Çilingir Sofrası, 2022

Haziran 2021. Bu ülkede onurumuz için ne kadar mücadele etmemiz gerektiğini hatırlatan, savunmadan kutlamaya vakit kalmayan bir Onur Ayı daha. Ayın son günlerinde Kadıköy Sineması'na girdiğimde, her şeye rağmen kutlamanın da mümkün olduğunu hissediyorum. Temsiliyetin bir lüks hâline geldiği sinemamızdan çıkan nadir kuir filmlerden birini izlemek için herkes salonu doldurmuş. Koltuklarda kuir olmayan vardır elbet, ama ally olmayan olmadığına emin gibiyim. Güvende, evimdeyim. O günün yetmediği, üç özel gösterimle daha salonu dolduran film, geçtiğimiz aylarda 41. İstanbul Film Festivali'nde iki ödül birden kazanan, Ali Kemal Güven imzalı Çilingir Sofrası. Bittiğinde Simge bir mendil kendine çıkarıyor, bir tane de bana uzatıyor, göz yaşlarımı siliyorum. Eve dönüş yolunda ve sonraki bir hafta boyunca durmadan, tekrar tekrar, Nazan Öncel'den "Bunu bir ben bilirim bir Allah" dinliyorum.

Çilingir Sofrası, hem Türkiye kuir sineması için bir mihenk taşı hem de 80’ler sonu/90’lar başında doğan kuirler için bir temsiliyet şenliği. Keşke bir filmi çekilebilmiş olmasıyla ya da temsil etmeye cesaret ettikleri üzerinden konuşmak zorunda kalmasaydık - ama Türkiye’deyiz. Doğrudan yakalayacakları belli. Ama etiketlerden, kimliklerden bağımsız, çok kişiyi bulabilecek, çok kişisel vurabilecek bir film aynı zamanda. Değerini bilmeniz için kuir olmanız gerekmeyen filmlerden; aşka, hayal kırıklığına, karşılanmayan beklentilere aşina olun yeter. Bir çilingir sofrasına, bir rakı gecesine, bir odaya, bir eve hapsedilmiş, birkaç anıya, birkaç güne sığdırılmak zorunda kalmış aşklara dair bir film bu. O masaya her oturuşta, karşı karşıya her gelişte aynı rüyaya dalmaların, sofra toplandığı anda gerçek dünyaya uyanmaların filmi.

Çilingir Sofrası (2022, Ali Kemal Güven) | Kaynak: Dadanizm

Barış Gönenen ve Ahmet Rıfat Şungar kadar iyi başka bir oyuncu seçimi olabilir miydi, Emir Can ve Yusuf Efe olduklarına daha ne kadar inanabilirdim bilmiyorum. Filmin eksikleri tabii ki var; tek mekanda geçse de doğaçlamaya kapalılık hissediliyor (ki Selda Taşkın elini değdirdiği her film gibi burada da mucizeler yaratmış, bunu minimuma indirmiş) ve iyi müzik seçiminin iyi müzik kullanımı demek olmadığını hatırlatıyor.

Ama teşekkür edilmesi gereken bir film Çilingir Sofrası. Perdede kolay bulamadığımız anları perdeye taşıyan, belki defalarca yaşadığımız anları hatırlatarak izleme deneyimini duygusal bir roller coaster'a dönüştüren filmlerden. O yüzden teşekkürler, arkadaşlık sanılmış, sanılmaya devam etmiş tüm ilk ya da büyük aşklar ve gönlünün tellerine mızrap dayanmayanlar adına...

“Başka bir hayat yok, o yüzden öpeceksen öp.”

★★★½