İklim İletişiminin Yerelleşmesi

Hal böyle olunca da bizim anlattığımız pek çok şey maalesef out'a gidecek. Bu sebeple iklim iletişimi konusunda çalışırken hedef kitlemizi iyi tanımak ve yerel örnekler üzerinden gitmek gerekli. Türkiye örneğini düşündüğümüzde 2021 yılında yaşanan orman yangınının travmasını hala hissediyoruz. Ve ne yazık ki bu yangın gibi başka yangınların gelecek yıllarda da kapımızı çalacağını -üzülerek- biliyoruz. İnsan olarak maalesef mesafeler uzadıkça empati kurma becerimiz, acıya ortak olma ve bir şeyler yapma motivasyonumuz aynı kalmıyor. Avustralya’daki yangınlara hepimiz üzüldük, içimiz yandı ama kabul edelim (ya da en azından benim için) bir yangının ne kadar iç yakıcı olduğunu geçen yıl tam anlamıyla idrak ettim. Doğa için bizim yapay sınırlarımızın hiçbir anlamı ve hükmü yok. İklim krizinin de ‘burayı es geçeyim, burada yaşayan insanlar çok şeker’ gibi bir mantığı  yok. Ancak biz ölümlüler sorunun ne denli devasa olduğunu yakınımızda yaşadığımızda tam anlamıyla kavrayabiliyoruz. Bu sebeple iletişimi kurarken de yerel örnekler üzerinden gitmek, ulaşmak istediğimiz insanların daha kolay empati yapmasını sağlayacaktır. 

İklim iletişiminde yerelleşmenin bir diğer avantajı da bölgesel hareketleri canlandırma potansiyeli. Sokak, mahalle, semt, ilçe gibi alanlarda iklim krizi konusunda yapılacak bilgilendirme, saha çalışması ve sivil toplum örgütlenmelerinin yarattığı baskı gruplarının olumlu sonuçlar elde etmesi çok daha olası. Görece  küçük yerlerde insanlar ortak hareket ederek; taleplerini, isteklerini o bölgenin ihtiyaçlarına yönelik ifade edebilirler.  Bu da yetkililerin -artık kimse onlar- daha somut adımlar atmaları için teşvik edebilir. Sonuçta hepimiz "ilk okuldan beş, orta okuldan beş, liseden beş, mahalleden beş kişiyi toplasak" çift kale maeaçkdnva... Sağlam bir şeyler yapmak için güzel bir adım atmış oluruz. Neden olmasın?