Gece Kuşları Neden Bu Kadar Meşhur?

Hopper, 1942'de en ünlü eseri olan Nighthawks'ı resmetti. Biyografi yazarı Gail Levin'e göre, resim için bir ilham kaynağı Ernest Hemingway'in kısa hikayesi The Killers'dı.

Van Gogh'un Ocak 1942'de New York'ta sergilenen Night Café' adlı eserinden daha fazla ilham almış olabilir.

Gelelim Gece Kuşları'na..

Geceleri, sokakların ıssız olduğu ve çoğu mağazanın, kafenin ve restoranın kapandığı bir zamanda, sahne büyük bir pencereden yapay ışıkla aydınlatılıyor. Başka hiçbir ışık kaynağı görünmüyor, bu da izleyicinin dikkatini sahnenin ortasındaki 4 figüre çekmeye yardımcı oluyor.

Resimdeki figürler, gece geç saatlerde bir restoran tezgahının etrafına toplanmış durumda. Fiziksel olarak birbirine yakın olsalar da aralarında kesin bir mesafe, soğukluk var gibi. Sanatçı, karakterlerin kendi düşüncelerinde kaybolduğu izlenimini veriyor.

Bu düşünceli hallerinin nedeni, patlak vermiş olan II. Dünya Savaşı olarak gösterilebilir.

Çok sayıda insanın hayatını kaybettiği saldırıdan sonra Amerikan halkı savaşın korkunç yüzü ile karşılaşmanın verdiği dehşet yüzünden bunalıma girmişti. Bundan elbette sanatçılar da ciddi şekilde etkilendiler.

Bu dönemi yakından deneyimleyen Hopper, sanatında Amerikan halkının yaşadığı depresifliği ve durağanlığı,  hem renkleri hem de figürleriyle harika bir şekilde yansıtmayı başardı.

İçeride yer alan figürlerden birinin garson diğer üçünün ise müşteri olduklarını görüyoruz. En solda sırtı bize dönük abimiz yalnızlığı daha da güçlendirmekte. Belki de Hopper’ın ta kendisi. Bilemiyoruz, yoruma açık.

Bu çift ise karı-koca mı, ayrılığın eşiğinde olan bir çift mi yoksa alelade birer müşteri mi, bilmiyoruz. Fakat yoğun bir yalnızlık hissi ortama sinmiş durumda.

Resmin geneline baktığımızda sıcak bir yaz akşamı hissi veriyor. Bu tablo da Amerikalıların “Mayıs Sıkıntısı” olabilir mi?

Cadde boş, restoranın içi oldukça aydınlık. Rembrandt’ın etkilerini görüyoruz. Işık kullanımı oldukça iyi. Hatta restoranın içinin bu denli aydınlık olmasının nedeni belki de o dönem yeni yeni kullanılmaya başlanan florasan lambalara bir göndermedir.

Gelelim garsona.. Garson bu tablodaki tek meşgul kişi. Belki kendi kendine bir şeyler mırıldanıyor, belki de taburede oturmakta olan müşterilerine laf atıyor. Fakat iki ihtimalde de onu duyan kimse yok. Herkes kendi halinde. Garsonun şapkası ise bir denizci şapkası. Pearl Harbor baskınına bir gönderme mi? Belki de denizciler orada hayatlarını kaybederken Amerikan Halkı’nın sessizliğine, çaresizliğine bir göndermedir. Kim bilir..

Ve benim için en çarpıcı detay.. Restoranın kapısını görebildiniz mi? Boşuna aramayın çünkü bu restoranın kapısı yok. Ressam bizi içeriye almıyor. Sadece uzaktan bakabiliriz, seyirci olabiliriz. O yalnızlık atmosferini hissetmemize izin vermiyor. Sadece gözlem hakkımız var. Hopper bu konuda bir usta. Kişilerin yalnızlığına sadece şahit oluyoruz. Kafalarında ne gibi bir düşünce var, ne olup bitiyor bilemeyiz. Tıpkı hayatta karşılaştığımız hiçbir insanın içini tamamen keşfedemediğimiz gibi.

Ve restoranın içindeki insanlar orada sıkışıp kalmışlardır ama çıkmak için bir uğraşları da yoktur. Her biri kendi içlerinde yürümektedirler. Resimdeki güçlü renk geçişleri ve donuk atmosferi bu etkiyi güçlendiren önemli bir özelliktir.

Son bir detayı da atlamadan geçmeyelim Alfred Hitchcock'un "Psycho" adlı filmini izlediyseniz aşağıdaki ev size çok tanıdık gelecektir..

Evet.. Hopper, Hitchock'a ilham olan sanatçılardan biridir.

Hopper genel olarak Amerikalıların günlük yalnızlığını resmeder. Barlar, benzinlikler, şehirlerden uzak oteller ve restoranlar onun sanatı için seçtiği yerlerdir. Onun resimlerindeki insanlar umutsuzca bir şeyler beklemektedirler. Birbirleri ile konuşmaz veya sıcak bir tavır sergilemezler. İnsanlar o kadar durağan ve sıkıcı sahnelenirler ki çoğu zaman bir eşyadan farkları yoktur. Öylesi bir yabancılaşma vardır çevrelerine karşı. Hopper'ın birçok farklı eserini görmek için Yıldızlı Bir Hikaye'nin Instagram hesabında paylaşılan "Hikayeler" kısmına göz atabilirsiniz.