<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">"Global oto-hipnoz" sloganıyla internetin bir köşesine doğan <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/afffirmations/?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Afffirmations</a> hesabı, "olumlamaları" stok fotoğraflarıyla bir araya getiriyor.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yakın zamana kadar minimum etkilendiğimi iddia ettiğim pandemi, aslında hayatımdan sevdiğim bir şeyi alıp götürmüştü: "Ağız tadıyla" distopik film ve dizi izleme keyfimi. Bugünlerde ise Netflix'in Snowpiercer uyarlamasına kapıldım gidiyorum. Uyarlaması, çünkü hikâye bir F<a fr-original-style="" href="https://www.theverge.com/2014/1/28/5335822/snowpiercer-english-debut?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ransız grafik roman serisinden</a>, ilk büyük ekran adaptasyonunu ise Parasite'ın yönetmeni Bong Joon Ho çekmiş. İşin içine streaming ve Jennifer Connelly'nin kaşları girene kadar gereken dikkati ayırmamak benim ayıbım. Anahtar kelimeler: İklim felaketi sonrasında donmuş bir dünya, 1001 vagondan oluşan bir tren, sınıf mücadelesi.</li></ul><a fr-original-style="" href="https://entropymag.org/on-kawara-is-still-alive/?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img loading="lazy" src="https://images.aposto.com/1200xauto/2021/2/2021-03-12T22:22:28.580Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a><ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">&nbsp;Bu haftanın bülteninde zamanın geçişi ve durmak üzerine düşünürken ilk aklıma gelenlerden biri Japon sanatçı On Kawara oldu. Kawara, zamanın geçişini 1966'da başlayıp kırk yıl boyunca ürettiği "Today" resim serisiyle, 1969'dan itibaren sanatçılara ve sanat eleştirmenlerine yolladığı kartlarla ve kısaca "hâlâ hayattayım" mesajını yazdığı telgraflarla <a fr-original-style="" href="https://theconversation.com/on-kawara-silence-at-the-guggenheim-reviewed-37639?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">belgelemişti</a>. The Guggenheim küratörü Jeffrey Weiss'a göre Kawara'nın çalışmaları "dünyadaki varoluşumuza dair farkındalığı derinleştirdi."</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Amerikalı fotoğrafçı Nancy Floyd'un neredeyse kırk yıl çektiği kendi fotoğraflarından oluşan kitabın içindeki kareler <a fr-original-style="" href="https://www.newyorker.com/culture/photo-booth/the-photographer-who-set-out-to-watch-herself-age?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şiir gibi</a>.</li></ul>

Merhaba,&nbsp;Siz bu satırları okurken ben Boğaz’da bir rakı sofrasına oturmak üzere olacağım. En son bir restoran masasından kalktığımda aylardan Kasım imiş, lütfen bu bilgiyi paylaşırkenki heyecanımı mazur görün.&nbsp;Son görüştüğümüzden beri parçası olup heyecanlandığım bazı güzel şeyler: 8 Mart Feminist Gece Yürüyüşü, 20 yıldır Japonya’da yaşayan ve yakın zamanda İstanbul’a taşınan kuzenimin ailesiyle tanışmak, henüz ismini açıklayamadığım ama çoğumuzun çocukluğunda ve gençliğinde yeri olan bir efsaneyle yaptığım röportaj.&nbsp;Gece Yürüyüşü bu sene Sıraselviler’de başlayıp geçen seneki gibi Karaköy’de bitti. 6 Mart’ta Kadıköy’de LGBTQIA+ aktivistlerinin gözaltına alınmasının ardından trans haklarıyla ilgili çok sayıda döviz ve İstanbul’un LGBTQIA+ komünitesinden yoğun katılım vardı. Kadın cinsinden ve cis/hetero “Türk” erkek olmayan herkesten bu kadar açık nefret eden bir devlet karşısında, kadın ve LGBTQIA+ direnişinin hem bir parçasıyım, hem de sahada ve sivil toplum kuruluşlarında çalışan herkese *ve* <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/tv/CMPeuDHAHLA/?utm_source=ig_web_copy_link" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sera Kadıgil</a>’e hayranım. Bu seneki yürüyüşte beni evlat edinen arkadaşım Esra’ya ve Kurtuluş lubunyalarına buradan ayrıca teşekkürler.&nbsp;Görünen o ki üç ay önce Japonya’dan taşındıkları evin mutfağında bana Boston Dynamics’in köpeği <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=wlkCQXHEgjA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spot</a>’un inanılmaz bir taklidini yapan altı yaşındaki Fa-fu’ya da eşit derecede hayranım. Otomatik olarak boomer kutusuna düşmeyeceksem söylüyorum: Şu anda altı yaşındaki çocuklar köpek değil, robot köpek taklidi yapıyor ve bu hayatımızın nasıl değiştiğinin şahane bir analojisi değil mi?&nbsp;Gelelim çok heyecanlanmadığım ama yine de yaptığım bazı diğer şeylere: Dokuz aylık bir kediye geçici annelik&nbsp;(henüz kısırlaştırılmadığı için sürekli miyavlıyordu ve evin büyük kedisiyle bir araya gelmemesi gerekiyordu; birkaç gün istemeden girdiğim “Kedilerin Gardiyanı” rolünü oynadıktan sonra son bültende bahsettiğim anneliğe dair kararsızlığım “pratik” sebeplerle bir karara bağlanmış olabilir), birtakım lojistik işler, gidip gidip dönen e-postalarla saatler geçirmek.&nbsp;Son günlerde Ocak 2021’e kadar pandemi beni hiç etkilememiş gibi hissettiğimi ve davrandığımı, bir de üstüne bununla gereksiz bir gurur duyduğumu fark ettim. Galiba az çok şöyle bir ruh halindeydim: “Ben&nbsp;bundan&nbsp;çok daha zor günler geçirdim. Çalışma hayatımın yarısında bir evde, bir odada tek başıma çalıştım, depresyonun her spektrumunu tanıyorum. Burada bilmediğim bir şey yok. Gönder gelsin.” İki haftadır ise hem duygusal, hem fiziksel olarak o kadar tükenmiş hissediyorum ki, durmaya zaman ayırmazsam neresi olduğunu henüz bilmediğim bir yere gideceğimi fark ettim. Korktum ve kapitalizmin izin verdiği &nbsp;kadar (yaklaşık 36 saat) durdum, şimdi daha iyiyim. Terapi profesyonellerinden aldığım haberlere göre pandeminin bu noktasında çocuklardan yaşlılara, hepimizde durum benzer. Bu hissi benim için en iyi en yakın arkadaşlarımla konuşurken kullandığım şu kalıp açıklıyor: çöp gibi olmak.Bu ayırdına varma hali ve onu takip eden fren bana hayatımda üç gün boyunca durduğum, zamanın çocukken yaz tatilinde hissettiğim bir sonsuzluk algısıyla geçtiği başka bir dönemi hatırlattı: Yaklaşık üç yıl önce katıldığım bir sessizlik inzivası.&nbsp;Bugünün bülteninde kısaca yer alan bazı diğer konular: Netflix’in Snowpiercer uyarlaması, Japon sanatçı On Kawara’nın hayatta durduğu noktaları işaretlemek üzerine kurulu kariyeri, bir noktada beraber gemi seyahati yaptığım Estonyalı bir cadı.&nbsp;Yazmayı hep unutuyorum, iki bülten arasında Tutto’yu özlediğiniz oluyorsa ya da internetin yumuşak köşelerini seviyorsanız Instagram’da <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/tutto.ist/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">@tutto.ist</a>’i takip edebilirsiniz. Sizi bu adreste bekleyenler: Gündüzler torbaya girmiş gibi gece 12.00’de paylaşılan İtalyan peyzajları, Porto Riko’dan gün batımları (Rincon’dan sofraya, kendi tanıdıklarıma çektiriyorum 🙃), gözüme takılan kitaplar ve kapakları, Tutto’nun sevdiği şarkılar. &nbsp;Sahte gurular ile bir üretkenlik yalanı arasında yaşadığımız ölümlü dünyada bilinçli olarak durmak iyidir.&nbsp;- Büşra

Şimdiki zamanla ağır çekimde yeniden buluşmalar.

Birlikte şimdiki zamanın üzerimize attıklarını düşünüyoruz. 

Tutto

Ye, Meditasyon Yap, Konuşma: İki sessiz inziva arasında, laik Budizmin peşinde 🕳️

Pandemiyi Kafasında Bitirmiş Budist Kombini

Kültür hakkında yayımlanan makaleler ve yayınlar

"Global oto-hipnoz" sloganıyla internetin bir köşesine doğan Afffirmations hesabı, "olumlamaları" stok fotoğraflarıyla bir araya getiriyor. Yakın zamana kadar minimum etkilendiğimi iddia ettiğim pandemi, aslında hayatımdan sevdiğim bir şeyi alıp götürmüştü