Nisan ayındayız, film festivalinde Çilingir Sofrası'nı Atlas Sineması'nda tamamı dolu bir salonda iz

Nisan ayındayız, film festivalinde Çilingir Sofrası'nı Atlas Sineması'nda tamamı dolu bir salonda izliyoruz. O zaman da söylemiştim ama yeri gelmişken tekrar edeyim, salonlarda buluşmamızı sağladıkları için teşekkürler Özlem Türeci ve Uğur Şahin.

Gülerken, bir yandan da hüzünlenirken filmin kapanışında seyirciler Nazan Öncel’in "Bunu Bir Ben Bilirim Bir Allah"ına alkışlarla eşlik etti. Film çıkışı gece yarısına doğru filmin geçtiği meyhanenin önüne yolumu düşürmeden edemedim. Çaktırmadan içeri bakmaya çalıştım. Kulağımda Nazan Öncel, "Bu küçücük meyhanede nasıl çektiler bu filmi?" "Ali Kemal’e kim bilir kaç kişi bunu boşuna çekme, gösteremezsin demiştir," diye düşündüm.

Film, yakın zamanda üç gün boyunca tamamı dolu salonlarda seyirci ile buluştu. Yusuf Efe’nin “etiket yemeden yaşamak neden bu kadar zor?” sorusu, filmin şarkıları, gülleri, iyi oyunculuklar ve en önemlisi "Yapılabiliyormuş işte!" dedirtmesi o günden bugüne hâlâ zihnimde.

Ali Kemal ile buluştuk. Gündüz vaktinde akşama hazırlık yapan, Sofyalı 9 Meyhane’nin önüne iki tabure atıp filmin çekim günlerine gidiyoruz. Merak ettiğim çok şey var. Bir yerden başlıyoruz.

“Artık görüşmeyen, Y kuşağına ait iki okul arkadaşı olan Emir Can ve Yusuf Efe, yıllar sonra Beyoğlu’nda bir çilingir sofrasında bir araya gelir. Biri evli ve çocuklu olan iki eski “dost” demlendikçe, özgür ve toksik maskülenliğin hâkim olmadığı bir coğrafyada, daha başka bir hikâyelerinin olabileceğini fark eder.”