Kürt Barometresi araştırmasına göre Kürtlerin %73’ünün Kürtçenin eğitim dili olmasını istediği ve %65’inin silahlı mücadeleye karşı olduğu bir ortamda şimdiki sürecin sonuçları, bilhassa “ezerek çözmek” söylemini bırakmayan iktidarın ne yapacağına bağlı olarak şekillenecektir.

Yazı: Faik Bulut

Son 40 yıla yakın dönemde Türkiye’deki çatışmalara çözüm bulmak maksadıyla farklı iktidarlar tarafından bilhassa PKK ve onun yasal alandaki siyasi partileriyle 13 temas kurulmuştu. En çok bilineni 1993 yılında dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın arka plan diplomasisi sonucunda PKK örgütünün ilan ettiği ateşkes olmuş; o tarihteki Kürt siyasetçilerden Celal Talabani, Ahmet Türk ve Sırrı Sakık gibileri Bekaa’da (Lübnan) Abdullah Öcalan ile görüşmüş; Türkiye ve örgüt arasında bir çeşit arabuluculuk yapmışlardı.

Girişimlerden dördü ise son 23 yıla damgasına vuran Erdoğan iktidarı zamanında yapıldı. Sonuçta 2009 yılı ortalarında MİT yetkilileri (içlerinden biri Erdoğan’ın eski Özel Temsilcisi olan şimdiki Dışişleri Bakanı Hakan Fidan idi) ile Kandil ve Brüksel’deki Kürt üst düzey yetkilileri arasında Oslo Görüşmeleri başladı.

2012-2015 tarihlerinde ise PKK lideri Abdullah Öcalan ile devletin kamu güvenlik görevlilerinin görüşmeleri İmralı-HDP heyeti-Kandil üçgeniyle devam etti. Ayrıca barış sürecini desteklemek maksadıyla gerek dönemin siyasi partisi HADEP gerekse birtakım sivil oluşumlar tarafından “Barış” konulu konferanslar dizisi başlatılmıştı.

1993 yılında değişik yerlerde barış etkinlikleri (panel, konferans, toplantı, yürüyüş vs.) düzenlendi. 28 Ocak 1996 tarihinde bir sivil toplum girişimi “Barış için bir araya” başlığıyla kapsamlı bir toplantı yapıldı. Her kesimden aydınlar, Aleviler, sosyalistler, demokratlar, ilericiler, barışseverler ve bazı Kürt dindarları-muhafazakarları toplantıya katıldı. Maksat, güçlü ve yelpazesi geniş bir barış hareketi kurmak suretiyle söz ve karar sahiplerine karşı bir baskı odağı oluşturmaktı.

YAZININ TAMAMI