İlkbahar

“Senede 300 gün güneşli,” deniyor burası için — saymadım ama kış güneşinde denize girerken şükrettiğim çoktur. Doğası, alternatif turizme olanak sağladığı için pek çok kişiye iş imkanı doğmuş. Şimdilerde köylerde yerleşim gittikçe büyüyor. Ekolojik tarım yapanlar, atölyesi olan sanatçılar var. Bunlar da yine doğasıyla yakından ilişkili bence.

Yaz ve kış, iki ayrı dünya gibi. Yazın limanda her an bir koşturma var; dalışa gidenler, dalıştan dönenler, malzeme taşıyanlar, tüp dolduranlar, tekne yıkayanlar — kışın teknelerin çoğu karaya çekiliyor ve terk edilmiş bir kasaba görüntüsü oluşuyor. Yazın Uzunçarşı’da dükkânlar cıvıl cıvıl, sokakta iğne atsan yere düşmez; kışın bütün kapılar kapalı, ortalık kedilere kalır. Meydan artık köpeklerin buluşma noktası olur.

Kaleköy Simena'dan Üçağız manzarası

Aslında hep bir bekleyiş hâlinde oluyorsun. Yazın koşturmaktan yorulduğunda “Kış gelse de dinlensek,” diye düşünüyorsun, kışın “Yaz gelse de biraz hareket olsa,” derken buluyorsun kendini. Biraz da her yerde olduğu gibi, nasıl yaşadığına bağlı. Burada çoğu iş sadece yazın yapılıyor. Geri kalan zamanda sürekli evde kalmak çok depresif olabiliyor — sosyalleşmek, hareket etmek, kabuğuna çekilmemek çok önemli diye düşünüyorum.

Yazın çoğunlukla en yakın arkadaşını görmeye bile fırsatın olmuyor. Kışın ilişkiler daha sıcak. Aslında yaz biraz “katlanmak” gibi, kışın tadını çıkarabilmek için. Ama yine de dört mevsim süren bir hayat var.

da Likya Yolu'na endemik orkideleri görmeye gideriz; yazın Kuruova Yaylası'na, biraz nefes alıp serinlemeye. Sonbaharda Demre-Andriake Antik Kenti’ni gezip Çayağzı’nda göçmen kuşları gözlemleme vaktinde ordayızdır, kışın Akdağ'da kar düştüğünde.

Ama hep denizden akıyor hayat burada — tekneyle Üçağız'dan çıkıp Batık Kent'in hikâyelerini dinledikten sonra vardığın Kaleköy Sinema koylarında.