Umut inşa edilir. Öyle her yılın sonunda yinelenen “Belki daha iyi olur” temennileriyle yaşamaz. Anımsayarak, yüzleşerek, adım atarak, onararak, anlamaya çalışarak, emekle inşa edilir. O zaman gerçekten gelir bahar. Üçüncü cemrenin toprağa düştüğü gün baharı düşünmek, Ankara kulisleri ve ihtimaller...

Yazı: Gökçer Tahincioğlu

Gazetelerin gazete, haber merkezlerinin haber merkezi olduğu dönemlerde usta muhabirler, birkaç gün önce aralarına katılan, ne yapacağını bilmeyen, söylenen her sözü yerine getirmek için çırpınan, gazete bürolarının birer ciddiyet merkezi olduğunu düşünen stajyerlere şöyle bir bakar; tepeden, soğuk soğuk talimat verirdi:

“Bugün üçüncü cemre düşüyor, parka git de fotoğrafını çek…”

Bugün üçüncü cemre düşüyor… Toprağa bu seferki… Bahar tamamdır.

Yeni yılın eskisinden iyi geçebilme umudunu yeşerttiğimiz Aralık, yılın hemen başında hep felaketlerle karşılaştığımızı anımsatan Ocak, artık yeni yılın hayatımızın doğal bir parçası hâline geldiğini ve bir öncekinden farklı olması için bir neden bulunmadığını yeniden anladığımız Şubat geride kalmış bile…

Daha şimdiden Kartalkaya felaketini, gazeteci tutuklamalarını, yılgın tartışmaları, bezmiş unutmaları geride bırakmışız. Geçen yıl da böyleydi. Bir umudu yeniden yeşerttiğimiz Aralık’ta ne kadar da çocuk ne kadar da safmışız.

Kış, Ankara’da kelimenin içinin dolu dolu olduğu, yüklediğimiz anlamın hakkını veren bir yokluktur. Soğuk yatağa titreyerek girilen, sıcak yataktan üşüyerek çıkılan, kapının önüne vardığınızda varlığını bütün kuvvetiyle anımsatan, yanına yalnızlığı da aldığında sadece ciğerlere değil kalbe de nüfuz eden bir yokluk.

O yoklukta kaybolmanın yolu bahara doğru adımlayan bir aşktır belki. Belki bir kavuşma… Belki bir iyileşme… Şubatın en soğuk günlerinde önce havaya, sonra suya düşen cemre…

YAZININ DEVAMI