Beş: Kalben

Bu girişe nasıl başlamam gerektiğinden emin değilim — muhtemelen yanıt almayacağımı düşündüğüm e-postayı ilettikten birkaç gün sonrasında sorumun cevaplarıyla yanıt hâlâ heyecanını hissettiğimden. Kadın olmanın her coğrafyada politik olduğunu düşünüyorum. İnsanın üretimlerinden beslenebilmesini ve deneyimlerini farklı ortamlar aracılığıyla paylaşmasını da. Oldukça cesaret istediğini sezdiğim bu süreci heyecandan başka bir duyguyla yansıtmam mümkün değil.

Covid-19 sürecinin ilk kapanmasını odamda, baya da sıkışık hissettiğim bir tetiklenme döngüsü içinde yaşadım — sürekli kolonya sıkıp maske taktığımız süreci mikro hâlde hâlihazırda yaşıyordum. OKB, kaygı ve belirsizlik döngülerimde dinlediğim ses, ait hissettiğim sözler Kalben’e aitti. Bugün ona yine kaygı alanlarımdan biriyle ilgili sorduğum soruları paylaşmak, yine karantina sürecinde Umarım Annem Dinlemez kaydına verdiği cevapları direkt kendi kaleminden almış olmak harika bir “tam daire” hissiyatı yaşatıyor. 

20’lik Olmayan 20’likler kanalının beşinci konuğu şarkı sözleriyle bana güvende hissettiren; İstanbul baloncuğunda birkaç kez karşılaşıp “Ya, gidip ‘Ürettiğin her şey için teşekkürler,’ desem mi?” dürtüsüne bir türlü karar veremeyip gitmediğim için aklımda kalan; deneyimlerini açık kalplilikle paylaşarak temsil alanımı genişleten ve “Kalp Hanım,” diye bahsedilmesinden hoşlandığını gözlemlemekten keyif aldığım Kalben. 

İllüstrasyon: Irmak Hacımusaoğlu

Kalp Hanım, kaç yaşındasın? Kaç yaşında hissediyorsun?

35 yaşındayım. Her gün içinde çeşitli yaşlarımda dolaşıyorum. 35 yaşında oluşum, her çağıma ve davranışıma şefkatle, özenle yaklaşmama yardımcı oluyor. Yine o yaşlarımdan öğrenmeye, feyz almaya devam ediyorum — bu, nostaljik olduğum anlamına gelmiyor. 

Bi’ 20’lik açsak ve sorsak: 20’li yaşlarındaki insanlara önerin nedir?

Birileri bizi beğensin, sevsin, onaylasın, takdir etsin diye harcadığımız enerji, çaba ve emekle kendi uğraşlarımıza, öz dostlarımıza ve hayallerimize sarılabiliriz. 

20’li yaşlarına dair bir “keşke” ve bir “iyi ki” nedir?

Güvenmenin ne olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu. Keşke biraz daha anlayarak, öğrenerek ve keşfederek güven bağları geliştirmem gerektiğini bilseydim. İyi ki dostluktan, kitaplardan, şarkılardan, filmlerden ve yolculuklardan vazgeçmedim. 

İllüstrasyon: Irmak Hacımusaoğlu

20'lik Kalben, bugün ürettiklerini görse ne derdi?

Heyecanlanır, şaşırır ve rahatlardı. 

O zamanlar bugünleri nasıl öngörüyordun? Haklı çıktın mı — yoksa her şey çok mu farklı?

Bugünleri öngörmedim. Planlı, stratejik ve makul bir macera değildi benimkisi. Sevgi patlaması sonrası duruma müdahale etmek ve hemen kontrol altına almak üzerine eylemler gerçekleşiyordu hayatımda. 

Anlık çözümler, irili ufaklı vurgunlar, geleceğe yönelmeyen planlar — zaman içinde istediğim şeyin müzik yoluyla hikâye anlatmak ve onlarla buluşmak olduğunu yeniden hatırlayınca vaziyet başka bir hâl aldı. Çalışkanlık, planlı ve düzenli olmak, strateji oluşturmak, hayır demek, bazı davalara adanmak ve yeni uğraşlar geliştirmek yoluyla müzik aşkımı hem özgürleştirmek hem beslemek gibi keşiflerim oldu. 

İllüstrasyon: Irmak Hacımusaoğlu

20’li yaşlarının Türkiyesi nasıl bir yerdi? Özledin mi?

Yirmili yaşlarım özgürlüğümün usulca kaybolması; hayal ve heveslerimin kırılması, bedenim ve zihnim üzerinde kurulan tahakkümle baş etmeye debelenmeler arasında erimek; nereye elimi atsam sağlam özgeçmiş ve diplomalara karşın bir çürüme hâli; ekonomik çöküşler; her türlü savaş; emek sömürüsü; cinsiyet eşitsizliği; cinsel, ruhsal ve fiziksel şiddet örgüsü; taciz edilme ya da tecavüze uğrama korkusu; işsizlik; evsizlik ve açlık tehdidi; dost sanılanların dost çıkmayışı; iyi bir dost olamayışım; aşka, sevgiye ve yakınlığa dair gerçek hislerin gelişmesine ortam ve olanak bulamamak; nasıl baş edilir bilmediğim kırgınlıklar; travmalar ve sanrılar içinde geçti. Bu sebeple hiçbir bağlamda özlemiyorum o zamanın statükosunu.