Kampüs ve Barınma

Barınmanın anlamını internette aradığınızda çıkan ilk iki tanım: 

1.  Doğa etkilerinden korunmak için kapalı bir yere sığınmak.
2.  bir yeri oturulacak biçimde düzenleyip yerleşmek, o yerde oturmak.

Maslow'un İhtiyaçlar Hiyerarşisi'nden ilerlersek bu iki tanımın Fizyolojik kategoriye girdiği sonucuna varabiliriz. Sonuçta sığınmak anlamındaki barınma fizyolojik bir ihtiyaç, hayatta kalma gereksinimlerimizden bir tanesi.  Ancak bültenin başında da belirttiğim gibi, barınmanın bir çok katmanı ve anlamı var. Bu yüzden de bu hiyerarşinin her kategorisine entegre edilebiliyor. Güvenlik, barındığımız ortamda ait hissedip sevdiklerimizle zaman geçirmek, ev ya da daireye sahip olmanın verdiği başarı ve saygınlık hissi, kendi ortamında yaratıcı olmak ve kendini geliştirmek... 

Bu faktörleri düşündüğümde, nedense kafamda kampüs konsepti ve barınma birleşiyor. Ait olmanın, alışmanın, arkadaşlığın, paylaşımın, fiziksel olarak barınmanın, deneyimlerin kesiştiği bir yer olarak görüyorum okul kampüslerini. İki hafta önce Boğaziçi Üniversitesi ve çevresinin doğal sit alanı statüsü değiştirilmişti. Bu değişiklik üniversitenin ve çevresinin yapılaşmaya açılmasına neden olabilir. Yılların anılarını, deneyimlerini, hikayelerini içinde barındıran bu üniversiteye el değmesi kalp kırıcı. Böyle korkutucu ve belirsizlikle dolu zamanlarda ve gelişmelerde, güzel hikayeler hatırlamak beni keyiflendiriyor. O yüzden sizinle bir çerezlik hikaye paylaşmak istiyorum.

M, Boğaziçi Üniversitesi mezunu

BULGBTI’nin kuruluşu yıllar süren bir uğraştı. Ataerkil, homofobik zihin yapısının kolları yönetimden öğrenci kantinlerine her yeri sarmışken yıllardır topluluk olarak işleyen bir yapıyı resmi bir öğrenci kulübüne çevirmek kolay iş değildi. Dirençlerini halen takdir ettiğim bir grup LGBTİ arkadaşım kulübü kurmakla kalmadılar, Boğaziçi Üniversitesinin ilk onur yürüyüşünü organize ettiler. Kütüphane önünden güney kampüse yürüyüşümüz, o günkü coşkumuz ve haklı gururumuz kampüste unutmayacağım anlar arasına girdi. Şarkılarla, hoplayarak, zıplayarak, bayraklar açarak, yelpazeler sallayarak güney meydana indik, herkesi şenliğimize davet ettik. Gençlerin direnişi tam da böyle bir şey, son 300 gündür en iyi örneklerini yine okulumda gördük, şükran ve umut doluyum.

-----

Ait olduğumuz, umudu kaybetmediğimiz, direnmeye devam ettiğimiz ve ardından direnmemiz gerekmeyen günlere!