Yapay zekaya dair coşku, çoğu zaman insan zekasının sınırlarını zorlama vaadinin etrafında gelişiyor. Büyük dil modellerinden güç alan yapay zeka sistemleri, dili anlama konusunda çok iyi hâle gelseler de nörobilim çalışmaları, insan zekasının büyük oranda dilden bağımsız çalıştığına işaret ediyor. Bu bulgular, dili kusursuz taklit edebilen modellerin insan zekasına yaklaştığı varsayımının temelden hatalı olabileceğini de ortaya koyuyor.

Yapay zeka teknolojisine dair coşku ve heyecan, çoğu zaman çok yaygın bir varsayıma dayanıyor: İnsan zekasının sınırlarını zorlamak. Büyük dil modelleri, artık dili çok iyi bir biçimde anlamalarının yanı sıra düşünüyor, akıl yürütüyor ve hatta deneyimlerinden öğreniyor. Tüm bu kabiliyetler, yapay zeka modellerinin daha fazla bilgi işlem gücüyle çok daha zeki hâle getirilebileceği ve insan zekasının ötesine geçebileceği varsayımını doğuruyor.

Oysa nörobilim çalışmaları, insan zekasının büyük oranda dilden bağımsız çalıştığına işaret ediyor. Bu çalışmalara göre düşüncenin kendisi kelimelerden önce geliyor, hatta çoğu zaman onlara hiç uğramıyor.

YAZININ DEVAMI