Yeni bir şey deniyorum. 20liğin çevrimiçi bir rakı sofrası, başka seslere de yer veren bir platform olmasını istediğimi belirtmiştim. Bu nedenle arada sırada, bu bölümde başka 20liklere yer vereceğim. 20lik okurları arasında bu bültene yazmak, çizmek, video çekmek ya da bülteni övmek isteyenler <a fr-original-style="" href="https://forms.gle/EUgJ3mGJNLD9vT5J8" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya tıklayabilir</a>.&nbsp;Yazı:&nbsp;Songül Soysal1 Nisan günü boş veya üzerine acayip şekiller çizerek hocanıza teslim ettiğiniz sınav kağıdı şakasını bile özler hale geldiniz mi? &nbsp;Ya da hala sevgilinize ‘ayrılık’ şakası yapanlardan mısınız? Şaka gibi bir dönemden geçerken şakanın ne iyisi ne kötüsü nasır tutan sinir sistemimize işliyor.&nbsp;Nobel ödüllü Fransız felsefeci Henri Bergson, komiğin etkisini gösterebilmesi için yüreğin uyuşturulması gerektiğinden söz eder. Tabii 20. Yüzyılın ilk yarısına damgasını vuran Bergson’un hesaba katmadığı bir şey var: 2020 yılı ve sonrası. Zira artık uyuşukluğumuz yürek uyuşukluğu değil, zihin uyuşukluğu. Öyle şaka gibi bir dönemden geçiyoruz ki sosyal pratiklerimizi kaybettik, mecalsiz kaldık, adeta uyuştuk. Buradan da nereye çıkıyoruz fark ettin değil mi? Şaka gibi olan şey aslında her gün soluk alıp vermenle sürdürdüğün hayatın ta kendisi…Akıllara zarar apokaliptik bir dönem sürüyoruz. Kimsenin şaka yapmaya hali yok, sinirleri müsait değil. Hoş yapsanız da artık hiçbir şeye şaşırmaz, reaksiyon vermez olduk. Herkes ip üzerinde yürüyor, kimi çalışamıyor, kimi ‘maaş alamazsam ne olur’ diye düşüne düşüne helak oluyor, kimisi hayatta kalma mücadelesi veriyor. Hoop kendimize dönelim. Öngörülmesi zor bir geleceğe endeksli bir plan yapmak, toplumsal baskılar altında ezilmeden hayata devam etmek ve bence en önemlisi, Türkiye’de bir kadın olarak kafamızı suyun üzerinde tutup nefes almak için verdiğimiz çaba, şaka için çok yer bırakmıyor.&nbsp;‘Çocuk muyuz canım, ne şakası’ diyenleriniz de çıkar tabii, haklısınız da. Ama hiç mi kalmadı içini kaşındıran o muzır yanından bir parça? Özlemiyor musun babanın bile şaka yaptığı günleri? Gerçi sen de haklısın sayın okuyucu. Her sabah devasa bir şaka prodüksiyonun içinde gözünü açıp, gerçeklerin içerisinde debelenip dururken nesini özleyebilirsin ki? Şuna da eminim ki artık ‘biz ne yaşıyoruz yahu şaka gibi, delirecek gibi oluyorum’ bile demeye takatin yok… Tabii adeta gizli kamera şakasının başrolüymüşüz gibi sürdürdüğümüz hayatlarımızda çok güç değil mi bu? Peki şimdi hangi kameraya el sallıyoruz?

Songül Soysal ile ilgili hikayeler