Makale can alıcı bir ifadeyle şöyle diyor

Makale can alıcı bir ifadeyle şöyle diyor: zanaata bakışımızı yeniden şekillendirmenin zamanı geldi: o, üretimin tarihi geçmiş ya da ilkel bir yolu değil, makine kontrolüne değil insanın emeğine ve bağlılığına öncelik veren bir iş yapış biçimi.

Görsel: Sanat Penceresi

Tam da yapay zeka, dijitalleşme ve otomasyon konularının gündemde olduğu ve hayatımızı değiştirmeye başladığı zamanda zanaatın yeniden doğuşu tesadüf olamaz. İlginin tekrar zanaata yönelmesinin sebebi, küresel endüstriyel seri üretimin çevreye verdiği zarar ve yarattığı sosyal bedeller: karbon salınımındaki artış, küresel ısınma, kaynakların tükenmesi, pek çok mesleğin otomasyon sebebiyle ortadan kalkması ve buna bağlı olarak gittikçe artan işsizlik.

Çalışmada zanaatın yükselişine iyi bir örnek verilmiş: Amerika’da, seri üretim yapan büyük firmaların hakimiyetindeki bira endüstrisinde, küçük zanaatkar “craft bira” üreticilerinin sayısındaki inanılmaz artış.

Görsel: Deutschland.de

Yapay zekanın yükselişine ve algoritmaların kontrol ettiği platform kurumların çıkışına bir alternatif olarak zanaatkarlık. Kroezen’in sözleriyle “21. Yüzyılın can alıcı sorusu şu olacak: hangi sektörde olursanız olun makine temelli otomasyonu mu tercih edeceksiniz, insan temelli süreçleri mi?”

Eğer tek amaç üretkenlik, etkinlik ve verimlilik ise cevap net. Ama eğer amaç huzur, refah ve eşitlik içinde yaşamak ve herkese insanca yaşam koşulları sağlayabilmekse, cevap yine net, öyle değil mi?