<span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; MTV veda etti:&nbsp;Paramount Global çatısı altında faaliyet gösteren MTV, izleyici alışkanlıklarının dijital platformlara kayması ve geleneksel kablolu yayıncılığın düşüşe geçmesi nedeniyle Avrupa, Asya ve Türkiye’nin dahil olduğu geniş bir coğrafyada "müzik odaklı televizyon" dönemini kapattı.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ayrıntılar:&nbsp;1981’de The Buggles’ın "Video Killed the Radio Star" klibiyle yayına başlayan kanal, yine bu kliple yayın hayatına veda etti. MTV markasının Video Müzik Ödülleri &nbsp;ve Avrupa Müzik Ödülleri gibi organizasyonlarla varlığını sürdüreceği açıklandı.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Editörün önerisi: <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/walkman-neslinin-mezar-tasi-mtv-efsanesinin-ve-kolektif" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Walkman neslinin mezar taşı: MTV efsanesinin ve kolektif keşiflerin sonu</a> | Duende, Tuğçe Madayanti Şen</li></ul>

Aposto Gündem

Sabahın ayazında okul servisini beklerken, babamın yurt dışından getirdiği walkman’in siyah kalın süngerli kulaklıkları kulaklarımı ısıtırdı. O süngerler, aylar içinde kullanılmaktan ufalanmaya başlamıştı bile; her küçük parçacık, 90’ların asi ruhunu taşıyordu sanki. Kulağımda Metallica’nın Black Album’ünün öfkeli riff’leri, Pearl Jam’in Ten’inin melankolik tınıları, Nirvana’nın Nevermind’ının ham enerjisi…&nbsp;1991 yazı, rock müziğin altın çağını müjdeliyordu. Ağustos’ta Metallica kendi adını taşıyan albümüyle dünyayı salladı; hemen ardından Pearl Jam, Ten ile içimizi altüst etti. Bir ay geçmeden Guns N’ Roses, Use Your Illusion I &amp; II ile epik bir patlama yaptı. Red Hot Chili Peppers’ın Blood Sugar Sex Magik’i ve Soundgarden’ın Badmotorfinger’ı ise adeta bir çığ gibi üzerimizden geçti.&nbsp;İstanbul’da bu albümlere ulaşmak kısmen zordu. Plakçı dükkanlarında kaset doldurtur, müzik açlığımızı öyle bastırırdık. Benimkisi, Bakırköy tren istasyonunun yanındaki Hakan abiydi. Kasetleri bir müzik dehası gibi seçer, her birini bir hazineye dönüştürürdü.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ve MTV, bu seslere görüntü kattı. Tüplü televizyon ekranları, aile salonlarımızın orta yerinde dönen kliplerle küçücük bedenlerimizi bizi o salonlardan alıp dünyaya bağlayan bir pencere açtı.</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2025/9/2/1760453937913.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.48" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kurt Cobain'in 1993'teki "Unplugged" performansı Nirvana’nın Nevermind albümü, 1991 sonbaharında sessizce raflara yerleşmiş, ama bir yıl sonra listelerde patlayarak jenerasyonumuzun marşı olmuştu. 1993 sonbaharında, In Utero turnesi sırasında kaydedilen MTV Unplugged performansı, Kurt Cobain’in kırık ruhunun sinyallerini ilk kez hissettirdi. Ev telefonundan arkadaşlarımla arayıp konserin etkisini paylaştık; okulda tahta sıralara Nirvana’nın adını kazıdık. Cobain’in soluk yeşil hırkasıyla mırıldandığı notalar, bir neslin varoluşsal krizini hüzünle canlandırıyordu. Where Did You Sleep Last Night çalarken gözyaşlarımızla ekrana kilitlenmiştik.&nbsp;Bir yıl sonra, 1994’te, Cobain’in intihar haberi geldi. O an anladık ki müzik, sadece eğlence değil, varoluşsal bir bağdı. Bu bağ, Köprüaltı Kemancı’daki gitar sesleri arasında, Sirena’da, Gitanes’da soluklanırken, Abdullah Sokağı’nın taşlarında otururken hayat buluyordu. Müzikle edebiyatı harmanlardık; saatlerce Rimbaud’dan, Kerouac’tan, Nirvana’dan konuşurduk.&nbsp;MTV, bu birleşimi, bu ateşi körüklerdi. Müzik ve görsel kültür, jenerasyonumuzu sorgulayan, anlamaya çalışan, estetik bir bilinç geliştiren bir nesle dönüştürdü. Günümüzün kültür sahnesini ayakta tutan, işte bu jenerasyonun ruhu ve bilincidir.MTV, sadece rock’ın değil, her türün buluşma noktasıydı. Britney Spears’in "Baby One More Time"ı ile okul koridorlarındaki danslar, Backstreet Boys’un "I Want It That Way"i ile romantik hayaller, Tupac ve Notorious B.I.G.’nin hip-hop isyanıyla sokakların nabzını tutan öfkeli flow’lar… Daft Punk’ın Around the World’ün robotik ritimleri, The Prodigy’nin Firestarter'ı ile elektronik müziğin çılgın enerjisi gecelerimizi elektriklendirdi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/9/2/1760453837358.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.47" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">MadonnaMTV bununla yetinmedi; Alicia Keys’in Fallin’i ile R&amp;B’nin ruh dolu tınılarını, Ricky Martin’in Livin’ La Vida Loca'sı ile Latin pop’un ateşli dalgasını, Korn ve Limp Bizkit’in nu-metal patlamasıyla gençliğin öfkesini ekrana taşıdı. Destiny’s Child’ın Survivor’ı güçlü kadınların marşı olurken, N Sync’in Bye Bye Bye koreografisi Türkiye’deki hayranlarınca taklit edildi. Madonna’nın 1984 Video Music Awards sahnesinde gelinlikle yuvarlandığı Like a Virgin performansı, Eminem’in The Real Slim Shady ile provokatif patlaması, Björk’ün All Is Full of Love gibi avangart klipleri, sadece müzik değil, birer kültürel olaydı.Programlar da neslin nabzını tuttu. Total Request Live (TRL), seyircilerin oylarıyla şekillenen listeleriyle bir fenomen yarattı; 120 Minutes, Smashing Pumpkins’in "Tonight, Tonight"ı gibi alternatif kliplerle indie ruhunu tanıttı; Yo! MTV Raps, Tupac ve Public Enemy ile hip-hop kültürünü evlerimize taşıdı.<img src="https://images.aposto.com/2025/9/2/1760453892396.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.47" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yo! MTV Raps Türkiye’de uydu antenli ekranlarda bu çeşitliliği izlemek, sadece müzik dinlemek değildi; bir jenerasyonun dünyayla bağ kurması, kimliğini bulmasıydı. Bu programlar, müziği bir eğlence aracı olmaktan çıkarıp bir ifade biçimine dönüştürdü; her klip, her performans, bizim hikayemizin bir parçasıydı.Benim MTV’m, müziği bir hikaye, bir mücadele olarak görenler&nbsp;içindi. Skip James’in melankolik Delta blues’u "Hard Time Killin’ Floor Blues", MTV Rockumentary ile evlerimize taşındığında, 90’ların asi ruhu o eski notalarda yeniden can buluyordu. Janis Joplin’in "Piece of My Heart" ile ruhu titreten çığlıkları, Jimi Hendrix’in "Purple Haze"i ile elektrogitarın psychedelic devrimi, Bob Dylan’ın "Blowin’ in the Wind"i ile 60’ların sivil haklar mücadelesi…&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hele ki Dylan’ın şarkıları, Woody Guthrie’nin işçi sınıfı hikayelerinden ilham alan protest folk’un yankısıydı. MTV, bu kökleri kliplerle, belgesellerle, Unplugged performanslarıyla bize taşıdı. The Clash’in "London Calling"deki punk öfkesi, Ramones’un "Blitzkrieg Bop"daki asi sadeliği, Sex Pistols’un "God Save the Queen"inde 70’lerin isyanı…&nbsp;</li></ul>Soul’un derinliklerinde Aretha Franklin’in "Respect"iyle kadın gücünü, Marvin Gaye’in "What’s Going On"uyla toplumsal adalet arayışını keşfettik. Erken hip-hop’ın RUN-DMC ile "My Adidas"ta patlattığı sokak modasını gördük. MTV, sadece 90’ların grunge’ını ya da pop’un parıltısını değil, müziğin blues’dan rock’a, folk’tan punk’a, soul’dan hip-hop’a uzanan evrimini&nbsp;öğretti. Bu tarihsel yolculuk, bir neslin isyanını, arayışını, ruhunu şekillendirdi.<img src="https://images.aposto.com/2025/9/2/1760454024946.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Britney Spears, Madonna ve Christina Aguilera Yıllar akıp geçti. 1991’den 1994’e, 2000’lerin ortalarına ve nihayet 2025’e ulaştık. MTV’nin ışıkları uzun zaman önce sönmeye başlamış; reality show’lar müziği gölgede bırakmıştı. “2006’dan beri müzik çalmıyorlar” diyerek isyan etmiştik. Paramount Global, Skydance Media birleşmesi sonrası, 500 milyon dolar tasarruf hedefiyle bu ölümü resmileştirdi.&nbsp;31 Aralık 2025’te, MTV’nin fişi çekiliyor. MTV Music, MTV 80s, MTV 90s, Club MTV ve MTV Live kapanıyor. Sosyal medya ve streaming platformlarının yükselişi, MTV’yi finansal bir yük hâline getirdi; Avrupa’dan (Almanya, Hollanda, İtalya) Avustralya’ya, Polonya’dan Brezilya’ya kadar kanallar kapanıyor. ABD’de henüz tam kapanma yok, ama eğilim aynı.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neden? Çünkü kâr öncelikli; müzik videolarının romantizmi, bilanço tablolarında yer bulamıyor.</li></ul>Günümüzde nostaljiye öykünerek prim kasmayı bilenler; retro dizilerle kar edenler, 90’lar playlist’leri ve vintage moda ile yeni jenerasyonu tavlamayı iş edinenler, "İzleyici alışkanlıkları değişti" diye bir kültürel mirası feda etmekte beis görmüyorlar.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">MTV’yi orijinal hâline, 7/24 müzik klipleriyle dolu bir yayına dönüştürmek daha onurlu olmaz mıydı? Yani demem o ki, bu kapanış yine de üzmedi değil. MTV ölmüştü; ama artık mezar taşını da diktiler.</li></ul>Nedense hâlâ alışamadım bu sert değişimlere. İnsan kendini iyice vazgeçilmiş hissediyor; üreten ve temelleri atan bir neslin hayalleri, algoritmaların soğuk hesaplarında bir kez daha eritiliyor.&nbsp;Şimdi müzik; Spotify, YouTube ve TikTok’un algoritmik rehberliğinde tüketiliyor. Instagram story'lerine meze ediliyor. Her birey kendi balonunda, kişiselleştirilmiş çalma listeleriyle baş başa. Bir şarkıyı beğendiğinizde, algoritma hemen benzerini öneriyor; ama o eşsiz keşif ruhunu yok ederek…&nbsp;Milyonlarca şarkıya anında ulaşabiliyoruz belki ama müzikle kurduğumuz kültürel bağı yok ederek.… Artık geri dönüşü yok, herkes kendi ekranında, kendi hikayesinde kaybolacak. Vedalar halkasından sadece biri olan MTV’nin kapanışı, bir çağın, bir ruhun vedası…&nbsp;Sanırım, her iki dünyada da yer almış olmak hem bir şans hem de en çok bizim kalbimizi burkuyor. O büyülü kolektif anları özleyeceğim. Ya siz?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">*Gelin, toplanın insanlar, her nerede geziyorsanız. Ve kabullenin çevrenizdeki sular yükseldi artık. Eğer zamanınız sizce biraz değerli ise Yüzmeye baslasınız iyi olur. Yoksa bir tas gibi dibe çökeceksiniz. Çünkü zaman değişiyor.</blockquote>*Bob Dylan - The Times They Are A Changin

Duende

31 Aralık 2025’te MTV’nin fişi çekiliyor. MTV Music, MTV 80s, MTV 90s, Club MTV ve MTV Live kapanıyor. Türkiye’de uydu antenli ekranlarda bu çeşitliliği izleyenler için MTV, sadece müziğe ulaşmak için bir aracı değildi. MTV üzerinden bir jenerasyon dünyayla bağ kurdu, kimliğini buldu; müzik bir eğlence aracı olmaktan çıkıp bir ifade biçimine dönüştü. O ekranda izlediğimiz her klip, bizim hikayemizin de bir parçası oldu.

Walkman neslinin mezar taşı: MTV efsanesinin ve kolektif keşiflerin sonu

Wood music box: I am at a new stop. This time, I have Taner by my side – yes, the one with the last name Yücel. We don’t know where we are going but it is clear where we are starting. I got into it by asking “What is the first sound you remember?”&nbsp;He told me about his grandfather’s music box. He said it was a wooden music box with twirling dervishes inside, he mentioned remembering that box and the noises it makes from time to time. Then, of course, he talks about his cousins’ Walkman and earphones from which he could listen to music, something he was really surprised by, and he added: “I still can’t get over that shock. It uncovered something within my mind.” Let me mention that Taner lives in a building overlooking a bustling avenue where he isn’t allowed to listen to his own music at a high volume after 22.00 o’clock. Earphones are like life support for most of us with metropolitan lives.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657106019625.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">In front of a door in Yeldeğirmeni with Taner Yücel<div align="center" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><hr size="0" width="100%" align="center" fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></div>Mother knows best: I wanted to go into Taner’s happy days filled with music, but he remembers his sad memories more intensely. We started talking about the first instrument he tinkered with. He took me to a memory where his mother forced him to go to a place that looked like a piano class on the outside, but was more of a place where numbers were written on a Yamaha keyboard instead of notes.From there we went over to his home life. We met his mother who sang Turkish Classical Music, and his father who was able to start playing an instrument after spending just a little bit of time with it. His father’s interest in different instruments was later passed on to Taner: “I had the desire to try every instrument.” &nbsp;Today, it is possible to see those trials in his walks across genres and creations that fall here and there.Fine arts after fine arts:&nbsp;While at his grandfather’s summer house in Erdek, he bought a&nbsp;Cartel cassette after thinking their TV interview was very cool. He talked about his desire to adopt the pain that the band was expressing with their lyrics at the time. Thinking of his desire to participate in pain that was not his, I pointed my direction to Eskişehir.Taner started college here but did not graduate. Fine arts department in college after going to a fine arts high school where the only thing he learned was that he could only be visible if he remained within certain molds. But he preferred doing whatever he wanted, “When I discovered that primitivity in music, I figured I wanted to do it. I liked being unpretentious. I couldn’t find my creativity in painting. Because I thought I had the power to draw on the outside of the lines that were taught and the assignments that were expected. I still think that way.”<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657106000397.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">From a street with a lot of immigrant-owned restaurants frequented by Taner&nbsp;<div align="center" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></div>"Easy, boy!": After trying a lot of punk bands that didn't even have names in college, he found his place in Neon. When he began intermingling musical genres with attitudes, his life started to flow like a winding clock. We can draw from the importance of the band and the persona that Taner created on the stage from his words, "Neon was the band where I heard ‘Easy, boy!’ the most. I really had to stop. Because I wanted to make noise all the time.”And then there is Mustafa the Drummer of course. Mustafa Zümrüt. His interest in music equipment and recording technology was passed on to Taner. Thus, he learned the journey of music in the backstage of what shocked him through his earphones.Silly noises: After a long and compulsory military service, he joined the art collective HaZaVuZu, wanting to -in his words- make “silly noises.” He summarizes what remains after it was all said and done: “There, I stopped being a musician. Configuring the guitar as a voice tool instead of a musical instrument was an interesting challenge.”&nbsp;Having severed his ties from genres prior, Taner obviously succeeded in dismantling music as well. Only one voice remained. HaZaVuZu was followed shortly by Ses Perileri, then The Raws, and&nbsp;Jakuzi. For him, there were lessons in all of them. Just like the “margins of error” he left for all of them.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657105974709.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Taner and flute seller Nazmin in Yeldeğirmeni<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Producer chair:&nbsp;After Taner’s confession of “I can’t be a group member. I am an annoying and difficult person. I couldn’t just be a guitarist in any of my bands,” we move forward to the producer chair he has been occupying lately. He said he was always analyzing and wondering the creation process of everything he listens to, and all noises he hears. His start was with commercial jingles. When he realized he could make tangible noises out of abstract ideas that clients were dreaming up, he started Domuz Records and album production. Özgür Semerci’s Bulandı Sularım&nbsp;became the first album he calls his production.Magical meeting of image and sound:&nbsp;Back to today. Before we arrive at our last spot, we pop by Taner’s first solo album The Cemil Show, for which he was awarded Best Original Score&nbsp;at the Altın Koza Film Festival. First, I ask him about scoring a film. He answers, “It’s a magical experience when image and sound meet. You are like an actor, an invisible actor."&nbsp;Therefore, I was able to understand the passion that people like Thom Yorke and Nick Cave have for soundtracks.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657105942253.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.66" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Barış Sarhan, The Cemil Show<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Invisible Taner: Now, to The Cemil Show soundtrack with 27 records that is 1 hour 1 minute long. The film’s story that takes place in different time periods, and the freedom given by director&nbsp;Barış Sarhan&nbsp;made it possible for Taner to have a personalized creation process. Therefore, he was able to wander in between genres according to the concept he defined, and after Barış’s insistence, his song that he wrote for his father, Dündar Bey, was able to find a place in the film and the album. The result: an album Taner is “pretty satisfied with,” –&nbsp;the unmatched performance of invisible Taner.Key:&nbsp;Before he left, I asked him to leave me and the readers with a map for new discoveries. He named Type O Negative, a band that nurtured him throughout his life, and added “Since I was a kid, it has always been by my side in every technological iteration. The cassette, the CD, then the MP3 player, the phone, and Spotify.”<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657105907707.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Encore:&nbsp;We can’t end before pointing to the ambient recordings Taner shares on his SoundCloud. The series that started with Dündar Bey two years ago continued with&nbsp;Sana and Solaris Solitude. Will all of these recordings lead to an album? That’s unknowable – I will keep an eye out for that.Now that we are familiar, we are on the last of the steps that lead from the station to the avenue. I turn around and start walking to the light of the street lamp. Today’s thoughts and feelings ricochet from Taner to Taner. I won’t know where the next bright spot will be.&nbsp;Goodbye.&nbsp;

Walkman ile ilgili hikayeler