<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767623894939.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi</h1>Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.Yazı: Emre Eminoğlu“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.Kardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/marty-supreme-beyazperdeden-gercek-hayata-tasan-bir-hirs?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;Marty Supreme Yönetmen:&nbsp;Josh Safdie Yapım yılı: 2025 Süre:&nbsp;149 dakika</blockquote>“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602427295.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Timothée Chalamet, Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaKardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor.Film içerik ve biçimsel olarak Safdie sinemasının taşıyıcı kolonunun Josh olduğunun bir kanıtı gibi. Ama bunlardan önce, yönetmen, Chalamet ve A24’un kümülatif gücüyle yürütülen pazarlama kampanyasına apayrı bir paragraf ayırmak gerekiyor.&nbsp;Marty Supreme’deki masa tenisi toplarının turuncusu ile özdeşleşen pazarlama kampanyası, aylardır Timothée Chalamet’yi utanç verici denilebilecek seviyede ödül kazanmaya ant içmiş bir hırs küpü olarak gösteren kurmaca röportajlar, kurmaca demeçler ve Las Vegas Sphere’in zirvesinden haykırdığı büyüklük arzusu kullanılarak yürütüldü.&nbsp;Beni büyük bir hayranı olduğum oyuncudan nefret ettirmenin eşiğine getiren bu süreç, filmi izleyip Marty Mauser karakteri ile tanıştığımda anlam kazandı. Marty Supreme, son yıllarda izleme alışkanlıkları başkalaşan, sinema salonlarından uzaklaşan izleyicinin deneyimini güçlendirmek (dolayısıyla sinemayı kurtarabilmek) için stüdyo ve dağıtımcıların nasıl yollar izleyebileceğinin bir önizlemesi gibi.&nbsp;Pazarlama artık sadece tanıtım ve filmlerin ticari başarısını artırma amaçlı bir araç değil; film izleme deneyiminin bir parçası. Timothée Chalamet’nin SAG Ödülleri konuşmasını, mesleki hırsını ve en büyüklerden biri olma arzusunu, canlandırdığı karakterin her şeyi göze alarak tırmanmaya çalıştığı basamaklardan, mesleki hırsından ve en büyüklerden biri olma arzusundan ayrı düşünmek mümkün değil. Artık sinema salonunda oturup izlediğimiz filmin aylar önce sosyal medyada başladığı ve salondan çıktığımızda sosyal medyada devam ettiği bir çağdayız belli ki. Üstelik Marty Supreme yılın tek örneği değil; Together&nbsp;ve F1: The Movie&nbsp;de benzer bir eğilimin uzantıları.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602451640.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaJosh Safdie’yi Safdie kardeşlerin üstün yarısı yapan filme dönecek olursak... Bir seks sahnesiyle açılan, spermler yumurtaya doğru yarışırken açılış kredilerini izlediğimiz ve bir bebeğin doğumuyla sona eren Marty Supreme,&nbsp;hırsın ve&nbsp;en iyi olma arzusunun&nbsp;insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor. Motivasyon konuşmaları ve afişlerinde rastladığımız o klişe cümlelerin dediği gibi aslında her birimiz yumurtayı döllemek üzere koşan bir sperm ordusundaki en iyi yarışçıyız. Mikro ölçekte Marty’nin açılış sahnesinde koşusunu tamamlayan spermi bir bebeğe dönüşürken, makro ölçekte filmin bütünü Marty’nin zirveyi hedefleyen koşusunu konu alıyor.&nbsp;Marty koşuyor. Marty koştukça, Hollywood sinemasını tanımlayan koşulardan bir diğeri, Forrest Gump’ın Forrest’ının koşusu geliyor aklıma. Bir yanda tesadüfen tarih yazan, istemsizce bir Amerikan efsanesine dönüşen Forrest, bir yanda kendi yolunu tırnaklarıyla kazıyarak çizmeye çalışan, zirveye parmaklarını kanırtarak tırmanmaya çalışan Marty. (İkisinin de masa tenisinde Asyalı rakiplerle çekiştiğini söylememe gerek yok, değil mi?)&nbsp;Forrest Gump’ın şansla, tesadüflerle, kazara efsaneleşen kahramanına karşın Marty Supreme’in en ince ayrıntısına kadar tasarlanmış zirve yolculuğu... Tüm bunlar, 90’lardan günümüze Amerikan rüyasının nasıl değiştiğinin ve bir cenneti tadabildiğiniz bir çikolata kutusundan cehennemin ortasında hissettiren rekabet dolu bir çikolata fuarına nasıl evrildiğinin de izdüşümü gibi.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602471997.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gwyneth Paltrow, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka Sinemaİnişli çıkışlı, düşüşlü kalkışlı bir koşu Marty’ninki; filmin temposunu ve gerilimini ayarlamada bu trafiğin işaretleri izleniyor. Çıkışlar ve kalkışlar sancılı, zorlu. Marty’nin çırpınışları, çabaları, planları onu terletiyor, başına belalar açıyor. Asansörler bozuk, merdivenler kalabalık, basamaklar normalden yüksek, sıralar beklediğinden uzun... Oysaki inişler ve düşüşler hep beklenmedik, ani ve kolay oluyor. Marty koşarak iniyor merdivenlerden, asansör hiçbir katta durmadan zemine ulaşıyor— yeri geliyor, en beklenmedik şekillerde aşağı çakılıyor Marty. Marty yükseldikçe filmin temposu düşüyor, gerilimi artıyor. Marty düştükçe tempo artıyor, ama nihayetinde bir rahatlamayı da beraberinde getiriyor.Timothée Chalamet’nin filmin dışına taşan performansı yılın en iyilerinden kuşkusuz, onun da kariyerinin en iyilerinden olmaya aday. Masa tenisi sahnelerindeki gerçekçiliği yıllarca aldığı masa tenisi derslerine, filmin genelindeki karizmasını ise oyunculuk yeteneğine borçluyuz.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu yazı yayımlanmadan hemen önceki gece Timothée Chalamet, ödül sezonundaki ilk büyük başarısına Critics’ Choice Ödülleri’nde En İyi Erkek Oyuncu seçilerek ulaştı.</li></ul>Fakat oyuncunun kendi doğasındaki hırsını karakteriyle örtüştüren ve birlikte yumak olup büyüyen bu performansın gölgesinde kalmaması gerekenler de var filmde: Odessa A’zion ve Gwyneth Paltrow, erkek egemen bir onyılda, erkek egemen bir şehirde, erkek egemen bir sporla ilgili yapılmış bir filmin yegane kadın karakterlerine hayat verirken parlıyorlar.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602500254.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Odessa A'zion, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka SinemaÖzetle, Josh Safdie Marty Supreme’de bir spermin hikayesini anlatıyor. Engelleri aşmak, her düştüğünde yeniden kalkabilmek onun doğasında var çünkü tıpkı bir sperm gibi, en büyüklerden biri değil, en büyük olabilmek için çırpınıyor. Yaşamının ve kariyerinin bir kısmına tanık olduğumuz Marty’nin yolculuğunun zirvede sonuçlanıp sonuçlanmadığını bilmiyoruz. Ama filmin son sahnesinde bir bebeğe, kendi bebeğine baktığındaki bakışlarında bir baba şefkatinden çok en iyi olmayı başarmış bir spermle tanışmanın mutluluğunu ya da doğuran kendisi olmasa da o bebeği yaratmış olmanın gururunu yaşadığını görüyoruz.&nbsp;Nerede izleyebilirsin?&nbsp;Marty Supreme,&nbsp;1 Ocak’ta gösterime girdi.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Forrest Gump&nbsp;(1994, Robert Zemeckis)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pearl&nbsp;(2022, Ti West)</li></ul>

Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.

Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi

<img src="https://images.aposto.com/2025/9/1/1760975818853.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">The Smashing Machine: Bir dövüş efsanesi ve toksik ilişkisi</h1>Safdie Kardeşler’den Benny Safdie’nin ilk solo projesi "The Smashing Machine", dövüş efsanesi Mark Kerr’in 1999-2000 sezonundaki, inişler ve çıkışlarla dolu hikayesini Dwayne "The Rock" Johson’ın şaşırtan oyunculuğu aracılığıyla anlatıyor.Yazı: Emre Eminoğlu2025 sineması, Safdie Kardeşler’in ayrıldığı yıl olarak hatırlanacak. Kardeşiyle birlikte&nbsp;Good Time&nbsp;(2017) ve&nbsp;Uncut Gems&nbsp;(2019) gibi filmleri yönettikten sonra oyunculuğa yönelen&nbsp;Benny Safdie’nin ilk solo yönetmenlik projesini ise daha önce izleme fırsatı bulduk:&nbsp;The Smashing Machine,&nbsp;karma dövüş sporları efsanesi Mark Kerr’in yaşamının en önemli dönemini beyaz perdeye taşıyor.&nbsp;A24 etiketi taşıyan film, geniş hayran kitlesine sahip bağımsız stüdyonun&nbsp;A Prayer Before Dawn&nbsp;(2018) ve&nbsp;The Iron Claw’dan (2023) sonraki ilk spor filmi olarak da dikkat çekiyor. Filmin başına geçerken muhtemelen birçok izleyici gibi benim de aklımdaki iki büyük soru vardı: Benny Safdie, tek başına yönetmenliği kotarabilecek miydi ve gişe filmlerindeki vasat performanslarıyla tanıdığımız Dwayne Johnson&nbsp;ilk dramatik rolünün altından kalkabilecek miydi?&nbsp;The Smashing Machine’in minderden kalkamadığı yanları tabii ki var ama özetle iki soruya bulduğum yanıt da şaşırtıcı derecede olumlu.&nbsp;<img data-fr-image-pasted="true" src="https://images.aposto.com/1200xauto/2025/9/1/1760945999807.jpeg" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" style="border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;">The Smashing Machine | Kaynak: IMDbMark Kerr’in 1999 ve 2000 yıllarında yaşadıklarına odaklanan&nbsp;The Smashing Machine,&nbsp;sporcunun&nbsp;ABD ve Japonya’daki önemli karşılaşmalarını takip ediyor. Müsabakalardaki yenilmez imajı, fondaki bağımlılık meselesinin yarattığı kırılganlık ve güçsüzlükle iyi bir denge kuruyor.&nbsp;Bağımlılık derken, Kerr hem madde bağımlılığının hem de toksik ilişkisine rağmen partnerine karşı bir bağımlılığın çilesini çekiyor ve nihayetinde bedelini ödüyor. Mesleğinin fiziksel zorlayıcılığına rağmen disiplinle çalışan, işinin bir parçası olan şiddete rağmen her daim nazik ve sakin, ezeli rakibi dahil herkesle iyi bir ilişki kurmaya çalışan bir adamın uyuşturucu maddeler ya da partneri Dawn ile (ya da her ikisi birden) yakınlaştığı her an yenilmezliğine, sakinliğine ve insan ilişkilerine zarar geldiğini görüyoruz.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/the-smashing-machine-bir-dovus-efsanesi-ve-toksik-iliskisi?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;The Smashing Machine Yönetmen:&nbsp;Benny Safdie Yapım yılı: 2025 Süre:&nbsp;123 dakika</blockquote>2025 sineması, Safdie Kardeşler’in ayrıldığı yıl olarak hatırlanacak. Kardeşiyle birlikte Good Time&nbsp;(2017) ve Uncut Gems&nbsp;(2019) gibi filmleri yönettikten sonra oyunculuğa yönelen Benny Safdie’nin ilk solo yönetmenlik projesini ise daha önce izleme fırsatı bulduk: The Smashing Machine,&nbsp;karma dövüş sporları efsanesi Mark Kerr’in yaşamının en önemli dönemini beyaz perdeye taşıyor.&nbsp;A24 etiketi taşıyan film, geniş hayran kitlesine sahip bağımsız stüdyonun A Prayer Before Dawn&nbsp;(2018) ve The Iron Claw’dan (2023) sonraki ilk spor filmi olarak da dikkat çekiyor. Filmin başına geçerken muhtemelen birçok izleyici gibi benim de aklımdaki iki büyük soru vardı: Benny Safdie, tek başına yönetmenliği kotarabilecek miydi ve gişe filmlerindeki vasat performanslarıyla tanıdığımız Dwayne Johnson&nbsp;ilk dramatik rolünün altından kalkabilecek miydi?&nbsp;The Smashing Machine’in minderden kalkamadığı yanları tabii ki var ama özetle iki soruya bulduğum yanıt da şaşırtıcı derecede olumlu.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/9/1/1760945999807.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Smashing Machine | Kaynak: IMDbMark Kerr’in 1999 ve 2000 yıllarında yaşadıklarına odaklanan The Smashing Machine,&nbsp;sporcunun&nbsp;ABD ve Japonya’daki önemli karşılaşmalarını takip ediyor. Müsabakalardaki yenilmez imajı, fondaki bağımlılık meselesinin yarattığı kırılganlık ve güçsüzlükle iyi bir denge kuruyor.&nbsp;Bağımlılık derken, Kerr hem madde bağımlılığının hem de toksik ilişkisine rağmen partnerine karşı bir bağımlılığın çilesini çekiyor ve nihayetinde bedelini ödüyor. Mesleğinin fiziksel zorlayıcılığına rağmen disiplinle çalışan, işinin bir parçası olan şiddete rağmen her daim nazik ve sakin, ezeli rakibi dahil herkesle iyi bir ilişki kurmaya çalışan bir adamın uyuşturucu maddeler ya da partneri Dawn ile (ya da her ikisi birden) yakınlaştığı her an yenilmezliğine, sakinliğine ve insan ilişkilerine zarar geldiğini görüyoruz.Film, kameralar önünde performans sergileyen sporcuların aldıkları ya da savurdukları her darbenin de, zafer ya da yenilgilerinin de kamera arkasında yaşadıklarıyla doğrudan ilişkili olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. Mark Kerr’i bir dövüş “makinesi” değil, bir insan&nbsp;olarak görmemizi sağlıyor.&nbsp;Bunda pek tabii ki en büyük krediyi Dwayne “The Rock” Johnson’a vermek gerek. Profesyonel güreşçilikten oyunculuğa transfer olan Johnson, birbiri ardına yer aldığı dev bütçeli projeler sayesinde Hollywood’un en çok kazanan aktörlerinden olmasına rağmen bizi oyunculuk yeteneği olduğuna bir türlü ikna edebilmiş değildi. Johnson’ın bu performansını ise herkesi şaşırttığı ve ciddiye alınmaya başladığı, kariyerinin dönüm noktası olarak hatırlayacağız.<img src="https://images.aposto.com/2025/9/1/1760946022267.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Smashing Machine | Kaynak: IMDbYönetmenlik konusunda, ısıtılıp ısıtılıp önümüze konan profesyonel yaşamı ile romantik ilişkisi (ya da aile yaşamı) arasında ikilemde kalan sporcu hikayesini yenilikçi ve heyecan verici bir şekilde anlatabilen Benny Safdie, kardeşinden ayrı da başarılı olabildiğini kanıtlamış. Kamera hareketleri ve dinamik film kurgusu, sinema salonundaki izleyiciyi alıp adeta müsabakanın izleyicisiymiş gibi tribünlere götürüyor. Aynı kamera, Kerr’in özel hayatındaki sahnelerde geçildiğinde ise bir reality show&nbsp;izliyormuş hissi yaratıyor.&nbsp;Benny Safdie’nin sınıfta kaldığı taraf ise senaryo.&nbsp;Filmin spora ve sporcuya dair kısımlarında spora dair bilgisi olmayan izleyiciyi de eğitebilen doğal çıkış yolları bulmasına rağmen, konu Kerr’in özel yaşamı, hele ki filmin (tek) kadın karakteri olduğunda aynı şeyi söylemek mümkün değil.&nbsp;Gerçek hayatta 11 yıldır Mark Kerr ile evli olan&nbsp;Dawn Staples’ın Markk Kerr’in kariyerinde ve hayatında yıkıcı bir etkisi olduğu belli. Toksik bir partnerin vücut bulmuş hâli denilebilecek Dawn karakterinin sinemadaki kadın temsili açısından da yıkıcı etkileri olduğunu düşünenler olacaktır. Oysa Dawn, filmde olduğu kadar gerçek hayatta da Mark Kerr’in hikayesinin villain’ı belli ki.&nbsp;Öte yandan bu toksik ilişkiyi sinemaya taşıyan senaryonun Dawn’u bir villain&nbsp;olarak dahi derinlemesine işleyememesi, Emily Blunt’ın abartı ve kendi potansiyelini kullanamayan oyunculuğunun da etkisiyle bu karakteri karikatürleştirmesi filmin en büyük eksikliğine dönüşüyor. İki yıl önce Oppenheimer’da da benzer bir karakterin, kadın karakter yazamamasıyla nam salmış Christopher Nolan’ın kalemi ve yine Emily Blunt’ın oyunculuğu nedeniyle eleştirildiği düşünülürse buna şaşırmamak gerek.&nbsp;Ama SNL’in yakın tarihindeki eşsiz karakterlerden, Heidi Gardner’ın canlandırdığı Every Boxer’s Girlfriend from Every Movie About Boxing Ever&nbsp;(tüm boks filmlerindeki her boksörün kız arkadaşı) tiplemesinden farksız bir karakteri Safdie(ler) sinemasına yakıştırmak imkansız. Yönetmenin izleyicide iyi bir izlenim bırakarak, yaratıcı bir şekilde veda etmesini sağlayan final sahnesinin ise etkisi büyük; Benny Safdie’nin sürprizinin gülümsetmeyeceği, mutlu etmeyeceği kimse yoktur sanıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2025/9/1/1760946036336.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Emily Blunt ve Dwayne&nbsp;Johnson,&nbsp;The Smashing Machine | Kaynak: IMDbSafdieler’in sinemasının en başarılı bulduğum yanlarından biri olan müzik kullanımına da değinmek şart. Filmin Nala Sinephro imzalı müzikleri, Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki gergin ve konuşkan sahnelerin fonunda tempoyu ve tansiyonu yükseltme görevi gören, Daniel Lopatin imzalı deneysel elektronik müzik ve deneysel caz arasındaki müziklerin izinden gidiyor. Öte yandan diğer filmlerin aksine halihazırda temposu ve karmaşası yüksek birçok dövüş sahnesi barındıran bu filmde aynı formülün her sahnede çalışmadığını ve genel olarak aynı etkiyi yaratamadığını düşünüyorum.The Smashing Machine,&nbsp;Venedik Film Festivali’nde estirdiği rüzgarı ve Benny Safdie’ye Gümüş Aslan (En İyi Yönetmen) ödülü kazandıran başarısını okyanusun öteki kıyısında, New York Film Festivali’ndeki gösteriminin ardından koruyamadı. Yine de Dwayne Johnson’ın oyunculuğu sayesinde ve her dövüş filmi gibi makyaj ve kurgu kategorilerinde filmin adını ödül sezonu boyunca duyacağımıza eminim.&nbsp;İlk tepkilere bakılırsa öteki kardeş Josh Safdie ise Marty Supreme&nbsp;ile çok daha büyük bir etki yaratmak üzere geliyor; meraktayız.Nerede izleyebilirsin? The Smashing Machine,&nbsp;17 Ekim’de gösterime girdi.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Wrestler (2008, Darren Aronofsky)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Creed (2015, Ryan Coogler)</li></ul>

Safdie Kardeşler’den Benny Safdie’nin ilk solo projesi "The Smashing Machine", dövüş efsanesi Mark Kerr’in 1999-2000 sezonundaki, inişler ve çıkışlarla dolu hikayesini Dwayne "The Rock" Johson’ın şaşırtan oyunculuğu aracılığıyla anlatıyor.

Good Time ile ilgili hikayeler