<a fr-original-style="" href="https://twitter.com/OzlemGurses?ref_src=twsrc%5Egoogle%7Ctwcamp%5Eserp%7Ctwgr%5Eauthor" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Özlem Gürses</a>Türkiye için çok üzülüyorum.&nbsp;Uzun zamandır bu duygudayım ve eminim, biliyorum, yaşıyorum, milyonlarca insan da benim gibi hissediyor.&nbsp;“Bu ülke bunları hak etmedi, çok daha iyisini başarabilirdik”&nbsp;hissi bu.&nbsp;“Bu iktidar bize neler etti?” hâlinden çok farklı bir hâl.&nbsp;Çünkü memleket vasatlığıyla, tıkanmışlığıyla, dünyaya kapanmışlığıyla, belki de en gri, en ruhsuz, en çözümsüz döneminde…&nbsp;Niye böyle oldu?&nbsp;Neden memlekette bunca dert, haksızlık, krizler, işsizlik, yoksulluk varken siyaset denilen mekanizma havaya kaldırılan bir seccade ile havaya sıkılan kurşunlar arasında kitlendi kaldı?&nbsp;Bir yanda korkunç bir inanç suistimali… öte yanda karanlıktan, bilmezlikten beslenen şiddet iklimi…&nbsp;Bu ikisinin arasında bir yerde, üzerinde hiç düşünmediklerimiz var. **&nbsp;İnsan nedir, hiç düşünmedik mesela…&nbsp;Aşk nedir, kadın nedir, genç nedir, evlilik nedir, aile nedir?&nbsp;Evlerimiz “mutsuz evlilikler” mezarlığına dönerken, bu çocuklar nasıl yetişiyor hiç düşünmedik…&nbsp;Sürekli annelerinin dayak yediğine tanık olan bu kızlar ve erkekler hangi öfkelerle, hangi ezilmişliklerle, hangi kırgınlıklarla yaşama başlıyor düşünmedik…&nbsp;İnancı hiç düşünmedik.Sürekli korkutulan bir toplumda, bireysel ahlak nasıl gelişir, insan doğayla, tüm canlılıkla nasıl bağ kurar, düşünmedik…&nbsp;İnandıklarını, seçtiklerini açıkça ifade eden kişiler yerine, sürekli yalanlarla kendini gizleyen, uyum sağlamak adına kendinden vazgeçen kalabalıklara dönüştük…&nbsp;Bir ortak aday bir seccadenin üzerinde fotoğraf çektirdiğinde “seccade nedir?” yine hiç düşünmedik…&nbsp;Yıllardır din üzerinden kutuplaşmış kitleler “basılmaz kardeşim”de birleşti… başkaları da&nbsp;“bir danışmanı yok mu bu adamın?” sorusunu tartıştı…&nbsp;Koskoca Cumhurbaşkanı bir miting sahnesinde aldı eline seccadeyi&nbsp;“işte biiiiz, 15 Mayıs’ta bunun üzerinde şükür namazı kılacağız” dedi…&nbsp;Noktayı Diyanet koydu “seccade kutsal değildir.”&nbsp;Kutsal nedir, yine hiç düşünmedik…&nbsp;***&nbsp;Geldiğimiz noktada, parti il binaları önünde ne idüğü belirsiz tipler, bilmem ki neden “havaya ateş açıyor”, bir siyasi partinin Genel Başkanı TBMM’deki Grup Konuşmasında kürsüye mermileri dizip, tek tek yere fırlatıyor, çoğu “erkek” tüm vekiller ayakta alkışlıyor!&nbsp;İşin kötüsü hayat devam ediyor.&nbsp;Kimse&nbsp;“noluyor yahu?”&nbsp;demiyor…&nbsp;Eni sonu bir seçim yapacağız, gidip sandıkta oyumuzu kullanacağız, nedir bu mitinglerde havalara kaldırılan seccadeler, ortalığa saçılan mermiler?&nbsp;Dünyanın her yerinde seçimler yapılır, oylar sayılır, iktidarlar değişir.&nbsp;Türkiye’de de böyleydi,&nbsp;AK PARTİ gelene kadar. **&nbsp;"Oylar çalınıyor mu?" endişesi, bu iktidarla başladı.&nbsp;Oy ve Ötesi gibi dernekler, seçim gönüllüleri gibi sivil örgütlenmeler bu iktidar yüzünden kuruldu.&nbsp;Seçim gecesi yayınlarında veriler nasıl gelecek sorusu bu iktidarla sorulmaya başlandı…&nbsp;“O gece ne olacak, iç savaş çıkar mı?” korkuları bu iktidarla başladı.&nbsp;Ve en tuhafı “kaybederlerse giderler mi?”&nbsp;Farkında mısınız “gidemeyen bir iktidar”la karşı karşıyayız.&nbsp;Adını koyalım : “kendi iktidarına esir olmuş bir iktidar” bu.&nbsp;***&nbsp;AK PARTİ, ‘iktidarı kaybetmekten’ neden bu kadar endişe duyuyor?&nbsp;Nasıl bir sıkışmışlık ki bu, hükümeti kaybetmemek, tek bir oy fazla alabilmek için akıl almaz her yola baş vuruyor?&nbsp;Daha önceki gün Finlandiya’da seçim yapıldı, Sanna Marin kazanamadı, istifa etti… Yeni Zelanda’da Jackinda Ardern siyasetteki görevlerini bıraktı, kimse bir “hac”ı eline alıp “gitmiyoruz” demedi…&nbsp;Bizde niye böyle?&nbsp;Neden AK PARTİ sonsuza kadar iktidarda kalmak durumunda hissediyor?&nbsp;Sakın seccadelerle, kurşunlarla korkutulmak istenen bu toplum yerine, hem Allah’tan, hem sandıktan asıl korkan bir başkası olmasın?<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Not:&nbsp;Serbest Kürsü'de yer alan tüm görüşler yazarlara ait olup, Aposto'nun editoryal bakış açısını yansıtmamaktadır.

Aposto Gündem

Bu ikisinin arasında bir yerde, üzerinde hiç düşünmediklerimiz var.

Seccade ile kurşunlar arasında bir yerde…

Ayşenur EthemoğluBazen 2010’lar öncesi bir tarih gördüğümde üzerinden çok geçmemiş gibi geliyor. (Bu hissi bir tek ben yaşamıyorum, değil mi?) “The Knife’a saygı duruşu yazmalıyım” dedim, bir süre en sevdiğim şarkılarını dinledim. Hızlıca albümlerini gözden geçirdim ve ikinci albümleri şaheser Deep Cuts’ı 2004 yılında çıkardıklarını fark ettim: 17 YIL ÖNCE. 17 yıl önce Karin ve Olof bu albümü piyasaya sürdüklerinde muhtemelen heyecanla gelecek reaksiyonları beklediler ve hiç ummadıkları bir şey oldu. Albümün en tatlı şarkısı Heartbeats hit oldu, dizilerde çaldı, Jose Gonzalez ve Laura Marling’in de cover’larıyla arşa çıktı.&nbsp;Peki Karin ve Olof’un gözü yükseklerde miydi? Sanmam.1999 yılında kurulan The Knife iki kardeşten oluşuyor. Büyük kardeş Karin, The Knife’tan önce İsveç’in hatrı sayılır indie rock grubu Honey Is Cool’da vokal ve gitardan sorumluydu. 1999’da bir araya gelip 2004’te Deep Cuts’ı piyasaya sürdüler fakat grup hiçbir zaman “mainstream” olmaya ve çok fazla fan’a sahip olmaya ihtiyaç duymadı. Hatta 2013 tarihli Shaken the Habitual’a kadar kendilerini maskesiz çok az gördük. Kaldı ki, Shaking the Habitual’da bile kostüm ve makyajdan hangisi Karin, hangisi Olof, hangisi ekip üyesi ayırt etmek pek kolay değildi.Deep Cuts’a geri dönecek olursak,<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Albümün benim için en iyi şarkısı: Pass This On</h2>Daha süper “Feminist Beyonce”nin o kadar da feminist olmadığı, LGBTİQ+ şarkıcıların sesini ne yazık ki şimdiki kadar net çıkaramadığı ve “Black Trans Lives”ın o kadar da “matter” etmediği bir dönemde The Knife zaten çok politikti. İsveç’in havasından mıdır suyundan mıdır bilinmez, 2000’lerin başında göçmenlerin seccade önünde dans ettiği, maçoların trans bir şarkıcıya kur yaptığı <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=6UeQLO43a2Y" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bir klip çekmek</a> ciddi vizyon ister bence.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Albümün en hit’i: Heartbeats</h2>Yazının başında bahsettiğim “en tatlı şarkı”ya geri döndük. Bir aşk şarkısı olmak fazla tuhaf, fakat sözleriyle tekrar aşık eden bu şarkının The Knife’a ait olduğunu bilmeyen bir çoğunluk var. Heartbeats, Joze Gonzalez’in cover’ıyla tekrar gündeme geldiğinde kendine büyük bir fan kitlesi edindi. Şarkıyı daha sonrasında Laura Marling&nbsp;ve Ellie Goulding&nbsp;de cover’ladı, Rex the Dog remix’i şarkıyı farklı platformlara da taşıdı. Fakat orjinalini daha çok seven bir insan olarak, bir şarkının size dokunması ve içinizi ısıtması için “mellow” bir vokale ve akustik gitara ihtiyacı olmadığını <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=pPD8Ja64mRU" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">söyleyebilirim</a>.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Albümün en oynağı: You Take My Breath Away</h2>Bu şarkı, sadece dans etmeniz için tasarlanmış, The Knife’ın şimdiye dek yarattığı en eğlenceli şarkılardan. Ayrıca İsveçli müzisyen Jenny Wilson’ın eşlik ettiği &nbsp;You Take My Breath Away’in <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=hJCE48VnI1o" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">klibi</a>, ikiliyi görebileceğimiz nadir kliplerden biri. Bilen bilir, The Knife eksenterik bir grup, şarkılarında anlamlı şeyler söylemek ister, fakat bunu tuhaf bir şekilde yapar. Deep Cuts, bir albümün hem eğlenceli, hem ciddi / hem elektronik, hem politik olabileceğinin ilk kanıtlarından. Yukarıda saydığım 3 şarkının yanı sıra Got 2 Let You, You Make me Like Charity&nbsp;ve Girl’s Night Out gibi süper şarkıları da barındırıyor.Yazıyı iç dağlayan bir cümle ile bitireyim: Grup, 2014’te dağıldı.&nbsp;Karin müzik hayatına Fever Ray ile, Olof ise Oni Ayhun ile devam ediyor. Onları duyabilmek ve hâlâ dinleyebilmek süper, fakat ben yine de bir gün bize aynı hisleri yaşatabilecekleri (Silent Shout ve Shaking the Habitual ile bizi asla hayal kırıklığına uğratmadılar) yeni bir The Knife albümü müjdesi alabileceğimiz konusunda ümitliyim.&nbsp;

seccade ile ilgili hikayeler