Aşkı bambaşka bir ben olabilme hâli özel kılıyor ama en çok karşımızdakinin ötekiliğine direniyoruz. Öte yandan arzu ve heyecanı çabucak tanıdık olanın güvenliğine çekmek geliyor içimizden. Henüz olmamış olanı bilmeye çalışarak yapıyoruz bunu çoğunlukla. Fal baktırarak, yapay zekaya sorarak ve hatta yapay zekaya fal baktırarak benzer bir güvenlik duygusunu arıyoruz.

Yazı: Alev Çavdar

Görülmenin var olmak demek olduğu bir yerden başlıyoruz hayata. Sonra görülmenin tanınmak ya da onaylanmak ya da beğenilmek olduğu birçok an, görülmenin utanmak ya da yargılanmak ya da korkmak olduğu diğer anlara karışıyor yaşam boyu. Öteki’nin yüzündeki aynada türlü türlü hâllerimize bakıyoruz. Her görüldüğümüzde kendi yansımamız Öteki’nin içine de karışıyor ve bu yüzden bazı aynalar karanlık, bazı aynalar özgür, bazı aynalar puslu, bazı aynalar iyileştirici.

Bu kendimizle ve ötekiyle buluşma anları, aynı zamanda dönüşüm aralıkları niteliği taşıdığından çekici olduğu kadar korkutucu, heyecanlı olduğu kadar tehlikeli. İşte aşk, psikoterapi, fal ve yapay zekayı bir psikoterapistin zihninde aynı sepete atan şey de tam bu.

Psikoterapiye değişmek için gidiyoruz; en çok değişmeye direniyoruz. Aşkı bambaşka bir ben olabilme hâli özel kılıyor; en çok karşımızdakinin ötekiliğine direniyoruz. Tam eski ben olmadığımız ama kim olduğumuzu da henüz bilmediğimiz bir aralık var. Karşımızdakinin en sevmediğimiz, en karanlıkta kalan ve belki bazen var olduğunu bile bilmediğimiz hâllerimizi görmesine dair yoğun bir arzu ve derin bir korku ile başbaşayız burada. Arzu ve heyecanı çabucak tanıdık ve bildik olanın güvenliğine çekmek geliyor içimizden, sıcak tatlı bir uykuya daldırırken aslında canlılığını da solduruyoruz.

Henüz olmamış olanı bilmeye çalışarak yapıyoruz bunu çoğunlukla. Fal baktırarak, yapay zekaya sorarak ve hatta yapay zekaya fal baktırarak benzer bir güvenlik duygusunu arıyoruz. Benim hakkımda ne düşünüyor? Beni sevmeye devam edecek mi? Aslında istiyor ama yazamıyor mu? Bu sefer ayrılmayı başarabilecek miyim?

YAZININ DEVAMI