İlkel Vücudum

Gece uyuyup sabah uyanmaya alışığız fakat sabah uyuyup gece uyandığımız her sefer çok şaşırıyoruz. Akşamüstü yorgun eve gelip kanepede sızıyor ve güneşi bıraktığımız yerde bulamayınca hangi günde olduğumuzu bile hatırlayamıyoruz. 25 yaşıma geldim hâlâ alışamadım. Bugün işe gittim, evet, dönüşte markete uğradım, evet, kapıyı açıyordum sanki ve sonra… sonra bir şey oldu. En azından, sabahtı gece oldu diyebiliyoruz. Bu sersemlikten bıkan birisi 'neden gece yatıp gece kalkmıyoruz?' diye düşündü ve yaz-kış saati uygulamasını kaldırdı. Ya da politik sebeplerden 'neden doğu ülkelerine daha fazla benzemiyoruz?' dedi. Tam karar veremiyorum, ikisi de aynı derece mantıksız. 

Kendimi gündüzleri daha enerjik hissediyorum. Kafa yormam gereken işleri gündüz halledip geceye basit işleri bırakıyorum. Bu konuda daha iki cümle yazmama rağmen bir çoğunuz içinizden 'Ama ben kendimi gece daha enerjik hissediyorum, geceleri daha sessiz oluyor ve daha iyi odaklanabiliyorum. Kahve ve müziğim ile karanlıkta çok iyi odaklanıyorum,' dediniz bile. Gececi tayfaya kendimi açıklamam gerekiyor. Benim vücudum hâlâ çok ilkel. Gün ışığını görmeden vücudum uyandığımı anlamıyor. Evdeki ışıkları açıyorum, beğenmiyor. Çok beyaz diyor. Sarı ışıkları açıyorum, şimdi de uykum geldi diyor. Kahve içince çarpıntı yapıyor, odaklanamıyorum ve sonrasında sabaha kadar gözlerim açık yatıyorum. Sütlü kahve içince uykum geliyor. Klimayı kapatıyorum, parmaklarım üşüyor, yazı yazasım gelmiyor. Sıcak olunca da mayışıyorum. Gündüzleri genelde bunların hepsi dengeli oluyor. Gündüz çalışmayı ben değil bedenim seçiyor. Eğer gececiler benim gündüz çalışmamla ilgili bir şey daha söylerse 'body shaming' (kişinin bedeninden utanmasına neden olma) yapıyorlar diye tweet atarım.