Bu yıl Viennale, yeni başkanı Christian Petzold'un yeni filmi "Miroirs No. 3" ile açıldı. Almanya'nın auteur sinemasının en güçlü seslerinden Petzold ile hikayeler, kazalar, kaygan kimlikler, müzik, hafıza ve Viyana'nın sinema kültüründeki yeri üzerine konuştuk.

Söyleşi: Müge Turan

Geçen ay 63. kez düzenlenen Viennale’nin yeni başkanı Christian Petzold oldu. Adı açıklandığında, bu kararın festival için ne anlama geleceğini merak edenlerden biriydim. Çünkü Petzold, yalnızca filmlerine bayıldığımız bir yönetmen değil, sinema tarihine, birlikte düşünmenin değerine de büyük önem veren bir isim. Onunla sohbet ederken, sinemanın yalnızca bir üretim biçimi değil, aynı zamanda bir ilişki ve tartışma alanı olduğuna yeniden ikna oluyorsunuz.

Petzold’un filmlerinin Viyana’da her zaman özel bir karşılığı vardı ama şimdi bu ilişki daha da kişisel bir boyut kazanıyor. Festivalin açılışını yine son filmi Miroirs No.3 ile yaptığı bir dönemde onunla hem bu yeni rolü hem de sinemaya dair temel düşüncelerini konuştuk.

Hikayeler, kazalar, kaygan kimlikler, müzik, hafıza ve Viyana’nın sinema kültüründeki yeri üzerine…

^{Miroirs No.3 (2025)}

Viennale’nin başkanı olmak nasıl bir şey?

Dün belediyenin o kocaman salonunda masada otururken festivallerin ne olduğu veya olabileceği üzerine konuşmaya başladık. Genelde festivaller kültür emekçileri, gazeteciler ve benzerleri tarafından yönetilir. Aktif olarak çalışan sinemacılar, bir film festivalinin nasıl tasarlanacağına dair kararlara çok ender dahil edilir.

Ben o yüzden görevimin kıymetini biliyorum, keyfini de hissetmeye başladım. Başta “Üstüme fazla yük mü aldım?” diye düşünüyordum ama artık pek gözümü korkutmuyor.

SÖYLEŞİNİN DEVAMI