"Deneyim" vadetmeyen, sosyal medya zehri bulaşmamış, sadece işiyle ilgilenen bir işletmeci ya da şefe sahip; sade, ulaşabilir, temiz ve lezzetli yemekler sunan, bonus olarak da Vedat Milor'un henüz uğramadığı bir mekan bulmak artık imkansız mı?

Yazı: Ümit Alan

Yazının başlığı aslında bir kayıp ilanından çok bir çaresizlik ilanı. Böyle yerler vardı çünkü. Pangaltı’da sürekli gittiğimiz bir restoran vardı mesela. Özellikle lahmacunuyla ünlüydü. Fiyatları ucuz değildi ama öyle aşırı pahalı da değildi. Lezzetinin hakkıydı diyeyim. Bu anlamda makul bile denilebilirdi. Ayda bir ya da iki kez ailece gider yemeğimizi yerdik.

Sonra başına Vedat Milor etkisi ya da daha geniş bağlamıyla Instagram etkisi denen "felaket" geldi. İyi yemek herkesin hakkıdır diye sineye çektik başta. Restoran o zamanki mahallemizde diye tapusunu almamıştık nihayetinde. Ancak nicedir kapısındaki kuyruklar yüzünden de giremiyoruz. Bir lahmacun için ismimi yazdırıp kuyrukta beklemeyi kendime yedirecek "yaşam coşkusuna" henüz ulaşmadım zira.

Kaldı ki, içeriye girip yesem de dışarıda sırada bekleyen insanların üzerimde yarattığı baskı yüzünden yediğimden bir şey anlamam sanıyorum. Benim için dışarıda yemek böyle bir şey değil ama "herkesin zevkine de kimse karışamaz" elbette.

Dışarıda iyi yemek hayal olurken

Derdim şu: Dışarıda iyi bir şeyler yemek iki temel nedenle çoğumuz için hayale dönüşüyor. Birincisi, gerçekten iyi yemek sunan yerlerin sosyal medya ilgisiyle coşup ulaşılamaz hâle gelmesi, ikincisi de tabii ki gıda enflasyonu ortamında çılgın fiyatların etkisi.

Ancak bazılarımızı dışarıda yemek yemekten uzaklaştıran bu iki temel nedenin haricinde bir konu daha var. Dışarıda yemek artık “deneyim” kelimesiyle eşleştiriliyor. Bu nedenle bir süredir “deneyim” kelimesini duyunca sinirim zıplıyor.

Oysa “deneyim” olumlu bir kelimeydi eskiden. Hatalarımızdan çıkardığımız derslerin bir toplamıydı falan. Şimdilerde “Sen burada sadece yemek yemiyorsun bir deneyim satın alıyorsun” önermesi bağlamında upuzun karabiber değirmenleri, logo olarak stilize edilmiş şef-usta suretleri, birtakım görgüsüz performanslar, onunla orantılı bol sıfırlı adisyonlar ve ardıma bakmadan kaçma dürtüsü yaratan nice şey canlanıyor gözümde.

YAZININ DEVAMI