Diskografi yolculuğunda değişim korkusu: My Chemical Romance

Bu aralar konu değişimden korkmak olunca aklım hep aynı yerlere gidiyor: pandemi. Lineer gidişin illüzyonunu bozan, oyunun kurallarını anladığımı sandığımda her maddeyi baştan yazan, beni konvansiyonelin iyice dışına iten dönem yani. Covid-19’dan uzun uzadıya bahsetmeye veya çıkarımlarımı yapmaya o kadar da hazır değilim. O yüzden şimdilik bu değişimden korkma analojisini pandemi dönemiyle veriyorum, hafızamla birebir ilişkili albümleri ziyaret ediyorum ve bir sonuca varıyorum.
Bir taşla iki kuş: Hafızamı tetikleyen grupların diskografilerindeki janr değişikliği bana bu dönem yaşadıklarımı hatırlatıyor. Albümleri ziyaret ettikçe gittiğim zaman dilimlerinde hem kendimin hem dünyanın ne kadar da farklı olduğunu hatırlıyorum. Nostalji hissiyle sınırlamadan konuya yaklaşacağım — güvende hissetmek istediğim her an, bir dönem hayranı olduğum müzisyenleri dinlemeye başlayan bir yapım var. Olay bu kadar basit. Ama şu o kadar da basit değil: Grupların şarkı tarzları da değişebiliyor. Aynı hayat dinamikleri gibi. O zaman n’oluyor? Ya yeni şarkı gelecek diye heyecanlanamazsam?







