"Disclosure Day", Spielberg’ün rüya fabrikası yaratıcı dünyasını, kurmaca ya da dönem filmleriyle günümüze ışık tutan ciddi sineması ile birleştirirken, filmografisinde kullandığı tüm iksirleri bir kazanda karıştırıyor.

Yazı: Emre Eminoğlu

Film: Disclosure Day
Yönetmen: Steven Spielberg
Yapım yılı: 2026
Süre: 145 dakika

Ben bir 90’lar çocuğuyum ve çocukluğumu Spielberg filmleri şekillendirdi: Evrende yalnız olmadığımıza emindim; her 23 Nisan gecesi farklı bir televizyon kanalının yayımladığı E.T.: The Extra-Terrestrial’ı (1982) defalarca izleyip gezegenimizin ötesindekileri hayal ettim, astronomiye merak saldım. Türkiye’deki şehir isimlerinden daha fazla dinozor türü sayabiliyordum; Jurassic Park’ı (1993) izlediğimde büyülenmiştim; bu büyüyü korkudan annemin kollarını parçaladığım mutfak sahnesi dahi bozamamıştı. En sevdiğim masal Peter Pan idi; Hook’un (1991) etkisiyle, asla büyümeyeceğime dair kendime söz vermiştim.

Ama büyüdüm. Spielberg sineması hâlâ yanımdaydı ve bu kez öğretmeye, düşündürmeye başlamıştı. Sinemayla ilgilenmeye başladığım lise yıllarımda onun daha ciddi filmleriyle tanıştım; Amistad (1997) ya da Munich’in (2005) ifade ettiklerinin o gün hâlâ taşıdığı anlama kafa yordum. A.I. Artificial Intelligence (2001) ve Minority Report’ta (2002) bugün çok daha yakın gelen gelecek tasvirlerini izleyip gelecek üstüne düşündüm.

Sonra küstük. 2010’lar boyunca üretmeye devam eden Spielberg’ün tek bir filmini beğenmedim. Onu ve sinemasını yaşlanmakla suçladım, onunla ve filmleriyle dalga geçtim. Sanki Hollywood’un "rüya fabrikası" peri tozunu kaybetmiş, "hayallerin ustası" hayal kurmaktan vaz mı geçmişti?

Hayır. Spielberg, kolektif travmamız pandemiden sonra gözle görülür şekilde geri döndü. Önce sinema tarihinin en görkemli müzikallerinden birini çağımıza ayak uyduran bir versiyonla yeniden yorumlayan West Side Story (2021), yaşlanmadığını kanıtladı. Sanki Peter Pan Neverland’e geri dönmüş, sinemanın peri tozunu nasıl kullanacağını, nasıl hayal kurulacağını yeniden hatırlamıştı.

YAZININ DEVAMI