Haftada bir mutlaka vücudumu yağlarım

Mehmet Selahattin’in yazısında seyirciler “Kara Ali’yi isteriz!” diye bağırıyor. Nedeni dönemin en meşhur yağlı güreşçilerinden birinin de Kara Ali (Acar) olması. Kolay mı 1930-1933 yılları arasında arka arkaya tam dört defa Kırkpınar Başpehlivanı olmuş. Gerçi kendisi “kulağı kırıldığı” için Ferah Tiyatrosu’ndaki müsabakaya katılamamış. Ancak yazıya konu alan müsabakalara kadar zaten iki kere başpehlivan olmuştu. Hatta 1931 yılındaki birinciliği ayrı bir öneme sahiptir. O yıl ilk defa Türkiye Başpehlivanlığı adıyla Ankara’da güreş organizasyonu düzenlenir. Kırkpınar’a alternatif bir güreş müsabakası fikri 1925’ten beri düşünülse de itirazlar nedeniyle yapılamamıştır. Atatürk’ün de bizzat seyirci olarak takip ettiği 1931’deki müsabakalar ise geniş katılımlı olur ve 5 bin kişi izler. Kırkpınar güreşleri giderek yerelleştirilirken yağlı güreşin yeni merkezi Ankara olur. Anlaşılan sporun diğer dalları gibi güreş de yeni Türkiye’nin yaratmak istediği idealin bir aracı ve parçası olmuş. Biz dönelim güreşlere…

Kara Ali 1931’deki müsabakayı kazandıktan sonra bir gazeteye verdiği demeçte eskisi gibi Kırkpınar Yağlı Güreşleri’nin felsefesine sahip çıkılmadığını, ahlak ve liyakatin kaybolmaya başladığını, aslında bunun bir güreş okulu açılarak çözülebileceğini söyler. 1932’deki birinciliğinden sonra kendisiyle yapılan bir röportajda ise Kara Ali’yi daha yakından tanıyoruz. Babası da -daha sonra oğlu ve torunu da başpehlivan olacaktır- pehlivan olan “Ali pehlivan içki içmez, sigara içmez, mükeyyifatın (keyif ve sarhoşluk verici şeylerin) hiçbirini kullanmaz. Hiç hovardalık etmemiştir.” Yağlı güreş hakkında ise şunlar söyler:

“En iyi güreş yağlı güreştir. Yağ vücudu çok besler. Vücudumu yağlamanın arasını biraz uzatsam derilerimin törpü gibi olduğunu görürüm. Her tarafım sertleşir. Bizim vücudumuzun gıdası yağdır. Yağı görmeyince galiba aç kalıyor. İdman yapmayacak olsam bile haftada bir defa vücudumu yağlar, öyle yatarım.”