While Mehmet the 2nd's giant cannons pounded the thick walls of Constantinople, inside the city walls was Emmanouíl Phokás, brooding about what to do. After the Eastern Roman Empire disappeared into the dust of history, he decided to pack his bags and settle in Kefalonia. His children grew up here, his family expanded and he had a grandson, Ioánnis.Back then, the Mediterranean was not big enough for this grandson who learned all the virtues of seafaring at an early age. In order to explore distant seas, he became a protégé in Spain, one of the two greatest maritime powers of the time. He took the name Juan de Fuca and quickly established his own fleet. Atlas and India were not far enough, he went all the way to the Pacific Ocean. One day, he landed on an island. Centuries later, those islands became known as the Vancouver Islands, and the land he set foot in and embarked on a long exploration with his crew became known as Juan de Fuca Trail.As I was preparing our bags for the Juan de Fuca Trail, which Onur and Renata had been insisting we hike since the day we met in Canada, this story was on my mind. I think about the idea of a Greek sailor, whose roots go centuries back to Istanbul, walking in the places he once visited under Spanish patronage. On the other hand, we are in a hurry to figure out how to pack the tens of pieces we have lined up on the floor of the house.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659527170228.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The 47-kilometer-long Juan de Fuca trail is a road that mainly passes through the forest and connects to the coast. Although some parts are closed during the day due to the tide, there is no risk of landslides since we are hiking in the spring. But there is another risk that spring brings. Black bears have awakened from their winter-long beauty sleep and there might be mountain lions, or pumas, although it's very rare. For this reason, we carry a bear spray with all our camping equipment. Although if a bear comes, we will either wet ourselves or die of a heart attack, but we still take precautions. "The remedy for the bear is spray, for the puma it’s fighting," Onur warns us as we get ready.One of the most important parts of preparation is food shopping. Since it would be too heavy to carry canned or packaged foods, we prefer dry foods that are specifically prepared for such hikes and can be cooked with only a little bit of hot water. The best thing about going on this type of hike in Canada is the abundance of water resources. It is possible to get clean water from all sources with a small water filter.In the morning, we fill our bags, get in the car, and head towards China Beach, the starting point of Juan de Fuca. On the way, when we stop to buy nuts from a giant supermarket, I can't resist the sausages filled with cheddar and convince Renata and Onur that I will carry them. After 2 hours, we park the car at China Beach. We have a 9-kilometer trail of medium difficulty ahead of us on the first day until we reach Bear Beach. We dive into the forest and start hiking. There is no exit from the trail until 29 kilometers in.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659528223784.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">First, we reach Mystic Beach, which marks the end of the first two kilometers. We speed up to reach Bear Beach before it gets dark. Even though Onur and I want to stop to take photos of every ray of light or every view we see, Renata takes on the role of troop leader and keeps us on the road. For kilometers, we go up and down on the slightly muddy ground, occasionally slipping. During our breaks, we get strength from the energy gels we have with us. Before sunset, Bear Beach appears at the end of the slope. Although Onur has walked Juan de Fuca before, he is as excited as we are. We finish the first day without any injuries, falls, or bear encounters.When we get to the beach, the first thing we do is figure out where to set up our tents. We calculate the tide. Then we separate our food for that evening and hang the other food on a high branch of a tree in the distance. Normally, there are lockers for food in Canadian National Parks that bears cannot open, but we are too lazy to look for them, so we do it the natural way.Now it's time to make a fire. While Onur takes care of that, I go out to collect firewood. It's a gorgeous sunset. We start watching the sunset when we light the fire and stack the wood. At that moment, the fatigue, the difficult slopes, the stumbles, staggering tree roots, and the fallen logs we had to jump over turn into beautiful memories.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659527613730.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">When the sun goes down, we start preparing dinner. The sausages we put on sticks start to roast on the fire and we make pasta with them. The playlist that Onur and I spent 3.5 hours preparing before we set off is playing in the background. We translate our favorite Turkish songs for Renata. It's times like these that make me understand the magic of fire and why hunter-gatherer societies worship fire. I almost can't take my eyes off it. We go to bed early because we are tired from the first day and because we will walk the hardest part of the trail the next morning.We wake up early in the morning. After a breakfast of oatmeal and dried sausage, Onur surprises us and takes out a coffee pot and Turkish coffee from his bag. We say, "If today is the hardest, then we shouldn't start walking on this deserted coast of the Pacific without drinking Turkish coffee," and put the coffee pot on the fire. Then we pack the tents, replenish our water stocks and set off.On the second day, our goal is to reach China Beach, 13 km away. There is a climbing and descending trail ahead of us. We plan to complete it in 9 hours. The first part, which is relatively easy in the cool morning, gets harder as the midday heat sets in. The slopes get steeper and the bags get heavier. Moreover, the track becomes increasingly muddy. From time to time we get ankle-deep in mud. As the sun is high in the sky, we find a spot under the shade and take a lunch break.The carbohydrates and energy gummies get the team back on our feet. We continue walking on muddy roads. While Onur and Renata rest for a short while, I start walking alone. The forest takes me in. I get lost in a magnificent symphony. The birds chirping, the sublimity of the forest, and the sunlight seeping through leaves and branches start to carry me. Suddenly the bag on my back, the kilometers I have walked since morning, and the sweat on my body lose their significance. It is as if I am not walking but floating.After a while, Onur and Renata catch me with a smile on my face. We continue on the road together. The last kilometers are quite difficult for all of us. That's why we resort to music. Finally, the sunny China Beach appears as Pink Floyd plays in the background. When we reach the beach, a crispy grin settles on our faces with the completion of the day that we felt would never end. We realize that there is no endless road. They all have an end as long as you stay on the path. We leave the bags and wander around the beach pointlessly.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659528262009.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Then we find a campsite and pitch our tents. We arrive at the beach earlier than expected, in about 8 hours, so there is still time for the sun to set. So, we set up the tents without hurrying and collect wood for the fire. This time we put the food on top of a big rock in the distance. After soaking our feet in the icy Pacific waters, we light the fire. The sun is setting fast. We prepare dinner.As a luxury service of the hike, we drink Turkish coffee after dinner and feed the fire. Because that evening is Hıdrellez, the old Turkish tradition of celebrating the spring. We tell Renata about Hıdrellez and the effects of shaman culture in our daily lives. On the other hand, I take out the small flask that I had saved for this evening from the bag. We raise a toast to our loved ones we left thousands of kilometers away, who have become stars and are watching us from above, and offer our wishes to Hızır. We look at the dome of the sky above us and remember our smallness in the universe. We jump over the fire as it’s done for Hıdrellez before going to bed and putting out the fire. Before entering the tent, I look at the stars for one last time.

Ruta

A long hike in Vancouver Islands

Bonfire on the Juan de Fuca Trail

Henüz Fatih unvanını almamış olan 2. Mehmet’in döktürdüğü dev toplar Konstantinopolis’in kalın duvarlarını döverken sur içinde Emmanouíl Phokás kara kara ne yapacağını düşünüyordu. Doğu Roma İmparatorluğu tarihin tozlu sayfalarına karıştıktan sonra tası tarağı toparlayıp Kefalonya’ya yerleşmeye karar verdi. Çocukları burada büyüdü, ailesi genişledi ve Ioánnis adında bir torunu oldu.&nbsp;Gün geldi, denizciliğin tüm meziyetlerini küçük yaşta öğrenen bu toruna Akdeniz yetmez oldu. Uzak deryaları keşfetmek için dönemin en büyük iki deniz gücünden biri olan İspanya’nın himayesine girdi,&nbsp;Juan de Fuca adını aldı ve hızla yükselerek kendi filosuna sahip oldu. Atlas, Hint yetmedi, Pasifik Okyanusu’na kadar gitti. Gün geldi bir adaya ayak bastı. O ada yüzyıllar sonra Vancouver Adaları, ayak bastığı ve mürettebatıyla uzun bir keşfe çıktığı yürüyüş hattı ise Juan de Fuca olarak anılmaya başlandı.Onur ve Renata’nın Kanada’da tanıştığımız günden beri "Yürümemiz lazım" dediği Juan de Fuca yolu için çantaları hazırlarken aklımdan bu hikâye geçiyor. Yüzyıllar önce kökü İstanbul’a dayanan bir Rum gemicinin İspanyol himayesinde gittiği yerlerde yürüme fikrini düşünüyorum. Diğer yandan da evin zeminine dizdiğimiz onlarca parça eşyayı nasıl çantalara yerleştireceğimizin telaşındayız.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230190873.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">47 km’lik Juan de Fuca ağırlıklı olarak ormandan geçen, arada sahile bağlanan bir yol. Bazı kısımları gelgit nedeniyle gün içinde kapansa da baharda yürüyeceğimiz için toprak kayması gibi bir risk bulunmuyor. Ancak baharın getirdiği başka bir risk var. Tüm kış süren güzellik uykularından uyanmış kara ayılar ve çok nadir olsa da dağ aslanları, yani pumalar. Bu nedenle tüm kamp malzemelerinin yanında bir de ayı spreyi taşıyoruz. Gerçi ayı gelse ya altımıza edeceğiz ya da kalpten mortu çekeceğiz ancak biz yine de önlemimizi alıyoruz. “Ayının çaresi sprey, pumanın ise dövüşmek” diye uyarıyor Onur hazırlanırken.Hazırlığın en önemli kısımlarından biri de yemek alışverişi. Konserve veya normal paketli gıdaları taşımak çok ağır olacağı için bu tip yürüyüşler için özel hazırlanmış ve çok az miktardaki sıcak suyla pişebilen kuru gıdaları tercih ediyoruz. Kanada’da bu tip yürüyüşler yapmanın en güzel tarafı ise su kaynaklarının bolluğu. Çok su hesabı yapmaya gerek kalmadan, ufak bir su filtresiyle tüm kaynaklardan temiz su elde etmek mümkün.Sabah çantaları doldurup, arabaya atlayıp Juan de Fuca’nın başlangıç noktası olan China Plajı’na doğru yol alıyoruz. Yolda dev bir süpermarketten kuruyemiş almak için durduğumuzda ben içi çedarlı sosislere karşı koyamayıp Renata ve Onur’u ben taşırım diye ikna ederek bir paket alıyorum. 2 saatin sonunda öğleden sonra China Plajı’na arabayı park ediyoruz. İlk gün Bear Plajı’na kadar 9 km’lik, orta zorlukta bir parkurumuz var. Ormana dalıyor, yürüyüşe başlıyoruz. Artık 29 km’ye kadar parkurdan çıkış yok.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230223310.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Önce Mystic Plajı’na varıyoruz ki bu ilk iki km’yi bitirdiğimize işaret ediyor. Hava kararmadan Bear Plajı’na varmak için hızlanıyoruz. Onur’la ikimiz her gördüğümüz ışık huzmesi veya her manzarada durup fotoğraf çekmek istesek de Renata oymak başı rolünü üstlenip kırık Türkçesiyle “Hadi, hadi!”&nbsp;diye bizi yine yola devam ettiriyor. İne çıka, hafif çamurlu zeminde, arada kayarak kilometreleri aşıyoruz. Molalarda yanımızdaki enerji jellerinden güç alıyoruz. Akşam gün batmadan önce Bear Plajı indiğimiz yamacın sonunda beliriyor. Onur daha önce Juan de Fuca’yı yürümüş olmasına rağmen en az bizim kadar heyecanlı. İlk günü sakatlık yaşamadan, düşmeden veya ayılarla karşılaşmadan bitiriyoruz.Sahile varınca ilk işimiz çadırları kuracak alanları belirlemek oluyor. Gelgiti de hesaplayarak çadırları kuruyoruz. Ardından o akşam yiyeceklerimizi ayırıp diğer yiyecekleri uzaktaki yüksek bir ağaç dalına asıyoruz. Normalde Kanada Milli Parklarında bu yiyecekler için ayıların açamayacağı kilitli dolaplar var ama aramaya üşenince işi doğal yollarla hallediyoruz.Sıra ateş yakmaya geliyor. Onur bu işle ilgilenirken ben odun toplamaya çıkıyorum. Muhteşem bir gün batıyor. Ateşi yakıp odunları istifleyince gün batımını izlemeye başlıyoruz. O anda gün boyu zaman zaman sövülen yorgunluk, inilip çıkılan yokuşların zorluğu, ayak takılan, sendeleten ağaç kökleri, üzerlerinden atlanılan yere düşmüş kütükler sadece güzel anılara dönüşüyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230302771.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Günü batırınca karınlarımızdan gelen gurultulara teslim olarak yemek hazırlamaya başlıyoruz. Çöplere taktığımız sosisler ateşte kızarmaya başlıyor, yanına da makarna yapıyoruz. Onur'la yola çıkmadan 3,5 saat harcayarak hazırladığımız mp3 listesi fonda çalıyor. Renata’ya sevdiğimiz Türkçe şarkıların tercümelerini yapıp eğleniyoruz. Ateşin büyüsü ve avcı toplayıcı toplumların neden ateşe taptıklarını böyle zamanlarda tekrar tekrar anlıyorum. Adeta gözümü alamıyorum. İlk gün yorgunluğundan ve ertesi gün rotanın en kazık parkurunu yürüyeceğimiz için erken yatıyoruz.Sabah erkenden uyanıyoruz. Yulaflı ve kurutulmuş sosisli kahvaltı sonrası Onur bize bir sürpriz yapıp çantasındaki cezveyi ve Türk kahvesini çıkartıyor. "Madem en zoru bugün, o hâlde Pasifik’in ıssız bir sahilinde Türk kahvesi içmeden yürümeye başlamamalıyız" diyerek cezveyi ateşe koyuyoruz. Ardından çadırları toplayıp, su stoklarımızı yenileyip yola koyuluyoruz.İkinci gün hedefimiz, 13 km’lik mesafedeki China Plajı'na varmak. Önümüzde tırmanışı ve inişi bol bir etap var. Planımız 9 saatte burayı tamamlamak. Sabah serinliğiyle nispeten kolay geçen ilk kısım öğlen sıcağının basmasıyla giderek zorlaşıyor. Tırmanılan yamaçlar dikleşiyor, çantalar ağırlaşıyor. Üstelik parkur giderek çamurlu bir hal alıyor. Zaman zaman bileğe kadar çamura giriyoruz. Güneş iyice tepeye çıkmışken bir gölgelik kuytu bulup öğle yemeği molası veriyoruz.Alınan karbonhidratlar ve enerji jelibonları ekibi tekrar ayağa kaldırıyor. Çamurlu yollardan yürümeye devam ediyoruz. Kısa bir süre için Onur’la Renata dinlenirken önden tek başıma yürümeye başlıyorum. Orman adeta beni içine alıyor. Muhteşem bir senfoni içerisinde hafifleyip, kayboluyorum. Kuş sesleri, ormanın yüceliği, boşluklardan sızan güneş ışıkları sanki beni taşımaya başlıyor. Bir anda sırtımdaki çanta, sabahtan beri yürüdüğüm kilometreler, üzerimdeki ter önemini kaybediyorlar. Sanki yürümüyorum da bir nehirde akıp, usulca sürükleniyorum.Bir süre sonra Onur’la Renata beni suratımdaki gülümsemeyle yakalıyorlar. Yola tekrar beraber devam ediyoruz. Son kilometreler hepimizi oldukça zorluyor. Bu nedenle müziğe başvuruyoruz. Sonunda güneşli China Plajı görünüyor ve arka planda <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=Fk0V_GGa2XM" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Pink Floyd</a> çalıyor. Plaja vardığımızda hiç bitmeyecek gibi hissettiğimiz günün tamamlanmasıyla suratlarımıza gevrek bir sırıtış yerleşiyor. Anlıyoruz ki bitmeyen yol yok. Hepsinin bir sonu var. Yeter ki sen yolundan ayrılmadan yürü. Neredeyse sırtımızla bir olan çantaları ilk bulduğumuz yere bırakıp bir süre anlamsızca plajda dolaşıyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658230259401.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Kerimcan Akduman<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ardından kamp yeri bulup, çadırları kuruyoruz. Tahminimizden önce, yaklaşık 8 saatte plaja vardığımız için güneşin batmasına daha vakit var. Bu nedenle acele etmeden çadırları kurup, ateş için odun topluyoruz. Bu sefer de yemekleri uzaktaki büyük bir kayanın tepesine koyuyoruz. Buz gibi Pasifik sularına ayaklarımızı sokup rahatlattıktan sonra ateşi yakıyoruz. Güneş hızla batıyor. Yemeği hazırlıyoruz.Yürüyüşün lüks hizmeti olarak yemek üzerine Türk kahvelerini içtikten sonra ateşi kuvvetlendiriyoruz. Çünkü o akşam Hıdrellez. Renata’ya Hıdrellez’den, şaman kültürünün günlük hayattaki etkilerinden bahsediyoruz. Öte yandan ben bu akşam için sakladığım ufak mataramı çantadan çıkartıyorum. Binlerce kilometre ötede bıraktığımız ve yıldız olup bizi tepeden izleyen sevdiklerimiz için kadeh kaldırıp, Hızır’a dileklerimizi sunuyoruz. Tepemizde arz-ı endam eden gök kubbeye bakıp evrendeki küçüklüğümüzü anımsıyoruz. Yatmadan ateşin üzerinden atlayıp ateşi söndürüyoruz. Çadıra girmeden son defa yıldızlara bakıyorum ve ağzımdan Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dizeleri çıkıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Ne içindeyim zamanın,Ne de büsbütün dışında;Yekpâre, geniş bir ânınParçalanmaz akışında.</blockquote>

Emmanouíl Phokás ile ilgili hikayeler