Boğaz ve yılmışlık

Görsel: Ara Güler

Geçen gün biraz bunalmış hissettiğim bir anda kalkıp boğaza indim. Bir kahve aldım, bisiklet yolunu puset itmek için kullananları geçerek deniz tarafındaki banklardan birine oturdum. Ortaokulda bir kız bana boğazın ucunda otururken bir yabancının onu denize ittiğini anlatmıştı. Doğruluğundan emin olmadığım bu hikayeyi arada hatırlıyorum, bu sefer de aklıma geldiği için kaldırımın denizle buluştuğu uca oturmadım. 

Orhan Pamuk İstanbul kitabındaki “‘Hayat o kadar berbat olamaz,’ diye düşünürdüm bazan. Ne de olsa, sonunda insan Boğaz’da bir yürüyüşe çıkabilir.” sözleriyle kalbime dokundu. Yanlış anlaşılmasın, hayatın berbat olduğunu düşünenlerden değilim, tam tersine hayata bayılıyorum, sırılsıklam aşığım. Ama arada pandemi sponsorluğunda her şeyi sorgulama moduna giriyorum. 

Pandeminin başında arkadaşımla karantinadayken bolca blöf oynuyorduk. Babaannemin alt komşusu da bu oyunun çok ses çıkardığını öne sürerek şikayet edince, bu binada rahatlama haykırışlarımın hoş karşılanmayacağı sonucuna vardım. Bu nedenle de ‘sessiz çığlık’ sistemini geliştirdim. Bizim ailemizde rahatlama haykırışları alışılagelmiş bir stres atma yöntemidir. Bunun daha portatif, daha toplum normlarına uyumlu versiyonu olarak da aşırı sert nefes verircesine boğazın arkasından çıkarttığım haykırışı geliştirdim. Denemenizi tavsiye ediyorum. 

Evdeyken, çok sosyalleşemezken, ya da genel olarak pandemi manşetleri üzerimize konfeti gibi durmadan yağarken, bunaltıcı düşünceler beynimizde kaynaya kaynaya ağzımızda acı bir tat bırakabilir. Bu nedenle sevdiğimiz, zevk aldığımız şeylere tutunmak, dışarı çıkıp bir nefes almak, bir ‘HEEEYT’ demek işe yarıyor. Gerçekten.