Emircan Yaman

TÜSİAD Başkanı Ozan Diren, Dünya gazetesinden Recep Erçin’e verdiği söyleşide, Türkiye’nin kamu öncülüğünde hazırlanacak ve uygulaması yakından izlenecek 10-15 yıllık sanayi planlarına ihtiyaç duyduğunu söyledi. Hangi sektörlerin ve teknolojilerin destekleneğinin bölgesel tercihlerle birlikte belirlenmesini isteyen Diren, enflasyonla mücadele sürerken sanayinin dönüşümü için gereken adımların geciktiğini ifade etti.

Diren, Mart ayında verdiği bir röportajda da iş dünyasının önümüzdeki beş, on ve on beş yılda hangi sektörlerin öne çıkacağını görmeye ihtiyaç duyduğunu söylemiş, Çin ve Hindistan ile ekonomik ilişkilerin geleceği konusunda kamudan yol göstermesini istemişti.

İstanbul Sanayi Odası (İSO) Başkan Adayı Adnan Dalgakıran da yakın zamanda verdiği bir demeçte, Türk sanayisi için uzun vadeli ve ortak akılla hazırlanmış bir sanayi stratejisi hazırlanması gerektiğini ifade etmişti. Mevcut şirketleri ayakta tutmaya yarayan teşvikler yerine teknoloji yatırımı, verimlilik, ölçek büyütme ve dönüşüm odaklı bir sistem gerektiğini söyleyen Dalgakıran, bu konuda Çin’i örnek vererek kamu alımlarının teknoloji transferini zorlamak için kullanılması ve kamu ihalelerinde yerli makinelerin tercih edilmesi gibi tedbirler önermişti.

Türkiye halihazırda beş yıllık kalkınma planları hazırlıyor. Üstelik yürürlükteki On İkinci Kalkınma Planı’nda sanayinin teknolojik dönüşümünden sulamaya, demiryollarından mesleki eğitime kadar iş dünyasının talep ettiği pek çok başlık bulunuyor. Bunların uygulanması için yıllık programlar hazırlanıyor, bütçeden ödenek ayrılıyor ve şirketlere yatırım destekleri veriliyor.

Peki planlar ve destekler mevcutken neden yeniden planlamayı konuşuyoruz? Türkiye’nin geçmişte fabrikalar kurarak başladığı planlama deneyiminde ne değişti ve bugün hazırlanacak bir planın üretim kararları üzerinde nasıl bir etkisi olabilir?

DEVAMINI OKU