Güneydoğu Asya’nın önemli festivallerinden, bağımsız sinema aşkıyla dikkat çeken Singapur Uluslararası Film Festivali’ndeydik. Yılın merakla beklenenlerinden Asya sineması keşiflerine, seçkideki bu filmler izleme listenize eklenmeyi hak ediyor.

Yazı: Emre Eminoğlu

Malay Yarımadası’nın ucundaki ada ülkesi ve şehir devleti Singapur, dünyanın en temiz, en güvenli, en kuralcı, en düzenli ve en zengin ülkelerinden biri olarak biliniyor. Küçücük yüzölçümüne rağmen beş milyonun üzerinde, birçoğu “Batılı expat'lardan” oluşan nüfusuyla dünyanın en yoğun nüfuslu ikinci ülkesi burası.

• Kültürü, yerleşik nüfusunun kökenleri ve tarihsel bağları düşünüldüğünde Çin, Malay ve Hint kültürlerinin bir harmanı olsa da her şey o kadar steril ve standartlara uygun hâle getirilmiş durumda ki, ne cetvelle çizilmiş gibi duran, tertemiz, nemli ve sıcak sokaklarda ne de çoğunluğunu AVM ve plazaların oluşturduğu, sıcaklığı derin dondurucu seviyesine sabitlenmiş iç mekanlarda yerel bir kültürden bahsetmek mümkün.

Bu yüzden seyahatime vesile olan Singapur Uluslararası Film Festivali ve Singapur Bienali gibi etkinliklerin “Batı'yı kopyalamanın” yanında, eser miktardaki yerel kültüre tutunmaya ve en azından son 20-30 yıllık yakın tarihten Singapurlu bir kültür ve sanat üretimi yaratmaya da çalıştığını görmek sevindiriciydi.

^{Oldham Theatre | Kaynak: Asian Film Archive}

1987’den beri düzenlenen Singapur Uluslararası Film Festivali (SGIFF), ülkenin ve ülke sinemasının küçüklüğü düşünüldüğünde pek tabii ki Asya’nın en büyük film festivallerinden biri değil. (Kıtanın bu konudaki kare ası Busan (Güney Kore), Tokyo (Japonya), Şanghay (Çin) ve Hong Kong Film Festivalleri olarak kabul ediliyor.)

Öte yandan: Özellikle Busan ya da Hong Kong gibi film pazarı odaklı olmaması, festivali film endüstrisinden çok, bağımsız ve deneysel sinemanın, sinefillerin adresi yapıyor. Ülkenin ciddi bir yüzdesinin AVM’lerden oluştuğu da bir gerçek; dolayısıyla bağımsız ruhuna rağmen kapısı sokağa açılan sinemaların festivali değil SGIFF; en azından artık.

• Festival filmlerinin öncesinde yayımlanan bilgilendirici arşiv görüntülerinde, bundan onlarca yıl önce o AVM’lerin yerinde ya da yakınında hangi ve ne büyüklükteki sinema salonlarının olduğunu görmek oldukça ilginç, bir o kadar üzücüydü.

Söz konusu AVM’lerin büyüklüğü de ayrı bir konu bu arada; devasa binaların yedinci, sekizinci katındaki multiplex'leri bulmak başlı başına bir uğraş gerektiriyor—2005’te açılan Asya Film Arşivi binasında bulunan Oldham Theatre ise bir istisna.

YAZININ DEVAMI