<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1771600860214.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Apolitik iddianın çöküşü: Berlinale’de politik sorumluluk ve Türkiye'den filmler</h1>Yazı: Tuba Büdüş76. Berlinale’ye gelindiğinde beklenti, festivalin önceki iki yılın gerilimlerinden ders çıkararak daha kapsayıcı bir politik zemin oluşturacağı yönündeydi. Ancak jüri başkanlığına beyaz bir Alman yönetmen olan Wim Wenders’in&nbsp;getirilmesi bu beklentiyi tersine çevirdi.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box; padding-inline-start: 20px;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Wenders, saygın bir auteur&nbsp;olarak kabul edilse de açılış basın toplantısında yaptığı “Filmler dünyayı değiştirebilir ama politik değildir”&nbsp;ve “Festival, politikanın dışındaki sanatsal ifadeye odaklanmalı”&nbsp;açıklamaları hayal kırıklığı yarattı. Bu açıklamalar, benim ve birçok kişinin festivalin bu yıl daha kapsayıcı bir isim değil de Wenders’i seçmiş olmasının planlı olduğu düşüncesini kuvvetlendirdi.</li></ul>Oysa önceki yıllarda yaşananlar, Berlinale’nin zaten fiilen politik bir alan hâline geldiğini göstermişti. Bu nedenle “apolitik” olma iddiası, sahada daha fazla politik tepki doğurdu; festival alanında bildiriler dağtıldı, protestolar yapıldı ve imza kampanyaları başlatıldı.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Türkiye'den festival filmleri</h2>Bu atmosferde Türkiye’den beş film festival programında yer aldı. Ana yarışmada Emin Alper’in Kurtuluş ve İlker Çatak’ın Sarı Zarflar&nbsp;filmleri yer alırken festivalin diğer bölümlerinde Banu Sıvacı’nın Günyüzü; kısa film olarak ise Burak Çevik’in İki Labirentin Yorgun Saatleri ve Dalya Keleş’in Yerçekimi gösterildi.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Birçok başka yönetmen gibi ülkemizden katılan yönetmenlerin de festivalin tavrını eleştirdikleri bilinse de filmleri göndermeyi tercih ettiler; bu tercih, festivali “boş bırakmamak”, alanı içeriden dönüştürmeye çalışmak olarak okunabilir. Katılmamak bir politik tavır olabileceği gibi, katılıp söz üretmek de başka bir politik stratejidir.</li></ul> <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/apolitik-iddianin-cokusu-berlinalede-politik-sorumluluk-ve?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

İki Labirentin Yorgun Saatleri ile ilgili hikayeler