Herkese merhaba! Yıldızlı Bir Hikaye'ye hoş geldiniz. Bu hafta Tomris Uyar'ı daha yakından tanıyacağız. Gündemin boğuculuğundan bir yudum uzaklaşmak hepimize iyi gelecek. Güzel günler yakın.
Unutmadan, Instagram'da Yıldızlı Bir Hikaye'yi takip etmeyi unutmayın: @yildizlibirhikaye
Gençlik Yılları
Gençlik yıllarını şu sözlerle anlatıyor Tomris Uyar:

Yazar olmaya çok genç yaşta, İngiliz Kız Ortaokuluna giderken karar vermiştim. Zaten başta annem, babam olmak üzere neredeyse ailemdeki herkes edebiyatla ilgiliydi çünkü. Anneannem bir Bektaşi kızıydı ve şiirle yakından ilgileniyordu; büyükbabam şiir yazar, annem de çeviriler yapardı; babamınsa yayımlanmış kitapları vardı. Yazarlığı seçmemde, böyle bir ortamda büyümemin etkisi de olmuştur herhalde. Bir de, edebiyatın iyi örneklerini gördüm her zaman. Kitap okumama ya da hangi kitabı seçtiğime hiç karışılmadı; seçimlerimi hep kendim yaptım; hatta yaşıma uygun kitaplar seçmemekle çok suçlandım ama elimden de kitaplar alınmadı. İşte böyle bir yetişme ortamında, ortaokula gittiğim sıralarda daha çok çeviri yapıyordum. Ama çeviri yapmamın nedeni yabancı bir dil üzerine çalışmak değildi. Asıl amacım Türkçenin kıvraklıklarını, bana sağlayacağı olanakları öğrenebilmekti. Dilimin yetmeyeceğinden korkuyordum."
Edebiyata bakışı
Edebiyatla ve yazınla ilgili fikirleriniyse şöyle dile getiriyor:

"Öyküde "aydınlanma ânı" diye bir an var. Bu, yalnızca benim kullandığım bir şey değil, terim olarak da geçiyor. "Aydınlanma ânı" öykünün omurgasını oluşturuyor. Siz eğer o "aydınlanma ânı"nı doğru bir biçimde ve tabii kimin gözünden olacağını saptarsanız öykünüz kendiliğinden yolunu bulur. Yani o "aydınlanma ânı"ndan geriye ve ileriye doğru ilerlemek mümkün. Sözgelimi, Latin kökenli bir Amerikalı kadın yazarla tanışmıştım Amerika'da. Çocukluğunda, tıpkı bizim töre öykülerine benzeyen bir kan davası olayı yaşamış ve babasını öldürmüşler. Bu olayı önce, babasının ve kendisinin gözünden yazmaya çalışmış ama, biraz da olayın sıcaklığı nedeniyle, öyküde bir "aydınlanma ânı" olmasını sağlayamamış. Ancak olayı katiller açısından anlattığı zaman çok iyi bir öykü çıkmış ortaya. Çünkü öyküyü gören kim, o "aydınlanma ânı"nı yaşayan kim, yaşatan kim.../ Okur çoğunlukla edebiyatı, eski bir alışkanlıkla bir şey öğrenmek, bir konudan haberdar olmak için okuyor. Yani estetik, yazınsal bir tat almak için okumuyor; böyle bir yanlışlık içinde; dünyanın her yerinde böyle."
Papirüs Dergisi
Tomris Uyar, birçok çevirisini Varlık Dergisi sayesinde yayımlama şansı buldu. Daha sonra İkinci Yenicilerle birlikte Papirüs adındaki dergiyi kurdu. Fakat bir gün, sonraları bile aklına geldikçe için için üzüldüğü bir olayı şu sözlerle anlatıyor:

Bir akşam telefon ettiler handan (Papirüs Dergisi), han yandı diye, çok üzüldük. Yalnızca "Suya Yazılı"(hikayesi) değil, Dos Passos'un USA'den yüz sayfa kadar yaptığım çeviri de yandı. Bir daha da çeviremedim zaten. Sonra, başka kitaplar, gönderilmiş yazılar filan da gitti tabii. Ama hiç unutmuyorum, Hulki Aktunç, Taylan Altuğ, Selim İleri, böyle Papirüs'te yazıları çıkan birkaç kişi daha gelip, para yardımı yapalım dediler. Yok, dedik. Zaten çoğu zaman bir şey satarak ya da Edip Cansever'den borç alarak karşılıyorduk masrafları. Hatta evden taşınıp anneannemin yanında bile oturduk. Ama çok üzülmüştük tabii, çünkü şimdilerde hâla olan bir boşluğu, hiç değilse o zaman doldurmuştuk."
Yazarlığı bir meslek olarak gören, her gün çalışan, yazan, çeviren bir edebiyatçıydı Tomris Uyar. Ne yazık ki ilk öykü kitabı 'Suya Yazılı' manidar bir şekilde yanarak kül olmuştur. Onun yerine ilk kitabı olarak İpek ve Bakır' ı tanıdık. İyi ki bu dünyadan geçti, iyi ki sevdi, aşık oldu, çevirdi, yazdı.
Haftaya
Haftaya Ray Bradbury'nin kitaplarını nasıl yazdığını inceleyeceğiz.

Son zamanların en popüler eserlerinden biri olan Fahrenheit 451 adlı eserin yazarı olan Ray Bradbury'nin kitaplarını nasıl ortaya çıkardığını inceleyeceğiz. O güne dek kendinize iyi bakın hoşça kalın..



