Eren Kuru

Para politikası bugün bir maraton değil; virajı bol, zemini kaygan bir parkur. Evet, dünya genelinde bir indirim yılına giriyoruz; ama bu indirimler aynı ritimde, aynı nedensellikle gelmiyor. Zayıflayan ABD istihdamı ve ticaret gerilimlerinin gölgesi, Avrupa’daki kırılgan büyüme, Çin’de temposu düşen iç talep… Hepsi aynı orkestrada farklı notalar. Yanlış okunan bir ritim, yatırımcının da politika yapıcının da ayağını kaydırabilir.

ABD’den başlayalım. Fed’in açmazı öğretici: büyüme momentumu yavaşlarken enflasyon hâlâ tam olarak bitti dedirtmiyor. Powell’ın dili temkinli; FOMC içi görüş ayrılıkları malum. Ancak zayıf istihdam ve tarife kaynaklı talep soğuması, erken ama ölçülü indirim fikrini güçlendiriyor. Buradaki kritik sınav, enflasyon beklentilerinin çıpasını koparmadan finansal koşulları gevşetebilmek. Fed hızlı koşarsa fiyat istikrarını riske atar, yavaş kalırsa işsizlik kanalından siyasi basınç artar. Bu yüzden ABD’de en akılcı anlatı, kademeli ve veri bağımlı bir patika.

Euro Bölgesi’nde resim farklı bir açıdan flu. ECB’nin eli, büyümenin kırılganlığı ve tarife şoklarının iç talep üzerindeki tahribatı nedeniyle tetikte. Bir 25 baz puanlık tampon indirimin masada olması, enflasyonun çekirdek bileşenlerinde katılığın sürmesine rağmen risk yönetimi pragmatizmi. İngiltere cephesinde BOE’yi indirim için cesaretlendiren, işgücü piyasasındaki yumuşama; fakat ücret artışlarının hizmet enflasyonunu diri tutması hıza ket vuruyor. İsviçre gibi düşük enflasyonlu ekonomilerde ise kur dinamikleri belirleyici; CHF aşırı değerlenirse politika daha esnekleşebilir.

DEVAMINI OKU