabilir.
Çin'in ABD'yi yakın zamanda Orta Doğu'dan çıkarması beklenmiyor; zira Amerika, Körfez ülkelerinin çoğu için en önemli güvenlik ortağı olmaya devam ediyor. Suudi Arabistan ABD askerî üslerine ev sahipliği yapmaya devam ediyor ve geçen ay iki ülke Riyad'daki yeni bir askerî test merkezinde ilk ortak ‘drone karşıtı’ tatbikatlarını tamamladı. Aynı hafta iki Suudi Arabistan havayolu şirketi ABD'li üretici Boeing'den 78 uçak sipariş etmeyi ve 43 tane daha satın alma opsiyonu edinmeyi planladıklarını açıkladı.
Bununla birlikte, Çin'in Orta Doğu'da artan ayak izleri ABD'yi endişelendiriyor. ABD'li yetkililer, Suudi Arabistan'ın ŞİÖ'ye katılma hamlesinin etkilerini, bunun çok gecikmiş olduğunu söyleyerek küçümserken, Huawei 5G teknolojisinin Orta Doğu'da benimsenmesinden duydukları endişeyi dile getirdiler ve Birleşik Arap Emirlikleri'ni Çin'e ait bir güvenlik tesisini kapatmaya çağırdılar. ABD, Çin ile işbirliği yapmanın ülkelerin Amerika ile ilişkilerine zarar verebileceği uyarısında bulunuyor.
Suudi Arabistan'a göreyse ikili ilişkilere zarar veren taraf, ABD. ABD Başkanı Joe Biden 2020 seçim kampanyası sırasında gazeteci Cemal Kaşıkçı'nın öldürülmesi nedeniyle Suudi Arabistan'ı "parya" (e.n. uluslararası toplumdan dışlanmış ülke) ilan etmekle tehdit etti. Biden o zamandan bu yana tutumunu yumuşatmış olsa da, silah tedariki gibi birkaç temel kısıtlama yürürlükte kalmaya devam ediyor.
Dahası, ABD Senatörleri Chris Murphy ve Mike Lee kısa bir süre önce Dışişleri Bakanlığı'nın Suudi Arabistan'ın ülke içindeki insan hakları uygulamalarını ve Yemen'deki savaşa katılımını soruşturmasını talep eden bir "ayrıcalıklı karar tasarısı" sundu. Önergeye göre, bu soruşturmaya ait rapor 30 gün içinde sunulmazsa krallığa yapılan tüm güvenlik yardımları kesilecek.
Dolayısıyla Suudi Arabistan'ın Çin'e yönelmesi, ABD politikasından duyduğu memnuniyetsizliği yansıtıyor. Suudilerin bu siyasi pazarlık yaklaşımına ilk kez başvurdukları söylenemez; ancak bu durum zararsız olduğu anlamına da gelmiyor. Çin'in Orta Doğu ülkelerini siyasi ve ekonomik bloklar halinde bir araya getirme çabalarına olanak tanımanın geniş kapsamlı stratejik sonuçları olabilir.
Kırgızistan'ın eski başbakanlarından Djoomart Otorbaev, Central Asia's Economic Rebirth in the Shadow of the New Great Game (Routledge, 2023) adlı kitabın da yazarıdır.
© Project Syndicate, 2023.
BRICS, dolar için tehdit oluşturabilir mi?
Doların küresel finans sistemindeki rolüne yönelik algılanan tehditler yeni bir şey değil; 1980'lerden bu yana sık sık karşılaşılan bir durum. Ancak rakipler kendi tasarrufları için dolara inandırıcı bir alternatif bulana kadar, doların hakimiyetinden şüphe duyulmayacaktır.

Rusya'nın Ukrayna'daki savaşı, Vladimir Putin ve Xi Jinping'in Moskova'daki son görüşmesi ve Çin'in İran ile Suudi Arabistan arasında diplomatik bir yakınlaşmaya aracılık etmedeki görünür başarısı, ABD'nin küresel üstünlüğüne ve özellikle de ABD dolarına yönelik tehditler hakkındaki konuşmaları yeniden alevlendirdi.
BRICS'in (Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika) geleceğini değerlendiren son Global Policy makaleme gelen yanıtlarda bu tür yorumlarla karşılaştım. Grup şu anda İran ve Suudi Arabistan gibi ülkeleri de içine alacak bir genişlemeyi değerlendiriyor ve üyelik kriterleri ve kendi Yeni Kalkınma Bankası'nın rolü hakkında soruları gündeme getiriyor. Peki daha büyük ve daha etkili bir BRICS+, dolar için gerçekten risk yaratır mı?
Doların küresel finans sistemindeki rolüne yönelik algılanan tehditler yeni bir şey değil; kariyerime başladığım 1980'li yıllardan bu yana sık sık karşılaştığım bir durum. Açıkçası, ABD'nin dünyanın en büyük ekonomisi olmaktan çıkacağı bir zaman gelirse, doların statüsü sorgulanacaktır. Aynı durum 20. yüzyılın ilk yarısında sterlin için de geçerliydi (ancak sterlin, Birleşik Krallık'ın ekonomik olarak geçilmesinden çok sonrasına kadar küresel tüneğinden indirilmedi).
Dünyanın ana rezerv para birimini basmanın getirdiği tüm ek sorumluluklar göz önüne alındığında, doların gözden düşmesi ABD için illa ki kötü sonuçlar doğurmak zorunda değil. ABD'nin artık eskisi kadar hakim bir güç olmadığı küresel ekonomide, diğer herkesin Amerikan para sistemine ve Federal Rezerv'in (ABD Merkez Bankası–Fed) ülke içinde yönlendirilen önceliklerine bu kadar bağımlı olması uygun değil. Diğer ekonomiler kendi para birimlerinin, para politikalarının ve ticaret modellerinin ABD'ninkilerden bu kadar etkilenmemesini tercih edecektir.
Ancak ABD'yi dışlayan bir yükselen güçler grubunun kendisi için daha yüksek hedeflere sahip olması, ABD merkezli finans sistemi için illa ki bir şey ifade etmiyor. Ne de olsa BRICS ve potansiyel BRICS+ ülkeleri kendi başlarına pek çok önemli güçlükle karşı karşıya ve sembolik açıklamalar yapmanın ötesinde birlikte neyi başarmayı umdukları açık değil. Daha da önemlisi, grubun en önemli ekonomileri olan Çin ve Hindistan nadiren işbirliği yapan ezeli rakipler. Bu durum değişene kadar BRICS'in ya da hatta genişletilmiş bir grubun dolara karşı ciddi bir meydan okumada bulunabileceğini düşünmek hayalcilik olur.
Dünyanın açık ara en kalabalık iki ülkesi olan Çin ve Hindistan arasındaki işbirliği eksikliği karşısında sık sık umutsuzluğa kapılıyorum. Eğer aralarındaki tarihî husumetin üstesinden gelebilir ve ticareti genişletmek, sağlık tehditleri ve iklim değişikliği gibi sorunlarla mücadele etmek için iddialı bir ortak gündem geliştirebilirlerse, finansal ve parasal statükoya BRICS güdümlü bir meydan okuma fikri sadece makul değil, aynı zamanda yakın bir ihtimal hâline gelecektir.
Bu ruhla, uzun zamandır Çin'in ilk adımı atarak Hindistan'ı kendi imzasını taşıyan "Bir Kuşak, Bir Yol" girişiminin unsurlarını birlikte tasarlamaya davet etmesi gerektiğini savunuyorum. Bir Kuşak, Bir Yol'un ulus ötesi altyapı yatırımlarına ilişkin iddialı gündeminin Hindistan ile işbirliği içinde hayata geçirilmesi Asya'ya ve ötesine çok daha güçlü ve kalıcı bir katkı sağlayacaktır. Aksi takdirde Bir Kuşak, Bir Yol; esasen Çin'in tercihlerini başkalarına dayatmak için var olan dar kapsamlı bir Çin girişimi olarak kalacaktır.
Suudi Arabistan ve İran'ın potansiyel olarak eklenmesi de benzer uyarıları beraberinde getirmekte. Evet, iki büyük petrol üreticisinin (Rusya'ya ek olarak) devreye girmesi, petrolün bir kısmının dolar dışındaki para birimleriyle fiyatlandırılması olasılığını arttırıyor. Ancak doları saf dışı bırakmak açık, gerçekten paylaşılan ve derinden benimsenen bir hedef olmadıkça, bu tür faturalama değişiklikleri sadece niş finans yazarları açısından heyecan verici olacaktır. Bugüne kadar petrolün yakında yeni bir para birimiyle fiyatlandırılabileceğine dair sayısız argüman duydum. Önce Alman markı olacaktı, sonra yen, sonra da avro—hâlâ dolar.
Son olarak ve en önemlisi, herhangi bir BRICS (ya da BRICS+) üyesinin dolara karşı stratejik bir meydan okuma oluşturabilmesi için, yabancı ve yerli tasarruf sahiplerinin ve yatırımcıların kendi para birimi cinsinden varlıkları ne zaman alıp satacaklarına kendilerinin karar vermesine izin vermesi, hatta bunu teşvik etmesi gerekir. Bu da Çin'in rutin olarak uyguladığı türden sermaye kontrollerinin olmaması anlamına gelmekte. BRICS ve potansiyel BRICS+ ülkeleri kendi tasarrufları için dolara güvenilir bir alternatif bulana kadar, doların hakimiyetinden şüphe duyulmayacaktır.
Goldman Sachs Asset Management'ın eski başkanı ve İngiltere'nin eski hazine bakanlarından Jim O'Neill, aynı zamanda BRICs teriminin de mucididir.
© Project Syndicate, 2023.
Tayvan, müdafaa etmeye değer mi?
Çin liderleri uzun zamandır Tayvan'a kafayı takmış durumdalar; çünkü Tayvan'ın gelişen bir liberal demokrasi olarak varlığı, Çin'in otoriter rejiminin temel önermesini çürütüyor.

Çin'in Tayvan'ı işgal etmesi durumunda ABD'nin nasıl bir tepki vereceğini kimse bilmiyor gibi görünüyor. On yıllar boyunca ABD liderleri bu sorudan kaçınmak için ellerinden geleni yaptılar. Geçen yılın Eylül ayında Başkan Joe Biden, "emsalsiz bir saldırı" durumunda ABD askerlerinin adayı savunacağını söyleyerek Washington'un "stratejik belirsizlik" politikasına son vermiş gibi göründü. Ancak Biden'ın konuşmasının hemen ardından Beyaz Saray yetkilileri geri adım atarak ABD'nin Tayvan politikasının değişmediği konusunda ısrar etti.
1960 tarihli ABD-Japonya Güvenlik Antlaşması, Japonya topraklarına saldırılması hâlinde Amerika'nın savaşa girmesini zorunlu kılarken, ABD'nin Tayvan ile böyle bir anlaşması bulunmuyor. Çin adaya saldırmaya karar verirse, ABD'nin nasıl karşılık vereceğini tahmin etmek zorunda kalacaktır. Ancak stratejik belirsizliğin caydırıcı olması amaçlansa da asıl soru bunun artık yeterli olup olmadığı. Ne de olsa Çin, 1958 Tayvan Boğazı Krizi sırasında Quemoy ve Matsu adalarını bombalayarak Tayvan'ı Chiang Kai-shek'in Milliyetçilerinden "kurtarmaya" çalıştığı zamankinden çok daha güçlü. O dönemde ABD'nin Tayvan ile hâlâ karşılıklı savunma anlaşması vardı ve Amerikalı askerî liderler anakaraya nükleer saldırı düzenlenmesi için bastırdı.
Bugün Çin, personel sayısı bakımından dünyanın en büyük ordusuna ve önemli bir nükleer cephaneliğe sahip. Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, ABD'nin nükleer bir savaşı göze alamayacağını biliyor, bu yüzden Ukrayna'ya doğrudan müdahale etmedi ve bu onu cesaretlendiriyor. Sonuçta, ABD çok daha zayıf olan Rusya ile savaşmak istemiyorsa, Çin'e karşı kesinlikle savaşa girmeyecektir.
2024'teki ABD başkanlık seçimlerinde yaşanacak bir siyasi değişim, Çin'in Tayvan'ı zorla ele geçirme umutlarını güçlendirebilir. Cumhuriyetçi bir başkan, eski Başkan Donald Trump ya da benzer düşünen bir figür, ABD'yi uzak ülkelerdeki kavgalardan izole etmeyi seçebilir. Bu da Tayvan'a yönelik güvenlik taahhüdünü şimdiden yerine getirmek için iyi bir neden.
Ancak Tayvan, yıkıcı bir savaş riski olsa bile gerçekten savunulmaya değer mi? Ben öyle olduğuna inanıyorum. Tayvan'a yapılacak bir saldırı aynı zamanda Japonya ve Güney Kore'ye de yapılmış olacaktır. Güney ve Doğu Çin Denizlerine hakim olmasına izin verilirse, Çin her iki ülkenin ekonomisi üzerinde boğucu bir güce sahip olacaktır. Japonya ve Güney Kore, Amerika'nın kendi güvenliklerini koruma kabiliyetine ya da taahhüdüne olan güvenlerini yitirirlerse, ya Çin hakimiyetine boyun eğmek zorunda kalacaklar ya da hızla nükleer silah edinmeye başlayacaklardır. Her iki seçenek de feci sonuçlar doğurabilir.
Bir de dünyanın gelişmiş yarı iletkenlerinin %90'ından fazlasını üreten Tayvan'ın stratejik önemi meselesi var. Çin'in Tayvan'ı ve çip endüstrisini ele geçirmesi, küresel güç dengesinin Çin lehine değişmesine yardımcı olacak ve geniş kapsamlı ekonomik ve stratejik sonuçlar doğuracaktır.
Çin liberal bir demokrasi ya da en azından görece açık bir toplum olsaydı bunların hiçbiri ciddi bir sorun teşkil etmezdi. Ne yazık ki öyle değil ve Tayvan'ı savunmak için belki de en önemli neden bu.
İronik bir şekilde, ABD 1950'lerde Tayvan'ı savunmak zorunda kaldığında, ada hâlâ baskıcı otokratik bir rejimle yönetiliyordu, bugün olduğu gibi bir demokrasiyle değil. Ancak o dönemde Amerika'nın Chiang Kai-shek'i desteklemesi anlamlıydı: Mao Zedong'un Çin'i çok daha kötüydü. Neyse ki Maoizm, çoğunlukla sömürge sonrası yoksul ülkelerde ve Batı üniversite kampüslerinde devrimciler arasında bir süre popüler olsa da, Mao'nun kanlı taktiklerinin küresel çekiciliği çok azdı.
Mevcut Çin modeli bugünlerde çok daha fazla inandırıcılığa sahip. Sovyetler Birliği'nin aksine Çin Komünist Partisi, Leninist bir diktatörlüğü sürdürürken kayda değer bir ekonomik başarı elde ederek liberal beklentileri şaşırtmayı başardı. Liberaller daha önce büyüyen bir orta sınıf ve serbest piyasa ekonomisinin birleşiminin kaçınılmaz olarak demokrasiyle sonuçlanacağını varsayıyordu. Güney Kore ve Tayvan'ın askerî diktatörlüklerden liberal demokrasilere dönüşmesi bu tezi destekliyor gibi görünüyordu. Ancak artık kapitalizmin "Çin özellikleri taşıyan sosyalizm" altında gelişebileceğini biliyoruz.
Çin'in başarısı, gelişmekte olan ülkelerdeki pek çok otokrata ilham verdi; Çin'in altyapıya yaptığı büyük yatırımlar, rejimin genellikle dağınık ve işgüzar olan Batı demokrasilerinden daha verimli, daha güçlü ve daha güvenilir bir ortak olduğu imajını güçlendirdi. Bu tehlikeli bir eğilim, özellikle de liberal demokrasilerin içeride radikal popülistlerin saldırısı altında olduğu bir dönemde. 2024'te bir Trump zaferi, Xi de dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanındaki diktatörleri ve otoriterleri harekete geçirecektir.
Zararlı bir kültürel propaganda biçimi uzun zamandır Çin'de ve Asya'nın diğer bölgelerinde diktatör yönetimlerini destekliyor. Singapur'un kurucusu ve uzun süre başbakanlık yapmış olan Lee Kuan Yew tarafından etkin bir şekilde desteklenen bu propagandanın ana fikri, "Asya değerlerinin" demokratik yönetimle bağdaşmadığı. Konfüçyüsçü toplumlarda bireysel çıkarların kolektif çıkarlara tabi olması gerektiği, otoriteye itaatin kutsal olduğu ve toplumsal düzenin özgürlükten üstün olduğu savunulmakta.
Çin'in giderek zenginleşen orta sınıfının üyeleri genellikle bu görüşü benimsemekte. Pekin ve Şangay'daki bazı çevreler sıradan Çinlilerin henüz demokratik yönetime hazır olmadıklarını ve onları hizada tutmak için hâlâ otoritenin sert eline ihtiyaç duyduklarını söylüyor.
İşte bu yüzden Tayvan önemli. Çin'i yönetenlerin Tayvan'a takıntılı görünmelerinin nedeni, milliyetçi öfkeleri bir yana, Tayvan'ın varlığının otoriter Çin modelinin önermelerini çürütmesi. Tayvan demokrasisi Çinlilere "yanlış" fikirler verebileceği için Çin, Hong Kong'da yaptığı gibi onu ezmek istiyor. Biden defalarca otokrasi tehdidine karşı demokrasiyi koruma sözü verdi. Eğer ciddiyse, Tayvan'ın özgür kalmasını sağlamalı.
Ian Buruma son olarak The Churchill Complex: The Curse of Being Special, From Winston and FDR to Trump and Brexit (Penguin, 2020) kitabının yazarıdır.
© Project Syndicate, 2023.
Citroën C3 ELLE Türkiye’de

Yeni Citroën C3 ELLE
77 yıldır modaya ve kültüre yön veren ELLE ile iş birliğini sürdüren Citroën, sınırlı sayıda üretilen yeni Citroën C3 ELLE ile hayata modern ve konforlu bir dokunuşta bulunuyor. İkonik moda dergisi ELLE’in 21 Kasım 1945 tarihli ilk sayısından ilhâmla yaratılan Citroën C3 ELLE, B Segmenti’nin en verimli ve konforlu seçenekleri arasında yer alıyor.
Neler var?
- ELLE logosunun renklerine selam veren, beyaz veya siyah olmak üzere iki tavan rengi; kum, kutup beyazı, çelik gri, platin gri veya parlak siyah gövde renkleriyle kombinlenebiliyor. Airbump® ekleri, ızgaradaki far ekleri ve tavan etiketinin çevresini kaplayan renkli vurgular, Citroën C3 ELLE’in yeni renkleriyle uyum sağlıyor.
- İki renkli Advanced Comfort koltuklarda ana döşeme olarak açık Prusya grisi kumaş kullanılırken sırtlıkların üst kısımlarında koyu mavi-gri tonlarında rüzgâr grisi Alcantara kullanılıyor. Marka logosu baskılı dekoratif şerit, mavimsi saten vurgularla sırtlığın üst kısmını koltuğun geri kalanından ayırıyor.
Dahası: Citroën C3’teki benzersiz ELLE dokunuşu, aracın içinde ve dışında yer alan “1945’ten beri ve sonsuza dek” imzasıyla taçlanıyor.
Yeni Citroën C3 ELLE ile tanışmak için bu bağlantıyı ziyaret edebilirsiniz.
💴 Financial Times | BRICS para birimi neden hatalı bir fikir: Gruplaşmanın Çinli olmayan üyeleri Pekin'e bağımlılığı artırabilir
⚓️ Maddeler: ABD-Japonya Güvenlik Antlaşması
🇨🇳 Nedir? "Çin özellikleri taşıyan sosyalizm"





