Büyükçekmece'de otobanın kenarında, "Yelken Kulübü, Sörf Okulu" yazan bir tabela dikkatimizi çekiyor. Duralım mı? Duralım! Büyükçekmece'de sörf okulu mu varmış? Varmış.&nbsp;Meğer burası Alaçatı'dan, Akyaka'dan bile daha çok rüzgâr alırmış. Rüzgâr sörfü için son derece elverişli bir alanmış. Efe anlatıyor bizi tahtaların, yelkenlerin park edildiği garajda gezdirirken. "Sonra da isterseniz tekneyle bir tura çıkalım," diyor.

Havaalanı çıkışına yirmi dakika erken gelen, hafif yatırdığı koltuğunda <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/3GO6bT0b1sdInk1KPCK64d?si=481144270b0b4e45" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Khruangbin - Cómo Me Quieres</a> dinleyip çıkmanı bekleyen ve acıkmışsındır diye yanında badem, leblebi, çubuk kraker gibi kıtırtılı yiyecekler olan biri Berk.&nbsp;İlk kez Cape Town'da, <a fr-original-style="" href="https://www.theginbar.co.za" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Gin Bar</a>'da karşılaşıyoruz. Bavulları otele atıp, fermuarını bile açmadan oraya varmışım. Sen kimsin, ben neyim konuşmalarından önce "Yoldan geldin, yorgunsundur, bir cin?" diyerek kazanıyor kalbimi. Sonra da kalbe iyi gelen bir kokteyl söylüyor. O gece kaç kadeh içtik, kaç mekânda gezdik, kaç konudan kaç diğer konuya atladık şu an anımsayamıyorum.Hatırladıklarım, bambaşka yerlerden gelmiş yollarımızın bizi birleştirmesi, kahkaha tınılarındaki yüksek frekans ve Lion's Head'e gün batımı izlemek için tırmanma kararı alışımız. Coşkunun dozunu fazla kaçırıp karanlık çöktükten sonra kayalıklardan öndekilerin sesini takip ederek inişimiz ama kaybolmayışımız. Yanında, hayatını en az senin kadar düşünen bir insanın daha olduğuna duyulan güven. Cape of Good Hope'a, dünyanın sonuna vardığımızda, okyanusun ötesinde, içinde, tepesinde yaşayanlar hakkında dönen uzun muhabbetler.Sonra, araya yapılması gereken işler, bulunulması lüzumlu yerler, katılınması şart toplantılar, karla kaplı balkonlardaki saksılar ve yapraklarını döküp yeniden yeşile dönen ağaçlar giriyor. Viyetnam'dayız bu sefer. Muzlu çekirdek çitlediğimiz taburelerde, gelen geçenle tanışıyor, isimlerini soruyoruz. Doğru telaffuz etmek için birkaç kez tekrar ediyoruz. Diêp. Ne demek? Yaprak. Çok güzelmiş.&nbsp;Kamboçya'ya geçeceğiz ertesi gün. Hiç uyumamışız. Yeninin adrenalini pompalanıyor damarlarımızda. Pırpırlı uçağa biniyoruz. Korkunç bir türbülans. Hayatta kalabilecek miyiz? Yan koltukta tırnaklarını koluma geçirmiş yabancıya sakin olmasını salık verdiğim saniyeler. Bugüne kadarki yaşamımın sinopsisi geçiyor aklımdan, beynimin içindeki görüntüler ona eşlik ediyor. Tekerler yere değdi. Bu sefer de ölmedik. Müteşekkir. Angkor Wat'ta güneşin doğumununa yetiştik. Büyülü bir an daha eklendi birlikte yapılanlara.İnsanları en iyi yollarda tanırsın derler. Emin değilim. Ben çocukluğunun tanıklarının yanında fütursuz olduklarını düşünüyorum. Berk'i "teşekkür ederim"i nasıl telaffuz ederiz diye Dualingo indirmeye çalıştığımız otobüs yolculuklarından çok, "Hadi atla gel, burda kalırsınız, yatacak yer var," diyerek çağırdığı Büyükçekmece davetlerinde tanıdım. Denizaltıcı dedesinin, bir zamanlar Yeşilçam yıldızlarının müdavimi olduğu <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/balikosman" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Balıkosman</a>'ı nasıl kurduğunu; babasının işlettiği yıllarda Galatasaray Kulübü'nün meskeni oluşunu; endüstri mühendisliğini bırakıp aile işini devralması anektodlarını dinlerken.&nbsp;Simit-peynir-zeytin üçlüsüyle değil, kuru fasulye pilavla başlanılan Büyükçekmece sahillerinde turladık. Bizi bir anda Berlin'e, Neukölln'e ışınlayan Marangoz'un koltuklarında oturduk. Cüneyt Abi uğradı sofraya, birkaç şarkı tıngırdattı yanımızda; futbol oynadık, rüzgâr olsa sörf de yapacaktık ama o gün rüzgâr düşüktü. Başka zamana sakladık.Nasliç (Neapoli)'ten göçenlerin mahallesi, Büyükçekmece'deyiz bugün. Berk'le.Hazal

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor. 

Soli, mahallenin esnaflarının, binalarının, sokaklarının, insanlarının hikâyesini anlatıyor.

Soli

Berk Altındeniz'in peşine takılıyoruz Büyükçekmece sokaklarında. Ayaküstü Marangoz'a uğruyoruz, eski Televole kameralarına bakmaya. Oradan Cüneyt Abi'lere geçelim diyoruz, gelir misin?